บทที่ 2567: ถ้ำซือ

อู๋เป่ยเริ่มสนใจ “วิญญาณร้ายบุกหมู่บ้าน? เรื่องแบบนี้เกิดบ่อยหรือไง?”

ฝ่ายนั้นถอนหายใจ “ทุกสิบปีครั้ง! จากคราวก่อนก็ครบสิบปีพอดี ทุกคนเลยหวาดกลัว คราวนี้พวกเราเลยทุ่มเงินก้อนโต เชิญท่านเซียนเสวี่ยอู่มาช่วยรับมือวิญญาณร้าย!”

อู๋เป่ย “ผมโทรหาเสวี่ยอู่ แต่ติดต่อไม่ได้ ตอนนี้เธออยู่ไหน?”

คนผู้นั้นว่า “ท่านเซียนเสวี่ยอู่เข้าไปตรวจดูใน ‘ถ้ำซือ’ แล้วยังไม่ออกมา ข้างในน่าจะไม่มีสัญญาณ โทรศัพท์เลยติดต่อไม่ได้”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว “ถ้ำซือคืออะไร?”

คนผู้นั้นว่า “เป็นที่ซ่อนของวิญญาณร้าย”

อู๋เป่ยพลันกังวลขึ้นมา “พาผมไป”

“เอ่อ…” ฝ่ายนั้นลังเล

เมียวเจินกู่แค่นเสียงเย็นชา “พลังเวทย์ของคุณชายอู๋อย่างน้อยก็ไม่ด้อยไปกว่าจอมเวทย์เสวี่ยอู่ ท่านจะกังวลอะไร?”

พอได้ยินก็ตาเป็นประกาย “ถ้าอย่างนั้นก็ดี เพียงแต่ หมู่บ้านเราคงจ่ายเพิ่มไม่ไหวแล้ว…”

อู๋เป่ย “ไม่ต้องห่วง ผมไม่คิดเงิน”

คนผู้นั้นรีบเอ่ย “ขอบคุณมากครับ คุณชาย ผมจะนำทางให้!”

คนผู้นั้นพาอู๋เป่ยกับเมียวเจินกู่มาถึงเหวเก้าหลี่ ปลายด้านทิศตะวันตกของเหวเก้าหลี่มีช่วงที่ลึกมาก ลึกไม่ต่ำกว่าสามสิบกว่าเมตร ต้องใช้เชือกถึงจะลงไปได้ พอมาถึงขอบเหว เขาก็เอ่ยว่า “คุณชาย จอมเวทย์เสวี่ยอู่อยู่ด้านล่าง”

อู๋เป่ยมองลงไป เห็นบริเวณห่างจากก้นเหวราวสามเมตรมีปากถ้ำมืดมิด รอบปากถ้ำมีซากสัตว์จำนวนมาก ทั้งหนู กระต่าย แมว อีกา ฯลฯ กองรวมกันที่ก้นเหวสูงกว่าหนึ่งเมตร ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งโชยมาเป็นระลอก

อู๋เป่ยถาม “เสวี่ยอู่เข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?”

คนผู้นั้นว่า “ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว ท่านเซียนเสวี่ยอู่บอกว่าเธอจะเข้าไปดูสถานการณ์ก่อน แล้วค่อยออกมาตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร”

อู๋เป่ยบอกเมียวเจินกู่ “พี่เมียว ผมจะเข้าไปตรวจดูสักหน่อย รบกวนรออยู่ที่นี่ก่อน”

เมียวเจินกู่ “ดี! พี่อู๋ ผมเห็นว่าถ้ำนี้อันตรายมาก โปรดระวังตัวให้มาก!”

อู๋เป่ย “ได้ ผมจะระวัง”

พูดจบ เขาเพียงดีดกายเบาๆ ร่างก็เหินเข้าไปในถ้ำซือ

เห็นอู๋เป่ยเข้าไปแล้ว เมียวเจินกู่ถาม “คุณชื่ออะไร?”

คนผู้นั้นว่า “ผม ซุนลี่จง”

เมียวเจินกู่ “ซุนลี่จง ถ้ำซือนี่มีที่มาที่ไปยังไง นายรู้ไหม?”

ซุนลี่จงยิ้ม “ถ้ำซือนี่มีมานานแล้วครับ แต่ไม่ทราบที่มาที่ไป”

เมียวเจินกู่แค่นเสียงเย็น “อย่ามาโกหก! ผมบอกไว้ก่อน คนที่เข้าไปนั่นเป็นศิษย์ชั้นสูงของนิกายชั้นหนึ่ง ถ้าเขาเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว หมู่บ้านพวกเจ้าทั้งหมดย่อมต้องตาย!”

ได้ยินดังนั้น ซุนลี่จงหน้าซีด “คุณชาย พวกเราเป็นฝ่ายออกเงิน เขาเป็นฝ่ายออกแรง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของพวกเรานะครับ!”

เมียวเจินกู่จ้องเขม็ง “งั้นก็บอกผมมา ที่มาของถ้ำซือ!”

ซุนลี่จงนิ่งไปไม่กี่วินาที แล้วว่า “ประมาณหนึ่งพันห้าร้อยปีก่อน ตระกูลซุนของผมมีจอมเวทย์ควบคุมศพที่เก่งกาจมากท่านหนึ่ง ท่านผู้นั้นใช้เวลาถึงสามร้อยปี สร้างราชาศพขึ้นมาหนึ่งตน! ราชาศพนั้นทรงพลังน่าสะพรึง ทันทีที่ออกจากการปิดฝึกก็ฆ่าบรรพบุรุษของตระกูลซุนตายคาที่ ทว่าในวินาทีสุดท้าย บรรพบุรุษก็ใช้เวทย์ผนึกศพที่วางไว้ล่วงหน้าขังมันไว้ในนี้”

“ตรงนี่น่ะหรือ?” เมียวเจินกู่ถาม

ซุนลี่จงพยักหน้า “ใช่ ที่นี่!”