บทที่ 2569: ไฟแห่งชีวิต

อู๋เป่ยพูดเรียบๆ ว่า: "คาถาระเบิดเลือดสามสุดยอด คาถานี้จะทำให้ชายในตระกูลของเจ้า ทั้งสายขึ้นและสายลงตลอด 9 ชั่วคน จะระเบิดเลือดตายหมด"

ซุนลี่จงหน้าถอดสี ตะโกนลั่น: "เจ้าช่างชั่วร้าย!"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ: "เทียบกับการฆ่าคนบริสุทธิ์ถึงหนึ่งแสนคน แล้วใครกันแน่ที่ชั่วร้ายกว่า?"

หลังใช้วิชาเวทย์เสร็จ อู๋เป่ยหันไปบอกเมียวเจินกู่ว่า: "พี่เมียว ผมขอลาไปก่อน ว่างเมื่อไรจะมาเยี่ยมอีกครับ"

เมียวเจินกู่รีบประนมมือ: "ได้เลยพี่อู๋ ข้าน้อยจะจัดเตรียมที่พักไว้รอรับครับ"

อู๋เป่ยพาเสวี่ยอู่ทะยานขึ้นฟ้า กลับสู่จงโจว

พอเขาไปแล้ว ซุนลี่จงก็กลับมาขยับร่างกายได้ เขาลองสำรวจอาการตนเอง ไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่ก็ยังไม่วางใจ จึงถามเมียวเจินกู่ว่า: "เวทย์ระเบิดเลือดนั่น ฆ่าล้างตระกูลซุนซื่อของข้าทั้งสายได้จริงหรือ?"

เมียวเจินกู่มองเขาราวกับเห็นคนตายแล้ว เอ่ยว่า: "เจ้าว่าล่ะ? กลับไปเตรียมงานศพได้เลย จัดการดูแลบรรดาสตรีในตระกูลให้เรียบร้อย" พูดจบก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับ

ซุนลี่จงรีบจะร้องเรียกเขา แต่พออ้าปากก็พ่นเลือดออกมาพรวดหนึ่ง วินาทีถัดมาร่างกายเขาพองบวมอย่างรุนแรง แล้วดังตูมสนั่น กลายเป็นหมอกเลือดกระจาย

ในเวลาเดียวกัน บรรดาลูกหลานตระกูลซุนที่หมู่บ้านจิ่วหลี่โกว ต่างพองตัวทั้งร่างทีละคนๆ แล้วก็ระเบิดตามๆ กัน ครอบครัวที่อยู่ด้วยตกตะลึงตาค้าง

เพียงไม่กี่นาที ชายสายตระกูลซุนซื่อทั้งหมดที่อายุ 12 ปีขึ้นไป ก็ระเบิดร่างตายคาที่! เลือดไหลนองเป็นสายธาร!

หมอกเลือดหนาทึบปกคลุมทั้งหมู่บ้าน แล้วลมกระโชกหนึ่งพัดมา กวาดพาหมอกเลือดทั้งฟ้าไหลวนไปยังเหวเก้าหลี่ ตรงตำแหน่งถ้ำซือ ก่อเป็นวังวนมหึมา หมอกเลือดเหล่านั้นถูกดูดเข้าไปในวังวน แล้วมีเสียงคำรามดังออกมา: "ผู้ที่ฆ่าล้างตระกูลซุนของข้า แค้นนี้ข้าจะชำระให้สิ้น!"

กลับถึงโรงแรมรีสอร์ท อู๋เป่ยไปอาบน้ำก่อน แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

ทั้งสองรู้สึกเหมือนรอดตายมาได้หวุดหวิด เสวี่ยอู่พูดว่า: "พี่เป่ย สัตว์ประหลาดที่สร้างโลกแห่งศพนั่นตายหรือยังคะ?"

อู๋เป่ยส่ายหัว: "ไม่ตาย มันซ่อนลึกอยู่ใต้ดิน หาได้ยากมาก แต่ผมทำลายโลกแห่งศพ ทำให้พลังชีวิตของมันร่อยหรออย่างหนัก อย่างน้อยสิบปีมันต้องพักฟื้น สิบปีนี้มันออกจากพื้นที่นั้นไม่ได้ครับ"

เสวี่ยอู่: "ครั้งนี้อันตรายจริงๆ เป็นความผิดฉันเอง ที่หลงกลฝ่ายโน้นง่ายเกินไปค่ะ"

อู๋เป่ย: "จะไปโทษคุณได้อย่างไร แม้แต่ผมเองก็ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นถึงกับสร้างโลกแห่งศพขึ้นมา โชคยังดีที่มันยังไม่ก่อตัวสมบูรณ์ ถ้าเกิดขึ้นแล้ว คุณกับผมคงไม่มีทางมีชีวิตออกมา"

เมื่อโลกแห่งศพก่อตัว ฝ่ายนั้นก็เทียบชั้นเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งเต๋า ต่อให้ผมเป็นอัจฉริยะ แข็งแกร่งเพียงใด ก็ยากจะรับมือผู้เชี่ยวชาญระดับเต๋า เพราะโลกแห่งศพคือถิ่นของเขา

อู๋เป่ยหยิบผลึกศพก้อนนั้นออกมา ใช้ดาบเซียนเฉือนออกชิ้นเล็กๆ แล้วกำไว้กลางฝ่ามือ พร้อมบริกรรมคาถาศักดิ์สิทธิ์ เมื่อคาถาดังขึ้น ไอสีดำก็พวยพุ่งออกจากผลึกศพอย่างไม่หยุด ราวสิบกว่านาทีจึงหยุดปล่อยควันดำ

ตอนนั้นเขาคลายมือออก ผลึกศพในฝ่ามือกลายเป็นสีทอง ข้างในราวกับมีเปลวไฟกำลังลุกไหม้ ลุกอยู่ไม่รู้ดับ

เสวี่ยอู่เบิกตากลมโต ถามว่า: "พี่เป่ย นี่คือพลังงานชีวิตใช่ไหมคะ?"

อู๋เป่ยยิ้ม: "คาดไม่ถึงว่าผลึกศพนี้คุณภาพสูงขนาดนี้ ถึงกับก่อให้เกิดไฟแห่งชีวิต!"

"ไฟแห่งชีวิตยิ่งล้ำค่ากว่าหรือคะ?" เสวี่ยอู่ถามอย่างสงสัย

อู๋เป่ย: "พลังชีวิตต้องผ่านการสกัดและหลอมขัดเกลา ถึงจะกลายเป็นไฟแห่งชีวิตได้ ไฟแห่งชีวิตยังใช้เป็นพลังงานสำหรับฝึกตนและกระตุ้นวิชาเวทย์ จึงเป็นของดีเลิศ มูลค่าสูงกว่าพลังชีวิตหมื่นเท่า!"

เสวี่ยอู่: "สิ่งนี้ก็เอาไปปรุงยาได้ใช่ไหมคะ?"

อู๋เป่ยคิดครู่หนึ่ง แล้วว่า: "ปรุงเม็ดยาเพลิงบริสุทธิ์ได้ชนิดหนึ่ง กินแล้วไม่เพียงขัดเกลารูปกายและจิตวิญญาณ ยังสามารถเร่งพลังเวทย์ ทำให้พลังเวทย์พุ่งทะยานขึ้นสิบเท่า"

เสวี่ยอู่ตะลึงอ้าปาก: "แรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ!"

อู๋เป่ย: "ผลึกศพก้อนนี้พอปรุงได้หนึ่งเตาครับ"

คิดแล้วทำเลย เขาเลือกสมุนไพรจากคลังราวสิบกว่าชนิด จากนั้นก็เริ่มปรุงเม็ดยาเพลิงบริสุทธิ์ แม้ยาอายุวัฒนะนี้จะสุดยอด แต่ขั้นตอนไม่ยาก เขาใช้เตายาอันใหม่ ปรุงจนสำเร็จในเวลาเพียงสิบกว่านาที

เตาแรกก็ได้เม็ดยาเพลิงบริสุทธิ์เจ็ดเม็ด เม็ดยาเพลิงบริสุทธิ์นี้ อย่างน้อยก็เป็นโอสถระดับเก้า เกรดสูงสุด!