บทที่ 2574: จางเสวียนไป่แห่งหวั่นไจ้ซื่อเจีย

อู๋เป่ย: "ตกลง เดี๋ยวผมจะส่งคนเลวที่ยังมีชีวิตเข้ามา"

ฝ่ายนั้นเขียนตอบว่า "ขอบคุณมาก!"

อู๋เป่ย: "คุณเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ แสดงว่าตอนยังมีชีวิตอยู่พลังยุทธ์ของคุณต้องแข็งแกร่งมาก"

เขา: "ตอนนั้นผมถึงระดับเทพสมบูรณ์แล้ว มั่นใจว่าจะทะลุไปสู่ขอบเขตแห่งเต๋า ใครจะคิดว่าต้องมาจบชีวิตที่นี่!"

"ขอทราบชื่อได้ไหม?"

"จางเสวียนไป่" เขาตอบ "ผมเป็นคนสกุลจางแห่งหวั่นไจ้ซื่อเจีย มีฐานะอยู่ในโลกแห่งความวุ่นวาย อีกทั้งทั้งสิบแดนสวรรค์อมตะก็มีสายสกุลของเราไปตั้งถิ่นฐาน"

อู๋เป่ยสะดุ้งตกใจ: "หวั่นไจ้ซื่อเจียงั้นหรือ? ตระกูลของคุณไม่ส่งคนมาช่วยหรือ?"

จางเสวียนไป่กล่าวว่า: "คนในตระกูลไม่รู้ว่าผมมาที่นี่ ตอนนั้นผมหลงคิดว่าพลังยุทธ์เหนือชั้น แถมยังพกสมบัติล้ำค่าติดตัว ก็เลยไม่กลัวอันตราย ใครจะรู้ว่าท้ายที่สุดกลับติดอยู่ที่นี่ ตลอดชีวิตไม่มีวันออกไปได้!"

อู๋เป่ย: "คุณติดอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?"

จางเสวียนไป่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า: "ประมาณแปดสิบปีแล้ว"

อู๋เป่ย: "โอ้ แค่แปดสิบปีเองหรือ? ตอนนั้นที่ยอดฝีมือจำนวนมากมารวมตัวกันที่นี่ ไม่ได้ทำให้ผู้บำเพ็ญในละแวกนี้สงสัยเลยหรือ?"

จางเสวียนไป่: "พวกเราเดินทางมาด้วยค่ายกลเคลื่อนย้าย จึงไม่มีใครในบริเวณนี้รู้เรื่องนั้น"

อู๋เป่ย: "ถ้าคุณออกไปได้ จางจิอาจะช่วยให้คุณกลับคืนสภาพเดิมได้ไหม?"

จางเสวียนไป่: "การเติมเต็มจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์และฟื้นฟูร่างกายน่ะ สำหรับจางจิอาเป็นเรื่องง่ายมาก ไม่เกินสามเดือน ผมก็จะได้ร่างกายกลับมาสมบูรณ์ น่าเสียดาย ผมอาจไม่มีวันได้ออกจากที่นี่ไปตลอดชีวิต"

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็กล่าวว่า: "สหาย คุณช่วยฝากข่าวไปถึงคนในตระกูลจางให้ผมหน่อยได้ไหม?"

อู๋เป่ย: "คุณอยากให้คนในตระกูลส่งคนมาช่วยใช่ไหม?"

จางเสวียนไป่: "ใช่ ผู้ใหญ่ในตระกูลของผมถ้ารู้ว่าผมติดอยู่ที่นี่ จะต้องหาทางทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้ผมหลุดพ้น!"

อู๋เป่ย: "ผมพร้อมช่วย แล้วคุณเตรียมจะให้ผลประโยชน์อะไรกับผมบ้าง?"

อู๋เป่ยกับจางเสวียนไป่ไม่ได้มีความเกี่ยวดองกัน แถมก่อนหน้านั้นอีกฝ่ายยังคิดจะทำร้ายเขา ดังนั้นเขาย่อมไม่ช่วยฟรีๆ

ทันใดนั้น แขนของเขาขยับไปที่มุมผนัง งัดแท่นอิฐหยกออกมาหนึ่งแผ่น แล้วหยิบพวกอาวุธเวทย์สำหรับเก็บของ เช่น แหวน แหวนเวทมนตร์ จี้หยก ออกมาพะรุงพะรัง รวมๆ แล้วมีตั้งสามสิบกว่าชิ้น!

ตาของอู๋เป่ยแทบถลน เขาถามว่า: "พวกนี้เป็นของใคร?"

จางเสวียนไป่: "ทั้งหมดเป็นของที่คนที่ตายที่นี่ทิ้งไว้ ผมเก็บรวบรวมเอาไว้ หนึ่งในนั้นก็มีแหวนของผมด้วย ภายในเก็บสมบัติล้ำค่าไว้มากมาย ทั้งหมดนี้ผมยกให้คุณ!"

อู๋เป่ยหยิบขึ้นมาดูวงหนึ่ง ข้างในมีของอยู่มากจริงๆ เขาพยักหน้าแล้วเก็บใส่กระเป๋าอย่างเกรงใจแต่ก็ไม่ปฏิเสธ จากนั้นยิ้มกล่าวว่า: "ของตอบแทนที่คุณให้มากพอแล้ว เป็นการแลกเปลี่ยน ผมจะลองช่วยพาคุณออกจากที่นี่"

จางเสวียนไป่ดีใจจนกระโดด แล้วเขียนต่อว่า: "ท่านมีวิธีช่วยผมจริงหรือ?"

อู๋เป่ย: "ผมมีวิธีหนึ่ง ใช้พลังลับถ่ายโอนคำสาปที่อยู่บนตัวคุณออกไป"

จางเสวียนไป่รีบถาม: "ทำอย่างไรถึงจะถ่ายโอนได้?"

อู๋เป่ยหยิบกระดาษยันต์ออกมาหลายแผ่น แล้ววาดยันต์ลับทันที จากนั้นพับเป็นนกยันต์ ก่อนจะแทงมันเข้าไปในเนื้อบริเวณปลายแขนที่ขาดของจางเสวียนไป่

จากนั้น เขาก็สวดคาถาศักดิ์สิทธิ์ นกยันต์ก็เริ่มเปล่งแสง จางเสวียนไป่รู้สึกชา จนแขนไร้ความรู้สึก แล้วมนต์สะกดบนแขนก็ไหลโอนไปยังนกยันต์อย่างรวดเร็ว

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวห้านาที นกยันต์ดูดซับพลังคำสาปจนหมดสิ้น ตอนนั้นอู๋เป่ยหยิบกริชออกมา ฟันฉับเดียว ตัดปลายแขนที่ขาดออกไปอีกครึ่งนิ้ว

แขนที่ถูกตัดออกไปอีกท่อนมีเลือดออกมาก อู๋เป่ยรีบพันแผลให้ แล้วกล่าวว่า: "พลังคำสาปทั้งหมดถูกนกยันต์ดูดไปแล้ว แต่นกยันต์จะอยู่ได้แค่สิบห้านาที เราต้องรีบออกจากที่นี่"

จางเสวียนไป่ชูนิ้วโป้ง แล้วก็กระชากชายเสื้ออู๋เป่ย ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปทางทางออก

ถึงปากถ้ำ เขาเรียกหลิวจินหลงกับเซี่ยเอ๋อร์ตุนและอีกสองสามคน ออกมาด้วยกัน

ออกจากถ้ำแล้ว อู๋เป่ยฟาดฝ่ามือออกไปทันที ถ้ำก็ทรุดพังลงกลายเป็นเนินราบ คนที่ไม่รู้เรื่องคงยากจะเดาได้ว่าเคยมีถ้ำอยู่ตรงนี้

เซี่ยเอ๋อร์ตุนถาม: "คุณชายได้อะไรบ้างไหมครับ?"

อู๋เป่ยครางรับเบาๆ แล้วบอกเซี่ยเอ๋อร์ตุนว่า: "ของข้างในอันตรายมาก ใครก็ตามที่เข้าไปจะโดนคำสาป ตลอดกาลไม่มีวันออกมา คนที่ตายในนั้นล้วนตายเพราะฆ่ากันเอง"