บทที่ 2575: เกาะหลิงซี

หลิวจินหลงหลงเย่หัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าคุณชายจะเอาของมาขาย ที่นี่ก็ไม่เลวนะครับ”

อู๋เป่ยถามว่า “วันนี้วันที่สิบสี่ งั้นพรุ่งนี้ก็ถึงวันตลาดใช่ไหมครับ?”

หลิวจินหลงหลงเย่ตอบ “ใช่ครับคุณชาย พรุ่งนี้แหละครับ”

อู๋เป่ยว่า “อืม งั้นไปเป็นเพื่อนกันหน่อยนะ”

หลิวจินหลงหลงเย่พูดว่า “คุณชายครับ ตลาดนั้นใหญ่มาก คนดีคนชั่วคละกัน บางพวกปั่นหัวหลอกคนอยู่ประจำ พอเราไปถึง คุณชายอย่าไว้วางใจใครง่ายๆ นะครับ”

อู๋เป่ยว่า “อืม ต่อให้มีคนหลอกผม ก็ยังมีเหล่าหลิวอย่างนายคอยดูอยู่ไม่ใช่หรือครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่หัวเราะ “คุณชายฉลาดเป็นกรด อยู่ๆ ก็ไม่ถูกหลอกง่ายหรอกครับ เพียงแต่ว่ามีพวกชอบทำทีน่าสงสาร คุณชายใจดี อาจเผลอถูกเขาใช้ประโยชน์ได้ครับ”

อู๋เป่ยว่า “ถ้ามีเรื่องแบบนั้น ก็คอยเตือนผมก็พอครับ”

พอหลิวจินหลงหลงเย่ไปแล้ว อู๋เป่ยก็จดจ่อฝึกตนต่อ ไม่ทันรู้ตัวก็ถึงรุ่งเช้าของวันถัดมา

เช้าตรู่ หลิวจินหลงหลงเย่ก็มาหาอู๋เป่ย พูดว่า “คุณชายครับ เตรียมตัวหน่อย อีกเดี๋ยวเราออกเดินทางกันครับ”

อู๋เป่ยถาม “เกาะหลิงซีอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่เท่าไหร่ครับ?”

หลิวจินหลงหลงเย่ตอบ “ประมาณพันแปดร้อยลี้ ระยะไกลขนาดนี้ ผู้บำเพ็ญทั่วไปไปไม่ถึง ดังนั้นคนที่ขึ้นเกาะได้ล้วนไม่ใช่พวกอ่อนแอครับ”

แล้วเขาถามต่อว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายจะขายอะไรบ้างครับ?”

อู๋เป่ยเก็บได้เครื่องมือเวทสำหรับเก็บของกว่าสามสิบชุด ทำให้ของที่จะขายหลากหลายและเยอะมาก แต่เขาไม่คิดจะปล่อยหมดในคราวเดียว จึงบอกว่า “หลักๆ ก็พวกยันต์เวท อาวุธเวทย์มนตร์ โลหะมีค่า และสมุนไพรครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่ยิ้ม “ของที่คุณชายจะขายนี่ เป็นที่ต้องการมาก น่าจะปล่อยออกได้ไม่ยากครับ”

อู๋เป่ยว่า “ผมยังอยากซื้อสมุนไพรเพิ่มด้วย เกาะนี้มีคนขายสมุนไพรไหมครับ?”

หลิวจินหลงหลงเย่ตอบ “มีแน่นอนครับ บนเกาะมีลานหนึ่งที่ผู้บำเพ็ญมาขายสมุนไพรหลากชนิดกันโดยเฉพาะ เพียงแต่ว่าสมุนไพรพวกนั้นมีทั้งของแท้และของเทียม แยกความจริงปลอมได้ยากครับ”

อู๋เป่ยว่า “ของปลอมก็ช่าง ไม่ขวางผมซื้อยาเที่ยงแท้หรอก เอ้อ เหล่าหลิว ที่นั่นมีคนขายยาอายุวัฒนะด้วยไหมครับ?”

ตัวเขาเองเป็นปรมาจารย์ด้านปรุงยา ถ้าซื้อสมุนไพรได้มากพอ ก็จะปรุงยาอายุวัฒนะขายบนเกาะนี้ ผู้บำเพ็ญมีกำลังซื้อสูงและเข้าใจคุณค่าของยาอายุวัฒนะ จึงขายได้ราคาดีกว่าที่อื่น

หลิวจินหลงหลงเย่ตอบ “มีครับ แต่ส่วนใหญ่ราคาแรง ยาอายุวัฒนะนี่ คนอย่างกระผมไม่มีปัญญาซื้อหรอกครับ”

อู๋เป่ยว่า “จะมีเงินหรือไม่มี เราไปเดินดูด้วยกันก่อนครับ”

ไม่นาน ทั้งสองก็เหาะด้วยแสงล่องหนมุ่งหน้าไปยังเกาะหลิงซีในทะเลตงไห่ เกาะหลิงซีถูกม่านหมอกปิดบังไว้ แม้ดาวเทียมบนฟ้าก็ยังตรวจไม่พบ ขนาดเกาะกว้างกว่าห้าร้อยตารางกิโลเมตร ด้านทางทิศตะวันตกเป็นชายหาดสวย ส่วนที่เหลือเป็นหน้าผาสูงชัน

ทั้งคู่ลงจอดตรงทางทิศตะวันตกของเกาะ ขณะนั้นท้องฟ้าสีคราม ลมทะเลพัดแผ่ว ริมฝั่งมีต้นมะพร้าวเรียงราย บนชายหาดมีหญิงสาวสองคนเดินเท้าเปล่าเล่นน้ำทะเลอยู่ เสียงหัวเราะดังเป็นระยะๆ ไม่ไกลจากฝั่งก็มีคนตั้งแผงขายของของตัวเอง

ทันทีที่ทั้งสอง—อู๋เป่ยกับหลิวจินหลงหลงเย่—แตะพื้น หญิงสาวบนชายหาดก็โบกมือให้พร้อมรอยยิ้มหวาน อู๋เป่ยงงอยู่ในใจว่า ผู้หญิงสองคนนั่นโบกมือเรียกเขาทำไมกัน?

หลิวจินหลงหลงเย่รีบบอก “คุณชายอย่าไปสนใจเลยครับ สองคนนั่นเป็นเหยื่อล่อ ถ้าคุณชายเดินไปคุยด้วย จะติดกับที่พวกเธอวางไว้ทันทีครับ”

อู๋เป่ยตกใจ “พวกเราพึ่งลงจอด ก็มีคนจะหลอกแล้วหรือครับ?”

หลิวจินหลงหลงเย่ตอบ “ถ้ามีใครหลงเสน่ห์ความงามของพวกเธอ ก็เข้าล็อกทันทีครับ”