บทที่ 2579: ต้นเหล็กยากจะผลิดอก

พอพูดถึงข้าวเซียน อู๋เป่ยเปิดเมนูขึ้นมาอีกครั้งแล้วพูดว่า "ในนี้มีข้าวสวยเซียนด้วยนะ ชามละร้อยเงินเซียน ไม่แพงเท่าไหร่"

แล้วเขาก็ตะโกนสั่งว่า "หัวหน้าหวง ขอข้าวสวยเซียนอีกหกชามครับ"

"ได้เลย!" เสียงของหัวหน้าหวงดังมาจากสวนหลังบ้าน ฟังดูดีใจไม่น้อย

ผ่านไปอีกยี่สิบนาทีเศษ หัวหน้าหวงก็ยกจานแรกมา เป็นหอยน้ำจืดผัด จานใหญ่มากพอๆ กับกะละมัง ล้นไปด้วยเนื้อหอย กลิ่นหอมโชยจนเตะจมูก!

หัวหน้าหวงวางจานบนโต๊ะ แล้วยิ้มพูดว่า "คุณลูกค้าทั้งสาม ชิมก่อนเลยนะ เดี๋ยวผมไปทำเมนูอื่นต่อ ไม่นานก็เสร็จ"

อู๋เป่ย: "หัวหน้าหวง ลำบากคุณแล้วนะครับ"

หัวหน้าหวง: "ไม่เหนื่อยหรอก ร้านเล็กๆ ของผมปิดเงียบไปครึ่งเดือนแล้ว ว่างจนจะป่วยอยู่แล้ว" เขาหัวเราะพลางพูด

อู๋เป่ยคีบเนื้อหอยชิ้นหนึ่ง เคี้ยวเพลิน เนื้อแน่นรสทะเลเข้มข้น เผ็ดหอมชุ่มฉ่ำ อร่อยสุดๆ!

"อร่อย!" อู๋เป่ยดีใจจนหน้าบาน รีบเรียกหลิวจินหลงหลงเย่กับโจวอ้าวจวินให้มาร่วมกิน

อีกไม่กี่นาที จานที่สอง หอยนางรมยักษ์ย่าง ก็ถูกยกมา ตัวหอยยักษ์ยาวราวหนึ่งเมตร กว้างประมาณครึ่งเมตร เนื้อหอยใสวาว ด้านบนโรยกระเทียมสับกับพริกแดงเป็นชั้น

อู๋เป่ยหยิบมีดหั่นเนื้อหอยชิ้นหนึ่ง เข้าปากแล้วละลาย รสชาติชนะหอยน้ำจืดผัดไปอีกขั้น

หลิวจินหลงหลงเย่ยิ้มเจื่อนพูดว่า "คุณชาย ไม่คิดว่าหอยนางรมจักรพรรดิจะใหญ่ขนาดนี้ เกรงว่าเราคงกินกันไม่หมด รู้แบบนี้น่าจะสั่งแค่อย่างเดียวครับ"

อู๋เป่ยพูดว่า "ไม่เป็นไร ผมจะกินเพิ่มเองครับ"

กินหอยนางรมยักษ์ไปได้แค่หนึ่งในสาม หัวหน้าหวงก็โผล่มาพร้อมหม้อทองแดงใบมหึมา สูงราวครึ่งคน เส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตร ภายในเคี่ยวเนื้อมังกรน้ำทั้งหม้อ กลิ่นหอมชวนลิ้มลอง

เนื้อมังกรน้ำแต่ละชิ้นใหญ่เท่ากำปั้น เต็มแน่นทั้งหม้อ!

อู๋เป่ยถึงกับตะลึง พูดว่า "หัวหน้าหวง อาหารร้านคุณช่างคุ้มจริงๆ ครับ!"

หัวหน้าหวงหัวเราะ "เนื้อมังกรน้ำนี่ มีแค่บางส่วนที่อร่อย ที่เหลือผมทิ้งหมด พวกคุณค่อยๆ กินไปนะ ผมไปทำกุ้งต่อ"

อู๋เป่ยพยักหน้า พูดว่า "หัวหน้าหวง พอทำกุ้งเสร็จ เชิญกินด้วยกันครับ"

หัวหน้าหวงกระพริบตาแล้วว่า "คุณลูกค้าจะเลี้ยงผมก็ได้ แต่ผมไม่ให้ส่วนลดเด็ดขาดนะ"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้องลดหรอกครับ"

หัวหน้าหวงพยักหน้า "ตกลง เดี๋ยวผมยกเหล้ามาด้วย"

อาหารหลายจานนี้ล้วนแฝงพลังชีวิตมหาศาล แม้ยอดฝีมืออย่างหลิวจินหลงหลงเย่ กินเนื้อได้แค่สองชามก็อิ่มจนกินต่อไม่ไหว พลังชีวิตทั่วร่างพลุ่งพล่าน หน้าแดง หัวใจเต้นแรง รีบแยกไปนั่งสมาธิกลั่นพลังข้างๆ

โจวอ้าวจวินยิ่งกินได้น้อยกว่า กินไปแค่ครึ่งชามก็ไม่ไหว แล้วก็ไปนั่งสมาธิกลั่นพลังเช่นกัน

ตอนนั้นหัวหน้าหวงหิ้วเหล้าหนึ่งเหยือกมาทางมือขวา มือซ้ายถือแก้วสองใบ เขาวางแก้ว รินให้อู๋เป่ยหนึ่งแก้ว แล้วรินให้ตัวเองอีกหนึ่งแก้ว พลางยิ้มว่า "เชิญชิมครับ นี่คือเหล้าที่ผมหมักเอง ชื่อว่า เหล้าชีวิตเมามาย"

อู๋เป่ยยิ้มพูดว่า "หัวหน้าหวง เชิญกินด้วยกันครับ"

หัวหน้าหวงก็ไม่เกรงใจ คีบเนื้อมังกรน้ำชิ้นหนึ่ง กลืนคำเดียวหมด แล้วยิ้มพูดว่า "เนื้อมังกรน้ำเคี้ยวมันที่สุด ผมทำเนื้อแห้งตุนไว้ไม่น้อย"

พูดจบเขาก็กระดกเหล้าในแก้วหมด ส่วนอู๋เป่ยก็จิบไปหนึ่ง รสหวานใส กลมกล่อมยอดเยี่ยม ทว่าไม่กี่วินาทีหลังเหล้าลงท้อง ฤทธิ์แรงก็พุ่งขึ้นมาจนหัวมึน

แต่ฤทธิ์เหล้ารุนแรงนั้นอยู่ได้ไม่นาน ก็ถูกร่างกายอันแข็งแกร่งของอู๋เป่ยสลายไป เขากลับมาสติแจ่มชัดทันที

หัวหน้าหวงประหลาดใจเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า "คาดไม่ถึงว่าคุณลูกค้าคอแข็งขนาดนี้ ไม่เห็นเมาเลย งั้นดื่มอีกแก้วสิครับ"

อู๋เป่ยดื่มติดกันสามแก้ว มีแค่อาการมึนๆ ชั่วครู่เดียว แล้วก็กลับมาเป็นปกติ หัวหน้าหวงยิ่งทึ่ง ยิ้มพูดว่า "คุณชายดื่มสามแก้วแล้วยังไม่เมา อย่างน้อยก็ต้องเป็นอัจฉริยะจากตระกูลสำนักเซียน!"

อู๋เป่ยยิ้มถามว่า "โอ้ ดื่มได้หลายแก้วไม่เมา ก็เรียกว่าอัจฉริยะเหรอครับ?"

หัวหน้าหวงพยักหน้า "เหล้าของผมชื่อ เหล้าชีวิตเมามาย คนที่ดื่มส่วนใหญ่จะเมาหนักราวกับผ่านความเป็นความตายมา มีแค่คนที่ร่างกายแข็งแกร่งมากเท่านั้น ถึงจะต้านฤทธิ์เหล้านี้ไหว"