บทที่ 2580: โอสถรวมร่างเทพ

หัวหน้าหวงทั้งตกใจทั้งดีใจ: “ท่านลูกค้ามีวิชาเหลือเชื่อจริง ๆ งั้นผมขอขอบคุณไว้ล่วงหน้าเลยครับ!”

อู๋เป่ย: “ไม่ต้องเกรงใจครับ ครั้งหน้าผมมาอีก หัวหน้าหวงช่วยแถมอีกสักสองสามอย่างนะครับ”

หัวหน้าหวงหัวเราะเสียงดัง: “ไม่มีปัญหาครับ!”

อู๋เป่ยเห็นว่าโจวอ้าวจวินกับหลิวจินหลงหลงเย่ยังจดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญเพียร จึงบอกว่าจะขอปรุงยาอายุวัฒนะสักสองเตาที่นี่ หัวหน้าหวงก็รับคำทันที แถมยังจัดห้องว่างหนึ่งห้องไว้ให้ใช้โดยเฉพาะ

วันนี้รับซื้อสมุนไพรมาได้ไม่น้อย อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเริ่มปรุงยาเพื่อช่วยให้ผู้บำเพ็ญทะลุทะลวงขั้นลี้ลับ นั่นคือยาเข้าสู่ดินแดนลับ

เขาเคยปรุงยาเข้าสู่ดินแดนลับมาก่อนแล้ว ครั้งนี้จึงคล่องมือมาก ไม่นานก็ปรุงได้หนึ่งเตา ออกยาได้ห้าเม็ด และเป็นระดับห้า เกรดชั้นดีเลิศ! เตาที่สองยิ่งได้ผลดีกว่าเดิม ถึงขั้นเป็นระดับห้า เกรดสูงสุด!

ปรุงต่อเนื่องสองเตา เขามอบยาอายุวัฒนะเกรดชั้นดีเลิศให้หลิวจินหลงหลงเย่ เอาไปขายที่แผง

หลิวจินหลงหลงเย่กำขวดยาแน่น ถามด้วยความตื่นเต้น: “คุณชาย ยานี้ควรตั้งราคาขายเท่าไรดีครับ?”

อู๋เป่ย: “ยังไงก็เป็นยาอายุวัฒนะเกรดชั้นดีเลิศ เม็ดละ 200,000 เงินเซียน (ประมาณ 1,000,000 บาท) ครับ”

หลิวจินหลงหลงเย่พยักหน้า: “รับทราบครับ เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้!”

จากนั้น เขาเริ่มศึกษายาอีกชนิดหนึ่งคือยามี่ไท ด้วยพลังยุทธ์ในตอนนี้ การปรุงยามี่ไทถือว่ามีความท้าทายไม่น้อย โชคดีที่ในความทรงจำของเขามีประสบการณ์ปรุงยามากมาย ทำให้อะไร ๆ ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

สมุนไพรที่มีสำหรับปรุงยามี่ไทมีไม่มาก อย่างมากปรุงได้สองเตา เขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ กลัวว่าทำยาเสีย

เตาแรก เขาปรุงยามี่ไทได้สี่เม็ด ระดับเจ็ด เกรดกลาง; ได้ประสบการณ์จากครั้งแรก เตาที่สองทะยานขึ้นเป็นระดับแปด เกรดชั้นดี และออกยาได้ถึงห้าเม็ด!

ตอนนั้นโจวอ้าวจวินก็ฟื้นตัวแล้ว นางรีบพูดว่า: “คุณชาย ให้ฉันเอายาพวกนี้ไปขายนะคะ!”

อู๋เป่ยเชื่อใจนางอยู่แล้ว จึงยิ้มพูดว่า: “งั้นฝากด้วยนะ คุณเริ่มขายยามี่ไทระดับเจ็ด เกรดกลางก่อน ตั้งราคาไว้เม็ดละหนึ่งหมื่นห้าพันล้านเงินเซียน (ประมาณ 75,000,000,000 บาท)”

โจวอ้าวจวินพยักหน้า: “ค่ะ!”

ทั้งสองคนขึ้นไปขายยาอายุวัฒนะบนภูเขา หัวหน้าหวงยิ้มกว้างเดินเข้ามาแล้วพูดว่า: “คุณชายที่แท้ก็เป็นปรมาจารย์ด้านปรุงยาที่ร้ายกาจ น่านับถือจริง ๆ!”

อู๋เป่ย: “หัวหน้าหวงชมเกินไปครับ”

หัวหน้าหวง: “คุณชาย ห่างจากเกาะหลิงซีไปราวพันหลี่ (ประมาณห้าร้อยกว่ากิโลเมตร) มีเกาะแห่งหนึ่ง บนเกาะมีทะเลสาบ ที่นั่นมีเต่าอสูรตัวหนึ่งอาศัยอยู่ เจ้าเต่าตัวนั้นมีชีวิตอยู่กว่าพันปีแล้ว และได้ฝึกจนกำเนิดแก่นอสูร หากคุณชายล่อมันมาแถวนี้ ผมจะจับมันเอง แล้วพวกเราต้มซุปเต่ากินกัน! ส่วนคุณชายก็เอาแก่นอสูรของมันไปปรุงยาได้!”

อู๋เป่ยงงอยู่บ้าง จึงถามว่า: “หัวหน้าหวงทำไมต้องกินเจ้าเต่าตัวนี้ให้ได้ด้วยล่ะครับ?”

หัวหน้าหวงว่า: “หลายปีมานี้ ผมเลี้ยงสัตว์ไว้บนเกาะไม่น้อย เจ้าเต่าแก่ตัวนั้นกินสุนัخของผมไปสองตัว กับเหยี่ยวอีกหนึ่ง ถ้าผมไม่ติดว่าต้องอยู่ประจำเกาะ คงไปชำระบัญชีมันนานแล้ว!”

อู๋เป่ยได้ยินว่ามีเหตุมีผลชัดเจน ก็ถามต่อ: “ซุปเต่าอสูรนี่อร่อยไหมครับ?”

หัวหน้าหวงรับประกันทันที: “รับรองว่าอร่อยกว่ากับข้าวเมื่อครู่นี้สิบเท่า!”

อู๋เป่ยน้ำลายสอทันที: “ได้ครับ ผมจะลองดู แล้วผมต้องล่อมันมาอย่างไร?”

หัวหน้าหวง: “เจ้าเต่าแก่ชอบกินผู้บำเพ็ญ คุณชายแค่บินเข้าไปใกล้เกาะนั้นในระยะไม่กี่หลี่ (สักไม่กี่กิโลเมตร) มันจะออกจากเกาะแล้วข้ามทะเลไล่ตามมาทันที แต่คุณชายต้องระวังนะครับ ถ้าเกิดถูกมันจับได้ ผมก็ไม่มีทางช่วยเหลือทัน”

อู๋เป่ย: “คงไม่ถึงขั้นนั้นครับ หัวหน้าหวงเตรียมตัวไว้เลย เดี๋ยวผมไป!”

ถามทิศทางจนแน่ใจแล้ว อู๋เป่ยก็บินมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ของเต่าอสูร บินไปได้พักหนึ่ง ก็เห็นเกาะใหญ่พื้นที่กว้าง พืชพรรณเขียวชอุ่ม กลางเกาะมีทะเลสาบใหญ่ลูกหนึ่ง

พอเขาบินถึงเหนือเกาะ ก็มีแสงดำพุ่งทะยานจากในทะเลสาบ รวมตัวเป็นกรงเล็บยักษ์สีเขียว ทะยานเข้าคว้าอู๋เป่ย