บทที่ 2583: มอบของวิเศษเพื่อง้อขอไมตรี

ตกลงพื้นได้ไม่นาน หยุนจั๋วทั้งตัวไหม้เกรียมดำสนิท เขายกแขนขึ้นรับการโจมตี แขนทั้งสองข้างถูกเผาจนกลายเป็นถ่าน แค่ขยับก็แตกกระจาย อวัยวะภายในก็เสียหายสาหัสไปหมด!

คนที่ร่วมเดินทางมาด้วยถูกคลื่นกระแทกจนสลบกันระนาว ส่วนคนด้านนอกก็หน้าถอดสีด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาก่อน แล้วรีบไปแจ้งโจวป๋อด้า

คุณชายหยุนจั๋วถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เรื่องใหญ่แล้ว!

ไม่นาน โจวป๋อด้าซึ่งเฝ้ารอฟังข่าวก็ได้รับรายงาน พอได้ยินว่าหยุนจั๋วบาดเจ็บสาหัส เขาถึงกับตะลึงงัน อุทานออกมาว่า “เป็นไปไม่ได้!”

คนที่มารายงานกล่าวว่า “นายท่าน คุณชายหยุนจั๋วอาการหนัก ถูกฟ้าผ่าไหม้จนดำเหมือนถ่าน ขอท่านรีบไปดูเถิด!”

โจวป๋อด้าไม่ใช่คนธรรมดา ก่อนหน้านี้เขาเมินเฉยต่อภูมิหลังของอู๋เป่ย แต่ตอนนี้กลับหวาดหวั่นขึ้นมา สิ่งแรกที่คิดได้ไม่ใช่ไปช่วยหยุนจั๋ว ทว่าเป็นการไปพบลูกสาว โจวอ้าวจวิน!

ที่กระท่อมหินหลังเขา

โจวป๋อด้าผลักประตูเข้าไป เอื้อมมือแตะตัวโจวอ้าวจวินเบาๆ นางก็ฟื้นสติขึ้นมาทันที

พอโจวอ้าวจวินลืมตา ก็เอ่ยว่า “คุณพ่อ ฉันกับคุณชายอู๋ไม่ได้มีอะไรจริงๆ ค่ะ”

โจวป๋อด้าจ้องหน้าลูกสาว ถามว่า “อ้าวจวิน คุณชายอู๋คนนี้ มีภูมิหลังอย่างไร?”

โจวอ้าวจวินว่า “ในจงโจวมีศิษย์ชั้นสูงของลัทธิต้าจงอยู่คนหนึ่ง คุณพ่อก็รู้ไม่ใช่หรือคะ?”

หน้าโจวป๋อด้าถึงกับซีดเผือด “อะไรนะ เธอหมายความว่าเขาคือศิษย์ชั้นสูงของเหลียนซานจงคนนั้นน่ะหรือ? เฮ้อ! ทำไมไม่บอกพ่อให้เร็วกว่านี้!”

โจวอ้าวจวินรู้สึกว่ามีลางไม่ดี “คุณพ่อ พ่อไปทำอะไรกับคุณชายอู๋หรือเปล่าคะ?”

โจวป๋อด้าตบเข่าเปรี้ยง “พ่อให้หยุนจั๋วไปหาเขาเอง ผลก็คือหยุนจั๋วถูกเขาเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส!”

โจวอ้าวจวินหน้าถอดสี ไม่ทันใส่ใจพ่ออีกต่อไป วิ่งพรวดออกไปตรงไปยังวิลล่า โจวป๋อด้าตามติดไปทันที

พ่อกับลูกไปถึงวิลล่า เห็นคุณชายหยุนจั๋วนอนกองอยู่กับพื้น หายใจรวยริน ทั้งคนเหมือนถ่านไหม้ และในที่เกิดเหตุไม่มีเงาอู๋เป่ยอยู่เลย

“แล้วคุณชายอู๋ล่ะ?” โจวอ้าวจวินถามพวกคนใช้ด้วยความร้อนใจ

สาวใช้คนหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา “คุณหนู คุณชายอู๋ไปแล้วค่ะ ก่อนจะไป เขาฝากข้อความไว้ให้คุณหนู”

ใจโจวอ้าวจวินหายวาบ รีบถาม “เขาว่ายังไง?”

สาวใช้ว่า “คุณชายบอกว่าวันนี้เขาจะไม่ถือสา แต่ต่อไปเขาจะไม่มาที่นี่อีกค่ะ”

โจวอ้าวจวินราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่าง ทรุดนั่งลงตรงธรณีประตู สายตาเหม่อลอย

โจวป๋อด้าเดินเข้ามา “อ้าวจวิน แค่คุณชายอู๋ไม่โกรธเรา ก็ดีแล้ว”

โจวอ้าวจวินก้มหน้า “คุณพ่อ ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้?”

โจวป๋อด้าว่า “เรื่องมันเกิดไปแล้ว จะพูดอะไรก็สาย อ้าวจวิน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ เธอต้องรีบไปหาคุณชายอู๋ ขอให้เขายกโทษให้เรา”

โจวอ้าวจวินส่ายหน้า นางหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมา “นี่คือโอสถเข้าใจเร้นลับ ช่วยให้ฉันตรัสรู้ขอบเขตเสวียนเหมิน เป็นคุณชายอู๋ปรุงให้ฉันค่ะ”

โจวป๋อด้าถึงกับตกตะลึง “เขายังเป็นปรมาจารย์ด้านปรุงยาอีกหรือ?” ชั่วพริบตาเดียว เขาเจ็บใจจนไส้เขียว! โจวเจียถ้ารู้จักคบหาปรมาจารย์ด้านปรุงยาได้ ต่อไปฐานะต้องก้าวกระโดดขึ้นอีกแน่!

โจวอ้าวจวินพูดนิ่งๆ ว่า “บนเกาะหลิงซี ฉันเห็นกับตา เขาปรุงยาอายุวัฒนะไปหลายเตา รวมถึงยามี่ไทระดับ 8 ชั้นเลิศ ภายในวันเดียว เขากวาดเงินเซียนไปหลายล้านเลยค่ะ คุณพ่อ คนระดับนี้ พ่อคิดว่าเขาจะเหลียวแลฉันไหมคะ?”

โจวป๋อด้ายืนอึ้ง พึมพำ “ปรมาจารย์ด้านปรุงยาระดับ 8! พ่อคิดพลาดจริงๆ ไม่น่าด่วนส่งหยุนจั๋วไปหาเขาเลย เฮ้อ พ่อนี่ช่างโง่จริงๆ!”