บทที่ 2584: ไล่ล่าฆาตกรบนแม่น้ำอู่เฉวียน

อู๋เป่ย: ดี อีกเรื่องล่ะ?

ฉินจวี้เฟิงเกาหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า: มหาปรมาจารย์ เรื่องที่สองเป็นเรื่องส่วนตัวของผมครับ ผมมีคนรักอยู่คนหนึ่ง พี่ชายของนาง ซึ่งก็เท่ากับเป็นว่าที่พี่เขยของผม ไปล่วงเกินบุคคลฝีมือร้ายกาจคนหนึ่ง เฮ้อ คนคนนั้นพลังยุทธ์แข็งแกร่งมาก เมื่อก่อนว่าที่พี่เขยของผมก็เคยทำให้เขาโกรธ เขาปล่อยข่าวออกมาแล้วว่าจะเล่นงานว่าที่พี่เขยของผม ว่าที่พี่เขยของผมกลัวมาก บอกว่าหนีไม่พ้นความตาย จึงมาขอให้ผมช่วย แต่มหาปรมาจารย์ก็ทราบดีว่าฝีมือผมมีแค่นี้ แน่นอนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

อู๋เป่ย: งั้นนายอยากให้ผมไปจัดการคนนั้นใช่ไหม?

ฉินจวี้เฟิงรีบโบกมือ: โอ๊ย ผมไม่กล้าให้มหาปรมาจารย์ลงมือหรอกครับ แค่อยากขอยืมชื่อเสียงของท่านสักหน่อยครับ

อู๋เป่ยยิ้มแล้วว่า: ชื่อผมพอทำให้เขาเกรงบ้างไหม?

ฉินจวี้เฟิง: ศิษย์ชั้นสูงของเหลียนซานจง ใครจะกล้าไปล่วงเกิน? ต่อให้เขาแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นแค่ผู้บำเพ็ญตัวเล็กๆ ในโลกฆราวาส ไม่มีทางอยากมีเรื่องกับมหาปรมาจารย์ครับ

อู๋เป่ยฮึมรับในลำคอ: นายอ้างชื่อผมได้ แต่แค่ครั้งนี้เท่านั้น

ฉินจวี้เฟิงดีใจมาก: ขอบคุณมหาปรมาจารย์มากครับ!

อู๋เป่ย: อีกไม่กี่วันก็จะถึงสัปดาห์หน้าแล้ว นายกลับไปจัดการธุระของนายก่อน ถ้ามีปัญหาก็โทรหาผม

ครับ

พอส่งฉินจวี้เฟิงไป คนรับใช้ของวิลล่าก็โทรมา บอกว่าที่หน้าประตูมีหญิงสาวชื่อโจวอ้าวจวินมาขอพบ

พอได้ยินว่าเป็นโจวอ้าวจวิน อู๋เป่ยลังเลไปชั่วครู่ แต่ก็ให้หลิวจินหลงไปต้อนรับที่หน้าประตู

ไม่นาน หลิวจินหลงก็พาโจวอ้าวจวินเข้ามาที่ลานบ้านของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยกำลังฝึกกระบวนท่าอยู่ในลานบ้าน ทุกท่วงท่าช้าและนิ่ง

คุณชาย ท่านคุณหนูโจวมาถึงแล้ว หลิวจินหลงเอ่ยแจ้งแล้วก็ผละออกไปด้วยความรู้กาลเทศะ

อู๋เป่ยค่อยๆ เก็บท่า ไม่ได้หันกลับมา ถามเรียบๆ ว่า: คุณหนูโจวมีธุระกับผมหรือ?

เขาไม่เรียกชื่ออ้าวจวินตรงๆ แต่เรียกว่า “คุณหนูโจว” ทำให้หัวใจของโจวอ้าวจวินหน่วงวาบ นางจึงเอ่ยว่า: คุณชายอู๋ เรื่องก่อนหน้านั้นเป็นความบุ่มบ่ามของบิดาฉัน ตอนนี้ท่านก็เสียใจมาก ฉันมาหาท่านเพื่อกล่าวคำขอโทษค่ะ

อู๋เป่ยเอ่ยเรียบๆ: เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก

โจวอ้าวจวิน: คุณชาย ฉันมาคราวนี้ ยังมีอีกเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากท่านค่ะ

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว: โอ้ เรื่องอะไร?

โจวอ้าวจวินหยิบสิ่งดำมะเมื่อมชิ้นนั้นออกมา: สิ่งนี้เป็นของวิเศษที่บิดาฉันได้มาเมื่อหลายปีก่อน แต่เราไม่เคยรู้ว่ามันคืออะไร ท่านรอบรู้ทั้งเรื่องเก่าและสมัยใหม่ ย่อมต้องรู้ว่ามันคืออะไรค่ะ

อู๋เป่ยมองเพียงแวบเดียว ดวงตาก็เบิกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นรับมาลองดม ลูบคลำ แล้วก็ยกขึ้นดมอีกครั้ง

ครึ่งนาทีให้หลัง เขาก็เอ่ยด้วยความทึ่งว่า: ไม่นึกว่าในโลกฆราวาสจะมีสิ่งเช่นนี้อยู่

โจวอ้าวจวินดีใจขึ้นมาในใจ: คุณชายรู้จักสิ่งนี้หรือคะ?

อู๋เป่ย: สิ่งนี้เรียกว่าเนื้อเทพไม้อี๋ ต้นไม้บางชนิดที่โชคดี จะได้เข้าถึงวิถีแห่งสวรรค์ในแบบเฉพาะตัว และก่อกำเนิดเป็นเนื้อเทพชนิดนี้ขึ้นมา หากเนื้อเทพไม่ได้ถูกผู้คนเก็บไป มันจะค่อยๆ กลายเป็นร่างมนุษย์ แต่ถ้าถูกเก็บไป ก็จะเป็นเนื้อเทพไม้อี๋ชนิดนี้

โจวอ้าวจวิน: แท้จริงคือเนื้อเทพไม้อี๋ ขอบคุณคุณชายที่ชี้แนะค่ะ!

อู๋เป่ย: บิดาเธอโชคดีไม่น้อย ของชิ้นนี้มูลค่าเหลือคณานับ

โจวอ้าวจวินยิ้มแล้วกล่าว: คุณชาย ถ้าของสิ่งนี้ไปอยู่ในมือคนนอก หรือแม้แต่ที่บ้านฉันเอง ก็เหมือนทำให้มันเสียของ ฉันอยากมอบมันให้คุณชายค่ะ

อู๋เป่ยชะงัก จ้องโจวอ้าวจวินอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม: เธอรู้หรือไม่ว่าเนื้อเทพไม้อี๋มีค่ามากเพียงใด?

โจวอ้าวจวิน: ไม่ว่ามันจะแพงล้ำเพียงใด ก็มีค่าได้จริงก็ต่อเมื่ออยู่ในมือคุณชายเท่านั้นค่ะ

อู๋เป่ยนิ่งไป สักพักจึงกล่าวว่า: ของชิ้นนี้ไม่ธรรมดา เธอกับบิดาควรคิดให้ถี่ถ้วน