ตอนที่ 2574
บทที่ 2585: หยกสืบทอดเซียน
October 21, 2026
อู๋เป่ยกับโจวอ้าวจวินกำลังเหินบินอยู่บนฟ้า ไม่นานก็อาศัยการระบุตำแหน่งจนเจอเรือสำราญสีน้ำเงินลำใหญ่ ทั้งคู่ลงสู่ท้ายเรืออย่างเงียบกริบไม่ให้ใครรู้ตัว
โจวอ้าวจวิน: “คุณชาย ทำไมเขาไม่หนีไปตรงๆ แต่กลับซ่อนตัวบนเรือสำราญล่ะครับ?”
อู๋เป่ยกล่าว: “ผมได้กลิ่นคาวเลือด และเป็นเลือดของผู้ฝึกพลังยุทธ์ เขาอยู่ที่นี่จริงๆ ถ้าผมเดาไม่ผิด เขาบาดเจ็บสาหัสครับ”
โจวอ้าวจวิน: “งั้นแปลว่า ในครอบครัวที่ถูกฆ่าล้างบ้านนั้นมียอดฝีมืออยู่ด้วย ถึงขั้นสังหารนินจาหกดาวได้!”
อู๋เป่ย: “ไม่น่าแปลกหรอก คนที่ดึงดูดให้นินจาหกดาวตามมาถึงบ้าน จะเป็นคนธรรมดาได้ยังไงกัน”
ระหว่างคุยกัน ทั้งสองก็ถึงหัวเรือสำราญ ดาดฟ้ามีคนกำลังเล่นสนุกกันอยู่ไม่น้อย ในหมู่คนเหล่านั้น มีบุรุษสวมชุดสีเทายืนอยู่มุมหนึ่ง จ้องมองผิวน้ำ กลิ่นคาวเลือดนั้นลอยออกมาจากตัวเขา
อู๋เป่ยส่งสัญญาณให้โจวอ้าวจวินหยุดอยู่กับที่ เขาเดินไปยืนข้างบุรุษคนนั้น สายตาก็ทอดลงไปที่ผิวน้ำแล้วเอ่ยว่า “บาดเจ็บหนักขนาดนี้ บินไม่ไหวแล้วใช่ไหม?”
ชายคนนั้นหน้าคล้ำผอม ตัวไม่สูงมาก ดวงตาคมเหมือนเหยี่ยว เขาหัวเราะเย็นๆ แล้วพูดภาษาต้าซาแบบติดๆ ขัดๆ ว่า “พวกแกตอบสนองไวดีนะ แต่ไม่มีประโยชน์ จะมากี่คน ก็ต้องตายหมด!”
อู๋เป่ย: “นายมั่นใจเหลือเกิน คนบาดเจ็บสาหัสยังกล้าเชื่อมั่นตัวเอง นี่ช่างแปลกจริงๆ”
อีกฝ่ายยิ้มเย็นๆ: “ถ้าลงมือเมื่อไร คนทั้งเรือลำนี้ต้องตายตามแกไปหมด!”
“ขู่ผมด้วยชีวิตคนอื่นงั้นเหรอ? นินจาหกดาวอย่างแก น่าอายจริงๆ” อู๋เป่ยส่ายหัว แล้วเงยตามองดวงอาทิตย์ที่อยู่สูง พลางบอกว่า “แสงแดดแรงจริงๆ”
นินจาคนนั้นขยับมือไปทางเอว แต่พอขยับมือก็กลายเป็นขยับตัวไม่ได้ทันที เพราะเงาของเขาถูกอู๋เป่ยเหยียบไว้ใต้เท้า พลังประหลาดสายหนึ่งเข้าควบคุมทั้งร่างของเขา
“แกใช้วิชาอัปรีย์อะไร!” เขาทั้งตกใจทั้งโกรธ
อู๋เป่ยกล่าวเรียบๆ ว่า “วิชาภาพเงาลึกลับ ตอนนี้นายเป็นหุ่นเชิดของผมแล้ว เชื่อฟังเข้าไว้ อย่ากระดุกกระดิก มิฉะนั้นจะทรมานจนแทบทนไม่ไหว”
นินจาหกดาวยังไม่เชื่อ พยายามเร่งพลังทั่วร่าง แต่เพียงเริ่มโหมพลัง ร่างกายก็ปวดแปลบไปทั้งตัว จนเผลอร้องโหยหวนออกมา
อู๋เป่ยหยิบโทรศัพท์ โทรหา ฉินจวี้เฟิง แล้วบอกว่า “จับตัวได้แล้วครับ”
ฉินจวี้เฟิงดีใจมาก: “ดีมาก! มหาปรมาจารย์ ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ?”
อู๋เป่ย: “บนเรือสำราญลำหนึ่งที่แม่น้ำอู่เฉวียนครับ”
“ดี! มหาปรมาจารย์หาสถานที่สักแห่ง รอผมอยู่ตรงนั้น ผมจะไปถึงภายในครึ่งชั่วโมงครับ!”
อู๋เป่ย: “คุณจะเตรียมจัดการคนนี้ยังไงครับ?”
“รอให้ผู้ใหญ่ส่งคนมารับ แล้วเราก็มอบตัวให้เขาก็พอ ฮ่าๆ มหาปรมาจารย์ นี่เป็นคำสั่งกวาดจับที่จักรพรรดิทรงลงพระบัญชาเอง จับได้คนนี้ก็จะได้รับเหรียญตรามังกรศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเหรียญครับ!”
เมื่อก่อนไม่ได้ซักให้ละเอียด อู๋เป่ยหัวเราะพลางถามว่า: “ของชิ้นนี้มีมูลค่ามากเหรอครับ?”
ฉินจวี้เฟิง: “เหรียญตรามังกรศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่วัดค่าด้วยเงินได้ ผู้ครอบครองเหรียญนี้จะได้รับการเลื่อนเป็นขุนนางทันที และยังจะได้สิทธิ์เข้าฝึกฝนใน ‘แดนจักรพรรดิ์มนุษย์’ หนึ่งครั้งด้วยครับ!”
อู๋เป่ยไม่ค่อยสนใจเรื่องเป็นขุนนางอยู่แล้ว เพราะขุนนางแบบไหนก็คงเทียบไม่ได้กับสถานะศิษย์ชั้นสูงของเขา กลับกัน เรื่องแดนจักรพรรดิ์มนุษย์ต่างหากทำให้เขาตาวาว
“แดนจักรพรรดิ์มนุษย์คือสถานที่แบบไหน?”
ฉินจวี้เฟิง: “เป็นที่พำนักของจักรพรรดิมนุษย์ทุกยุค สุดลึกลับ เต็มไปด้วยของวิเศษหายาก เล่ากันว่าหากไม่มีเอกสารผ่านทางที่มีตราประทับจักรพรรดิ์มนุษย์ แม้แต่ผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่แห่งโลกแห่งเซียนก็ยังเข้าไปไม่ได้!”
อู๋เป่ยพยักหน้า: “เข้าท่าดี งั้นผมจะไปรอคุณที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำครับ”
ทิวทัศน์ริมแม่น้ำจูสวยงาม สองฝั่งมีภัตตาคารและร้านอาหารอยู่มากมาย อู๋เป่ยเลือกภัตตาคารสักแห่งแบบไม่พิถีพิถัน แล้วพาโจวอ้าวจวินกับนินจาคนนั้นขึ้นไปชั้นสาม
ชั้นสามมองเห็นวิวแม่น้ำชัด ลมแม่น้ำพัดเย็นสบาย ชวนให้ปลอดโปร่งใจ
ไหนๆ ก็ว่างอยู่ อู๋เป่ยสั่งกับข้าวมาหลายอย่าง นั่งกินไปคุยไปกับโจวอ้าวจวิน เหล้าของร้านก็รสชาติดี อู๋เป่ยเลยยกดื่มไปหลายแก้ว
เขาหันไปถามนินจาคนนั้นว่า: “ชื่ออะไร?”
นินจาถูกควบคุม ปากของเขาก็ตอบออกไปเองโดยที่ควบคุมไม่ได้ว่า: “ฮิกินไทระชิโร่”