บทที่ 2586: คุมตัวกลับเมืองหลวง

คนอื่นๆ ก็ตกใจ ถอยกรูด แต่ต่อมาก็ชะงักแข็งเป็นหินอยู่ที่เดิมเหมือนเจียงไห่ ขยับตัวไม่ได้เลย

ตอนนั้นเอง ฉินจวี้เฟิงวิ่งมาถึง เห็นคนแน่นห้องก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขายิ้มเยาะแล้วว่า “พวกแกยังกล้าแย่งความดีความชอบของผู้บัญชาการเราด้วย ตามันบอดกันไปแล้วหรือไง!”

อู๋เป่ยว่า “พวกนี้เป็นคนของกรมตรวจการเซียน”

ฉินจวี้เฟิงว่า “ผมรู้จักคนนี้ เขาชื่อเจียงไห่ ปกติอวดดีนัก หนก่อนยังทำร้ายพวกเราอยู่เลย”

แล้วเขาหันไปมองนินจาคนนั้น พูดว่า “ผู้บัญชาการ ไม่ต้องไปสนพวกนี้ เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ ไม่รู้ว่ามีกี่กลุ่มกำลังอยากตามหานินจาคนนี้อยู่”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ไป”

ออกจากภัตตาคารได้ไม่นาน อู๋เป่ยก็ไปเจอกับโจวอ้าวจวิน เธอได้หยกสืบทอดเซียนมาแล้ว หยกถูกใส่ไว้ในถุงหนัง อู๋เป่ยหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่งแล้วเก็บ แล้วบอกฉินจวี้เฟิงว่า “คุณพาเขาไปรายงานตงหวางก่อน”

ฉินจวี้เฟิงว่า “มหาปรมาจารย์ไม่ไปด้วยกันหรือครับ?”

อู๋เป่ยว่า “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่นี่ ช่วยดึงความสนใจจากพวกนั้นให้หน่อย”

ฉินจวี้เฟิงคิดแล้วก็เห็นด้วย “ก็จริงครับ งั้นมหาปรมาจารย์ระวังตัวด้วยนะครับ!”

พอเขาไป อู๋เป่ยก็เปลี่ยนชุดให้คล้ายฮิกินไทระชิโร่ แล้วปรับเปลี่ยนใบหน้านิดหน่อย จากนั้นก็ไปปรากฏตัวที่ริมแม่น้ำอย่างเปิดเผย ไม่ได้แอบซ่อน

ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ จึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินสบายๆ เข้าโรงน้ำชา จิบชาไป คุยเล่นกับโจวอ้าวจวินไป

โจวอ้าวจวินเอ่ยเสียงเบา “คุณชาย ฉันรู้สึกว่ามีหลายคนจับตามองเราอยู่ค่ะ”

อู๋เป่ยว่า “ถ้าพูดให้ชัด มีทั้งหมดยี่สิบสามคน เป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสามคน และอีกกลุ่มหนึ่งเจ็ดคน”

โจวอ้าวจวินอุทาน “ประสาทสัมผัสของคุณชายไวจริงๆ ค่ะ!”

อู๋เป่ยว่า “เราลองเล่นละครกันก่อน อีกสักครึ่งชั่วโมง ฉินจวี้เฟิงก็น่าจะพาคนออกไปได้แล้ว พวกนี้ก็อย่าหวังว่าจะจับตัวเขาได้อีก”

โจวอ้าวจวินกระพริบตาปริบๆ ถาม “เล่นยังไงคะ?”

อู๋เป่ยว่า “เธอรู้ไหมว่าคนญี่ปุ่นถนัดวิชาหลบหนีอะไรที่สุด?”

โจวอ้าวจวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “วิชาแฝงตัวควันค่อนข้างพบเห็นบ่อย เขาจะโยนลูกควันลงพื้น พอควันจาง ร่างก็หายวับไป”

อู๋เป่ยพยักหน้า “อืม งั้นก็ใช้วิชาแฝงตัวควัน”

ทั้งสองนั่งจิบชาไปสองสามถ้วย อยู่ๆ อู๋เป่ยก็โดดลงจากราวระเบียง พื้นด้านล่างเป็นทุ่งหญ้า พอลงถึงพื้นก็เกิดควันพุ่งขึ้นมาหนาทึบ ไม่กี่วินาทีต่อมาควันจาง อู๋เป่ยก็หายตัวไปแล้ว

โจวอ้าวจวินรีบทำทีเป็นตกใจและโมโหสุดๆ กวาดตามองหาทั่วทิศ แต่หาอย่างไรก็ไม่เจอ

ทันที ความสนใจทั้งหมดก็พุ่งไปที่อู๋เป่ยซึ่งหายตัวไป เงาร่างเป็นสิบๆ คนกระโดดลงไปในพงหญ้า เร่งค้นหา

ราวสิบห้านาทีผ่านไป โจวอ้าวจวินก็แอบออกจากที่เกิดเหตุอย่างเงียบเชียบ

หลังจากฉินจวี้เฟิงออกไปประมาณสี่สิบห้านาที ทั้งสองก็ไปโผล่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตอนนี้อู๋เป่ยกลับเป็นหน้าตาเดิมแล้ว โจวอ้าวจวินยิ้มว่า “พวกนั้นคงยังตามหาคนญี่ปุ่นที่หายตัวไปอยู่”

อู๋เป่ยว่า “พวกนั้นหัวไว เดี๋ยวก็คงจับทางได้ แต่ฉินจวี้เฟิงส่งตัวถึงตงหวางแล้ว ต่อให้รู้ตัวก็จนปัญญา”