บทที่ 2632: สามผู้เฒ่าหอคอยดาบ

สองชายร่างยักษ์ที่ถือดาบอยู่ต่างก็ชะงักไป คนหนึ่งพูดว่า “ว่าอะไรนะ วิชายุทธ์ระดับห้าขั้นสูงเหรอ?”

ท่านผู้สอนไช่พูดว่า “ใช่ อย่างน้อยก็ระดับห้าขั้นสูง!”

ยักษ์ใหญ่ที่ถือดาบคนหนึ่งว่า “ดี งั้นพวกเจ้าตามข้ามา คนอื่นห้ามเข้า!”

ว่าแล้ว อู๋เป่ยกับท่านผู้สอนไช่ก็ถูกพาเข้าไปในหอคอยดาบ

หอคอยดาบเป็นอาคารสูงสามชั้น มองภายนอกก็ดูไม่ใหญ่โตอะไร พอเดินเข้าไปข้างใน รอบด้านกลับโล่งว่างไปหมด มองไม่เห็นเงาคนสักคน

ในตอนนั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “เรื่องราวเรารู้หมดแล้ว เจ้าหนูน้อย เจ้าชื่ออะไร?”

เป็นเสียงแหบแก่ดังก้องมาจากทุกทิศทุกทาง แทรกเข้าหูอู๋เป่ย

“ศิษย์ผู้น้อยอู๋เป่ย”

“ลองแสดงวิชาดาบของเจ้าดูสิ” อีกฝ่ายกล่าว

อู๋เป่ยลงมือทันที เขาแสดงสามกระบวนท่าสิบสองท่วงท่าของสามกระบวนท่าเมฆสายฟ้าออกมาจนครบ กระบวนท่าที่สองทรงพลังกว่ากระบวนท่าแรก กระบวนท่าที่สามก็ยิ่งเหนือชั้นขึ้นไปอีก พอแสงดาบพุ่งออกมา พลังดาบก็ปกคลุมไปทั่วทั้งหอคอยดาบ

เมื่ออู๋เป่ยเก็บดาบกลับ เสียงนั้นก็หัวเราะขึ้นมา “ไม่เลว จัดอยู่ในวิชายุทธ์ระดับสามขั้นสูงได้เลย!”

จี้เจี้ยวซีที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับตะลึง “ระดับสามขั้นสูงรึ?”

เสียงนั้นกล่าวต่อ “วันนี้ หอคอยดาบเปิดรับศิษย์!”

ทันใดนั้น ระฆังบนยอดชั้นสูงสุดของหอคอยดาบก็ดังขึ้น เสียงแล้วเสียงเล่า รวมทั้งสิ้นเก้าครั้ง

เสียงระฆังนี้ดังไปถึงระดับสูงของไท่หวงเจี้ยวทั้งมวล ทำเอาตกใจระส่ำ หัวหน้าพรรคกับเหล่าผู้อาวุโสฝ่ายบริหารต่างเร่งรุดมาที่หอคอยดาบ!

ท่านผู้สอนไช่เองก็อึ้งตาค้าง เขาดึงแขนอู๋เป่ยแล้วกระซิบว่า “หอคอยดาบยอมเปิดรับศิษย์แล้ว คุณชายอู๋ ท่านไม่ธรรมดาจริง ๆ!”

อู๋เป่ยยังงงงันเล็กน้อย เขาถามว่า “ก่อนหน้านี้หอคอยดาบไม่เคยรับศิษย์มาก่อนหรือ?”

ท่านผู้สอนไช่ส่ายหน้า “ถึงจะมีสายสืบทอดวิถีแห่งดาบมาตลอดก็จริง แต่ไม่เคยรับศิษย์ เพราะเงื่อนไขของหอคอยดาบสูงลิบ ตั้งแต่ก่อตั้งไท่หวงเจี้ยวมายังไม่เคยมีใครสักคนที่ผ่านเกณฑ์ของหอคอยดาบได้”

ขณะนั้นเอง หัวหน้าพรรคกับผู้อาวุโสฝ่ายบริหารอีกหลายคนก็พร้อมกันเข้าสู่มิติลึกลับแห่งหนึ่งบนอากาศเหนือหอคอยดาบ ภายในมิตินั้นมีห้องโถงใหญ่อีกแห่งหนึ่ง ชายสามคนที่ดูอายุไม่น่ามาก ราวสี่สิบถึงห้าสิบปีนั่งอยู่บนเก้าอี้สามตัว

พอเห็นทั้งสาม เจ้าสำนักไท่หวงในชุดม่วงคาดเข็มขัดหยก สวมมงกุฎทอง รูปร่างสง่างามยิ่ง ในตอนนี้เขารีบก้าวออกไปคารวะอย่างนอบน้อม “เฉิงเฟิงอี๋ ขอคารวะสามท่านผู้เฒ่า!”

ชายทั้งสามนี้ก็คือสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งหอคอยดาบ ผู้คนเรียกรวม ๆ ว่า “สามเฒ่าดาบ” ตัวตนของพวกเขาลึกลับอย่างยิ่ง มีเพียงระดับสูงไม่กี่คนในไท่หวงเจี้ยวเท่านั้นที่รู้ภูมิหลังที่แท้จริงของพวกเขา

ชายที่นั่งตรงกลางมีปอยผมสีขาวหนึ่งปอย ที่เหลือดำสนิท รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา สวมชุดสีน้ำเงิน เขาพูดว่า “เมื่อปีก่อน ๆ เราเคยทำสัญญากับอาจารย์ทวดของพวกเจ้า พวกเรามาช่วยนั่งคุมไท่หวงเจี้ยวให้ แต่ต่อไปหากพบคนที่เหมาะสม เราจะรับเป็นศิษย์ในทันที เพื่อถ่ายทอดสืบสายต่อไป”

เฉิงเฟิงอี๋เอ่ยถามอย่างนอบน้อม “ท่านผู้อาวุโส เด็กคนนั้นได้มีวาสนาให้ทั้งสามท่านเลือก ก็ถือเป็นบุญของเขา แต่แท้จริงแล้วทั้งสองฝ่ายก็เป็นบ้านเดียวกันอยู่แล้ว ผู้อาวุโสหลิวแห่งยอดเขาห้าดอกบัวได้ชิงรับเขาเป็นศิษย์ไปก่อน ไม่ทราบว่าทั้งสองฝ่ายจะแชร์ศิษย์ร่วมกันได้หรือไม่?”

เฉิงเฟิงอี๋ย่อมเข้าใจดี ผู้ที่เข้าตาสามยักษ์ใหญ่ตรงหน้านี้ได้ ต้องเป็นเทียนเฉียวในหมู่เทียนเฉียว ต่อให้เป็นศิษย์แกนหลักไม่กี่คนในพรรคก็เทียบไม่ได้ คนมีพรสวรรค์ระดับนี้ เขาจะยอมปล่อยมือได้อย่างไร แน่นอนว่าต้องพยายามต่อรองสักตั้ง!

ชายทางซ้ายผมเงินทั้งศีรษะ ที่หว่างคิ้วมีสัญลักษณ์รูปฝ่ามือเปลวไฟ เขาพูดว่า “พวกเราสามคนจะรับศิษย์เพียงคนเดียวเท่านั้น จะให้ไปแบ่งกับเด็กเมื่อวานซืนได้อย่างไร!”

เฉิงเฟิงอี๋ยิ้มแล้วว่า “ท่านผู้อาวุโส เรื่องทั้งหลายย่อมต้องมีใครมาก่อนไปก่อนหลัง…”

ชายทางขวาได้ยินก็ฮึดฮัดเย็นชาออกมาคำหนึ่ง เหงื่อเย็นของเฉิงเฟิงอี๋พลันผุดขึ้นทั่วตัว ขนลุกซู่ ใจหายวาบ รีบกลืนคำที่เหลือลงคอ แล้วกระแอมเบา ๆ กล่าวต่อว่า “เช่นนั้น ข้าจะกลับไปพูดคุยกับผู้อาวุโสหลิวให้ดี พยายามให้ nàngยอมตกลงแล้วกัน”

ชายตรงกลางโบกมือเบา ๆ “เราก็แค่แจ้งให้เจ้ารู้เท่านั้น พอแล้ว เจ้าออกไปได้”