บทที่ 2641: หมู่บ้านซานซิงลึกลับ

ทั้งสองลงมาตรงริมถนนสายหนึ่งในเขตอำเภอหงอวิ่น แล้วโบกรถแท็กซี่คันหนึ่งขึ้นไป

สำเนียงคนแถวนั้นอู๋เป่ยฟังแทบไม่รู้เรื่อง แต่เขาปรับตัวได้เร็ว ไม่นานก็พอจะสื่อสารกับคนขับเป็นภาษาถิ่นท้องถิ่นได้แล้ว

“ลุง ไปหมู่บ้านซานซิง” รถแล่นไปได้สักพัก ซือหลานก็เอ่ยขึ้นมา

คนขับกลับเหยียบเบรกเอี๊ยด แล้วพูดว่า “ขอโทษทีนะ ไปหมู่บ้านซานซิงไม่ได้”

อู๋เป่ยถาม “ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะครับ”

คนขับไม่ได้อธิบายมาก แค่บอกว่า “ทั้งเมืองนี้ไม่มีคนขับคนไหนกล้าไปทางนั้นหรอก ขอโทษจริง ๆ”

อู๋เป่ยยิ้มถาม “เพิ่มเงินก็ไม่ได้เหรอครับ” พูดจบก็วางเงินสดหนึ่งหมื่นบาทไว้ตรงหน้าคนขับ

คนขับมองปึกเงินแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ “ใครไม่อยากได้เงินล่ะ แต่ที่นั่นกฎเยอะเป็นพิเศษ เพื่อนร่วมอาชีพของผมไม่กี่คน แค่เพราะรับงานไปหมู่บ้านซานซิงครั้งเดียว คนหนึ่งเจ็บสาหัส คนหนึ่งกลายเป็นเจ้าชายนิทรา อีกคนหายสาบสูญจนทุกวันนี้”

อู๋เป่ยสนใจขึ้นมา ถามว่า “หมู่บ้านซานซิงมันอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ เป็นที่แบบไหนกันแน่”

คนขับทำหน้าประหลาด “ไม่รู้ว่าหมู่บ้านซานซิงเป็นที่ยังไงกันแน่ แล้วกล้าจะไปเหรอ”

อู๋เป่ยว่า “งี้ก็แล้วกัน ลุงไปส่งพวกเราให้ใกล้หมู่บ้านซานซิงที่สุดแล้วค่อยปล่อยลงก็ได้”

เขาไม่ได้ยืนยันจะต้องนั่งคันนี้ แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็น เลยอยากฟังเรื่องหมู่บ้านซานซิงจากปากคนขับให้มากกว่านี้

พอเห็นแก่เงิน คนขับก็ขบกรามแล้วพูดว่า “ก็ได้ แต่บอกก่อนนะ ผมจอดให้ได้แค่ตรงที่ห่างจากหมู่บ้านซานซิงสักสิบกว่าลี้ พอถึงแล้วคุณสองคนต้องรีบลง ผมจะได้รีบกลับ”

อู๋เป่ยว่า “ตกลง แต่ลุงต้องเล่าเรื่องหมู่บ้านซานซิงให้ผมฟังด้วยนะ”

คนขับติดเครื่องแล้วเล่าไปเรื่อย ๆ ตามแบบคนเคยได้ยินข่าวมามาก ในคำบอกเล่าของเขา หมู่บ้านซานซิงเป็นสถานที่ลึกลับอย่างหาที่สุดไม่ได้ วิถีชีวิตของที่นั่นไม่เข้ากับคนยุคปัจจุบันเอาเสียเลย ยังรักษาอาคารโบราณเอาไว้มากมาย และที่สำคัญ ผู้หญิงในหมู่บ้านซานซิงจะไม่ออกเรือนไปข้างนอก ส่วนผู้หญิงจากข้างนอกที่อยากแต่งเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านซานซิง ก็ต้องผ่านการคัดเลือกหลายชั้น

ที่แปลกก็คือ ทั้งที่เป็นหมู่บ้านปิด แต่บรรดาสาวสวยวัยรุ่นกลับแย่งกันหัวชนฝา อยากจะแต่งงานเข้าไปให้ได้ เหตุผลก็ง่ายมาก ฝ่ายบ้านเจ้าบ่าวจากหมู่บ้านซานซิงให้สินสอดสูงลิ่ว ขั้นต่ำเริ่มที่สิบห้าล้านบาท บางรายให้ทีเดียวห้าสิบล้านหรือไม่ก็ร้อยห้าสิบล้านบาท

เพราะอย่างนี้ ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ทั้งนักศึกษามหาวิทยาลัยสาว นักศึกษาปริญญาโทสาว นางแบบสาว ไปจนถึงดาราสาวระดับสี่ ล้วนแห่กันแต่งเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านนั้น

ผู้หญิงที่แต่งเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านซานซิง เวลามาโผล่ข้างนอกที ก็แต่งตัวประดับเพชรนิล ออกมาพร้อมเครื่องประดับระยิบระยับ รถที่ขับก็เป็นรถหรูราคาเหยียบล้านบาททั้งนั้น

ที่ฮือฮาที่สุดคือเมื่อสามปีก่อน หลานชายคนโตของผู้นำค่ายหมู่บ้านซานซิงแต่งงาน เขาทุ่มเงินห้าพันล้านบาท จัดประกวดนางงามขึ้นงานหนึ่ง ทำให้ผู้หญิงจากอำเภอและเมืองรอบ ๆ แห่มาสมัครกันไม่ขาดสาย ยอดผู้สมัครพุ่งเกินหนึ่งแสนคน

ท้ายที่สุด หลานชายคนโตของผู้นำค่ายก็เลือกสาวสวยวัยรุ่นจากหนึ่งแสนคนมาเป็นภรรยาของตัวเองสามคน แล้วจัดพิธีแต่งงานในเวลาไม่นานหลังจากนั้น งานแต่งนั้นยิ่งใหญ่เอิกเกริก มีบรรดาคนใหญ่คนโตจากประเทศซ่งมาร่วมงานกันคับคั่ง

ฟังถึงตรงนี้ อู๋เป่ยถามว่า “ลุง ถ้าหมู่บ้านซานซิงรวยขนาดนี้ ทำไมพวกคุณถึงไม่ยอมไปล่ะครับ”

สีหน้าคนขับแฝงแววหวาดกลัว “ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าแถวหมู่บ้านซานซิงมีคนถูกทำร้ายแบบไม่มีเหตุผลอยู่เรื่อย ๆ พอเกิดเหตุแบบนี้บ่อย ๆ คนก็ยอมอ้อมไปทางอื่นกันทั้งนั้น ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หมู่บ้านซานซิงอีก”

อู๋เป่ยถามต่อ “แล้วคนในหมู่บ้านซานซิงเคยถูกโจมตีบ้างไหม”

คนขับส่ายหัว “อันนี้ไม่รู้จริง ๆ”

“แล้วลุงรู้ไหมว่าทำไมหมู่บ้านซานซิงถึงรวยขนาดนั้น”

คนขับว่า “ผมก็แค่ขับแท็กซี่ จะไปรู้อะไรเยอะแยะ รู้แค่ว่าคนหมู่บ้านซานซิงน่ะมีเงินจนน่าอิจฉา”

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถก็จอดที่สี่แยกแห่งหนึ่ง ทั้งที่ถนนกว้างขวาง แต่รถกลับมีไม่มากนัก คนขับออกอาการลนชัดเจน “สองคนรีบลงเถอะ”