บทที่ 2642: ความดีความชั่วล้วนเป็นกรรม

จนถึงทุกวันนี้ นายหญิงผู้ครอบครองคฤหาสน์ทั้งสามร้อยหลังนั้น ผลัดเปลี่ยนเป็นสาวสวยวัยเยาว์มาแล้วไม่รู้กี่คน

ซือฉางฟาพูดเสียงหนักว่า “ปี้ต้า คนที่ปู่เจ้าเคยพูดถึง ในที่สุดก็มาแล้ว!”

ซือปี้ต้ารู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ในความทรงจำของเขา “คนนั้น” ในปากของปู่ คือเซียนเทพที่ทรงพลังอย่างหาที่สุดมิได้ คนแบบนั้น พวกเขาไม่มีสิทธิ์ล่วงเกินแม้แต่น้อย!

เขาพูดว่า “พ่อ พวกเราดันไปขยับของในลานบ้านหลังนั้นเข้า ถ้าเซียนเทพรู้เข้า จะโกรธมาลงที่หมู่บ้านซานซิงของเราหรือเปล่า? ปู่เคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าแค่ขยับนิ้วมือนิดเดียว เซียนเทพคนนั้นก็ทำให้หมู่บ้านซานซิงมลายเป็นผุยผงได้!”

ซือฉางฟายกมือปาดเหงื่อเย็น พูดว่า “คงไม่หรอกมั้ง ยังไงก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เขาคงจำไม่ได้หรอกว่าฝากสมบัติล้ำค่าไว้เท่าไหร่ ที่สำคัญ สมบัติล้ำค่ามีตั้งสิบหีบ พวกเราแค่ไปแตะต้องมาแค่สามหีบเอง”

ซือปี้ต้าพูดว่า “พ่อ หรือว่าจะไปบอกปู่ดีล่ะ? ท่านชายชราเข้าฌานมานานขนาดนี้แล้ว ก็ควรออกจากฌานได้แล้วเหมือนกัน”

ซือฉางฟาพูดว่า “ตอนนี้ยังบอกปู่เจ้าไม่ได้ ถ้าท่านรู้ว่าเราขยับสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นล่ะก็ ไม่มีทางยกโทษให้เราง่าย ๆ แน่”

สองพ่อลูกกระซิบปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง เห็นว่าหนีคงหนีไม่รอด ท้ายที่สุดจำต้องกัดฟันรวมหัวหน้าคนสำคัญบางส่วนของหมู่บ้านซานซิง พากันไปพบเซียนเทพท่านนั้น

เฒ่าผู้ตีระฆังยกน้ำชามาเสิร์ฟแล้วก็ผละไป ในลานบ้านไม่เหลือใครอื่น

อู๋เป่ยยิ้มถามว่า “ซือหลาน เธอทิ้งอะไรเอาไว้ที่นี่?”

ซือหลานตอบ “ต่อหน้า ฉันทิ้งสมบัติล้ำค่าไว้สิบหีบ แต่อันที่จริง ฉันแอบวางม่านพลังไว้ในลานกลาง ของจริงซ่อนอยู่ในม่านพลังนั้น”

อู๋เป่ยถาม “ทำไมต้องซ่อนสมบัติล้ำค่าด้วยล่ะ?”

ซือหลานว่า “คนเรามีกิเลสโลภกันทั้งนั้น จะให้มั่นใจว่าคนตระกูลซือจะไม่หวั่นไหวเลยก็ไม่ได้ ฉันวางสมบัติล้ำค่าไว้ข้างนอก ก็เพื่อหลอกตา ต่อให้พวกเขาแอบเข้าไปในลานกลาง ก็จะเห็นแต่พวกสมบัติล้ำค่า แล้วก็หยิบเอาสมบัติออกไปเท่านั้น”

อู๋เป่ยว่า “หมู่บ้านซานซิงทุกวันนี้ถึงได้รวยขนาดนี้ เกรงว่าเพราะเอาสมบัติล้ำค่าของเธอไปใช้แล้วล่ะมั้ง”

ซือหลานว่า “ถ้าพวกเขาไม่เคยแตะต้อง สุดท้ายฉันก็คิดจะยกสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ให้หมู่บ้านซานซิงอยู่ดี”

อู๋เป่ยถามว่า “แล้วถ้าแตะต้องล่ะ?”

ซือหลานว่า “ฉันก็จะเอาสมบัติล้ำค่าที่เหลือกลับทั้งหมด”

อู๋เป่ยยิ้มพูดว่า “ส่งให้ฉันดีกว่า”

ซือหลานเหลือบตามองเขาหนึ่งแวบ “ของโลกฆราวาสพวกนี้ สำหรับเจ้าไม่มีค่าอะไรหรอก”

อู๋เป่ยว่า “ก็ไม่แน่ สมบัติล้ำค่าเอาไปแลกเป็นเงินได้ ได้เงินมาก็เอาไปทำการกุศลได้อีก”

ใจซือหลานสะท้านเล็กน้อย “ทำความดี?”

อู๋เป่ยว่า “ทำความดี เก็บสะสมบุญกุศลได้”

ซือหลานส่ายหัว “เจ้าไปคิดง่ายเกินไปแล้ว จะทำดีหรือทำชั่ว ท้ายที่สุดก็ล้วนเป็นเรื่องเหตุและผลของกรรม ตัวอย่างเช่น เจ้าไปช่วยคนคนหนึ่งที่ตามวิถีแห่งสวรรค์แล้วควรจะตายด้วยโรคภัยหรืออดตาย ให้คนที่ดั้งเดิมควรจะยากจนไปทั้งชีวิตได้ใช้ชีวิตสุขสบายไร้ทุกข์ การกระทำแบบนั้นเองก็คือการเข้าไปแทรกแซงวิถีแห่งสวรรค์ แท้จริงแล้วไม่เป็นผลดีต่อการบำเพ็ญเพียรในอนาคตของเจ้าเลย”

อู๋เป่ยยิ้มว่า “แล้วไงล่ะ? ในเมื่อผมเลือกทำแล้ว ผมก็กล้ารับทุกผลลัพธ์ที่จะตามมา”

ซือหลานพูดว่า “ในขอบเขตแห่งเต๋า มีมหันตภัยครั้งหนึ่งชื่อว่าภัยกรรมบัวแดงเพลิง ยิ่งเจ้าทำความดีมากเท่าไร ตอนถึงเวลานั้นเพลิงกรรมที่ต้องรับก็จะยิ่งรุนแรง ภัยกรรมบัวแดงเพลิงนั้นอันตรายอยู่แล้ว โอกาสรอดยังไม่ถึงหนึ่งส่วนสิบ คนที่ล้มเหลวก็มีแต่รากฐานแห่งเต๋าแตกสลาย หรือไม่ก็ตายดับไปพร้อมทางเต๋า เจ้าทำแบบนี้ มีแต่จะทำให้ภัยกรรมบัวแดงเพลิงในอนาคตรุนแรงขึ้นสิบเท่า ร้อยเท่า ผลลัพธ์แบบนั้น เจ้าไม่กลัวหรือ?”

อู๋เป่ยพูดว่า “แต่ถ้าผมฝ่าภัยกรรมบัวแดงเพลิงไปได้ ผลประโยชน์ที่ได้รับก็คงทวีขึ้นสิบเท่าร้อยเท่าเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

ซือหลานจ้องเขาแล้วพูดว่า “กล้าพูดได้ถึงขนาดนี้ เจ้าน่ะไม่คนหลงตัวเองสุดขั้ว ก็เป็นยอดฝีมือที่กล้าท้าทายสวรรค์เท่านั้น!”

อู๋เป่ยหัวเราะ “การบำเพ็ญเพียรน่ะ แต่เดิมก็เป็นการเดินสวนทางสวรรค์อยู่แล้ว ถ้าผมมัวกลัวเรื่องพวกนี้ แล้วจะฝึกตนไปทำไมกัน?”

ซือหลานไม่โต้แย้งคำพูดของเขา เอ่ยว่า “พวกเขามาแล้ว”

ว่าแล้วไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีคนสิบกว่าคนเดินเข้ามาในลานกลาง พวกเขาคุกเข่าพร้อมเพรียงกันอยู่หน้าประตู ร้องเสียงดังว่า “ขอต้อนรับท่านเซียนเสด็จ!”

อู๋เป่ยเดินออกไป ยิ้มพลางพูดว่า “ไม่ต้องมากพิธีหรอก ท่านเซียนไม่ว่างมาที่นี่ เลยให้ข้ามารับของแทน ที่นี่ใครเป็นคนรับผิดชอบ?”

ในใจซือฉางฟาดีใจนัก เขารีบลุกขึ้นพูดว่า “แท้จริงแล้วเป็นทูตนี่เอง ข้าน้อยเป็นผู้ดูแลหมู่บ้านซานซิงในตอนนี้ ส่วนผู้นำค่ายคือบิดาข้าน้อย ท่านชายชรากำลังเข้าฌานอยู่ในภูเขา จึงไม่รู้ว่าท่านทูตเสด็จมาถึง”

อู๋เป่ยว่า “ไม่เป็นไร ช่วยพาไปที่ลานบ้านหลังนั้นที”

ซือฉางฟาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูดว่า “ท่านทูต มีเรื่องหนึ่งที่ข้าจำต้องเรียนให้ทราบ สิบกว่าปีก่อน ตอนที่ท่านชายชราเข้าฌานไม่อยู่ที่นี่ ที่นี่เคยโดนโจรขึ้น มีองครักษ์เฝ้าบ้านหลายคนถูกทำร้าย โจรพวกนั้นขโมยของไปสามหีบ”