บทที่ 266 เกมลูกเต๋า

“โอ้? ชื่อของเขาคือลี่จิ่วโยว?” อู๋เป่ยค่อนข้างประหลาดใจ “กลผีแม่ลูกอาละวาดเป็นผลงานชิ้นเอกของเขา เมื่อคุณพาเขากลับมาแล้ว อย่าลืมสอบปากคำเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน”

“ไม่ต้องกังวล” หลี่จินเซี่ยงกล่าว “เขาจะสารภาพ”

ทั้งเก้าคนในที่เกิดเหตุถูกนำตัวออกไป หลังจากพูดไม่กี่คำ หลี่จินเซี่ยงก็จากไป เขาต้องการสอบปากคำลี่จิ่วโยวเป็นการส่วนตัว

จนกระทั่งตอนนี้ลู่จวินเฟยที่กลั้นหายใจอยู่ได้ถามอย่างระมัดระวังว่า “อู๋เป่ย คุณเป็นใครกันแน่?”

อู๋เป่ยหันศีรษะของเขาและตอบอย่างเย็นชาว่า “ผมเป็นใคร ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ?”

ลู่จวินเฟยสั่นสะท้านไปทั้งตัว พยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้

“อย่าโทรหาฉันอีกต่อไป” อู๋เป่ยพูดอย่างเฉยเมย จากนั้นเขาก็เดินออกจากตระกูลลู่ ค่อยๆปลีกตัวออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่จวินเฟยก็ตบตัวเองอย่างแรง “ฉันมันโง่อะไรอย่างนี้! ฉันน่าจะรู้ตั้งนานแล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา!”

ลู่เจิ้นซานตบไหล่ลูกชายของเขา “จวินเฟย เราโชคดีที่คนนี้ซื่อสัตย์ มิฉะนั้น ด้วยวิธีการของเขา เราจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราตายได้อย่างไร จากนี้ไป เราจะต้องไม่ยั่วยุเขาอีก”

ลู่จวินเฟยถอนหายใจเฮือกใหญ่ นั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง บ่นพึมพำว่า “เราน่าจะเป็นพี่น้องกัน ถ้า...…” เขาเดินออกไป ก้มหน้าเงียบ

เมื่อพวกเขามาถึงไท่คังวิวล่า อู๋เป่ยก็แวะที่บ้านของเขา ถังจื่อยี่จัดคนรับใช้ให้อยู่ที่นั่น ทำความสะอาดห้องทุกวันเพื่อที่เขาจะได้ย้ายเข้ามาได้ตลอดเวลา

คืนนั้น เขาตัดสินใจอยู่ที่ไท่คัง หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้ว เขาก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อฝึกฝนเทคนิคการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกาย

เขาเข้าใจเทคนิคการสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายชุดแรกแล้ว และตอนนี้เขาสามารถทำชุดทั้งหมดได้สำเร็จแล้ว ประโยชน์ที่ได้ก็มีความสำคัญมาก เขาเพิ่งฝึกมันเสร็จไปสองครั้ง เมื่อเย่เสวียนโทรมา มีเสียงดังมากมายอยู่เบื้องหลัง รวมถึงเสียงดนตรีด้วย

“ท่านน้อย ผมอยู่ที่ 'บาร์มังกรทมิฬ' มีความงามที่โดดเด่นอยู่ที่นี่ คุณต้องรีบมาที่นี่”

อู๋เป่ยตอบหมดคำพูด “ฉันไม่สนใจความงามที่โดดเด่น เชิญคุณสามารถเพลิดเพลินเองเถอะ”

เย่เสวียนรีบพูดว่า “ท่านน้อย ผมจริงจัง ที่นี่มีสาวงามที่โดดเด่น คุณจะเสียใจถ้าคุณไม่มา นอกจากนี้ เงินผมหมดแล้ว คุณช่วยส่งให้ผมหน่อยได้ไหม”

อู๋เป่ยใจเต้น แม้ว่าเย่เสวียนจะเป็นเพลย์บอย แต่เขาก็ยังเป็นหลานชายของเขา ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะคิดถึงเขาในสถานการณ์เช่นนี้ แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงโทรมาโดยบอกว่าไม่มีเงิน มีเหตุผลอื่นอีกไหม?

เขาพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะไปทันที”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เย่เสวียนก็วางสายไปแล้ว

อู๋เป่นรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดระบบนำทาง และขับรถไปที่บาร์มังกรทมิฬ

ระยะทางระหว่างคลับกับเขาเป็นเส้นตรงเจ็ดกิโลเมตร ในเวลานี้มีรถไม่มากนัก ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเพื่อมาถึงบาร์มังกรทมิฬ

กลุ่มคนหนุ่มสาวทั้งชายและหญิงยืนอยู่ที่ทางเข้าบาร์สูบกัญชา เมื่อพวกเขาเห็นอู๋เป่ยใกล้เข้ามา หนึ่งในนั้นก็หยุดเขาและถามว่า “คุณได้จองไว้ไหม?”

อู๋เป่ยไม่แน่ใจว่าคำว่าจองหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงยิ้ม “เพื่อนของผมอยู่ข้างใน เขาเรียกผมให้มาเที่ยว”

คนที่ทางเข้าชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า “คุณไม่สามารถเข้าไปได้หากไม่มีการจอง”

อู๋เป่ยควักกระเป๋าสตางค์ ดึงเงินหนึ่งพันหยวนออกมา แล้วยิ้ม “ช่วยผมหน่อย เพื่อน”

เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน ชายหนุ่มก็โบกธนบัตรในมือแล้วพูดว่า “เข้าไปสิ แต่นี่จะไม่เป็นบรรทัดฐาน”

อู๋เป่ยผลักประตูเปิดและเข้าไป สถานที่นั้นเต็มไปด้วยกลิ่นแปลกๆ ชายหญิงต่างจับกลุ่มกันเต้นระบำไปกับเสียงดนตรี

มีคนสองประเภทในโลกนี้ คนที่ไปบาร์บ่อยและคนที่ไม่ไป อู๋เป่ยคือคนไม่ไปบาร์ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกค่อนข้างแปลกที่นี่ สายตาของเขาพเนจรค้นหาเย่เสวียน

บาร์นั้นไม่เล็ก เขาค้นหาไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบเขา เขาจึงเปิดใช้งานภาพเอ็กซเรย์เพื่อมองตรงเข้าไปในห้องต่างๆ แต่ในขณะที่เขามอง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

ในห้องส่วนตัวแต่ละห้อง คู่รักกำลังทำกิจกรรมต่างๆ ที่น่าตื่นเต้นกว่าที่แสดงในหนัง

ในห้องหนึ่ง เย่เสวียนถูกโอบกอดโดยผู้หญิงสองคน ขณะที่ชายสองคนนั่งตรงข้ามพวกเขากำลังเล่นการพนัน

เย่เสวียนดูเหมือนจะสูญเสียไปมาก เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเขาแล้ว