บทที่ 29 ปรมาจารย์ชัชชัย

ตํารวจหญิงรีบเข้ามา เธอมองไปครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยความประหลาดใจว่า "ประตูบิดเบี้ยวและผิดรูป ปกติแล้วต้องตัดถอดออก เขาจะเอามันออกโดยตรงได้อย่างไร"

ชายอ้วนวัยกลางคนพยักหน้า: "ใช่ คุณเห็นไหม เขาช่วยชีวิตคนได้เป็นสิบๆคน และยังช่วยพวกเขาดามกระดูกและหยุดเลือด เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!"

ตํารวจหญิงท่าทีชื่นชม: "ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเห็นภัยอันตรายล่วงหน้า ดันรถที่อยู่ข้างหน้าไปไกลถึงหลายสิบเมตร หลังจากนั้นเขาก็เคาะคนขับที่หมดสติเพื่อป้องกันไม่ให้คนขับได้รับอันตรายจากรถบรรทุกน้ำมัน

ชายอ้วนวัยกลางคน: "ไปหาตัวตนของเขา แล้วค่อยบอกผมนะ"

ได้สิ!

ในส่วนของอู๋เป่ยที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน เดินออกมา เขาก็ได้เห็นข่าวแพร่สะพัดและพูดว่า "คนสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ ไม่มีความขุ่นเคือง ไม่มีความเกลียดชังต่อกันก็ทําร้ายคนอื่น"

จูชิงเหยียน: "พี่อู๋ พี่ไปช่วยคนมาหรือยังไง" เธอพอจะเดาออกว่าทําไมอู๋ตงถึงเนื้อตัวสกปรก

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ฉันแค่บังเอิญอยู่ในที่เกิดเหตุการณ์น่ะ ก็เลยยื่นมือเข้าไปช่วยคนสองสามคนก็เท่านั้นแหละ"

จูชิงเหยียนยกนิ้วให้: "พี่อู๋เป็นหมอที่ใจดีจริงๆ"

อู๋เป่ยถือโอกาสช่วงทานข้าวเย็นถามสารทุกข์สุขดิบกับจูชิงเหยียนเกี่ยวกับสถานการณ์ภายในครอบครัว ทางด้านจูหยวนชานก็ปกติดี และฆาตกรก็ไม่ปรากฏตัวอีก

หลังอาหารเย็น อู๋เป่ยพาจูชิงเหยียนขึ้นจักรยานไปฝึกชกมวยด้วยกันที่สวนสาธารณะชิงชาน

ฝ่ามือน้อยๆของจูชิงเหยียนค่อนข้างทรงพลัง แต่อู๋เป่ยรู้สึกว่ายังมีช่องโหว่อีกมาก เขาทั้งซ้อมให้เธอพร้อมกับคอมเม้นเธอไปด้วย

หลังจากฝึกชกมวยจนถึงเวลาประมาณสิบโมงเย็น เขมจึงให้จูชิงเหยียนกลับไปก่อน แล้วถึงไปโรงพยาบาล

เมื่อเขามาถึงหอผู้ป่วยในโรงพยาบาลอีกครั้ง ระหว่างทางเขาได้พบกับคนสองคน ซึ่งสองคนนั้นเป็นคนที่เคยถูกเขาใส่พิษจากสัตว์ห้าชนิดไป พวกเขาทำกับอู๋เหม่ยด้วยเจตนาไม่ดี ตอนนั้นอู๋เป่ยโกรธมากและรู้สึกเส๊ยใจที่ช่วยไว้ไม่ทัน

ชายสองคนนี้ท่าทางจะป่วยหนักพอสมควร มีใบหน้าหมองคล้ำและเอวคด อาการป่วยของพวกเขาในขณะนั้น แม้แต่แพทย์ก็ยังส่ายหัวหลังจากเห็นผลการวินิจฉัย โดยบอกว่าไม่มีวิธีรักษา

ทุกวันนี้ พวกเขาอาศัยอยู่โรงพยาบาลแทนบ้าน หวังแค่ให้มีชีวิตรอดไปวันๆ ความเจ็บปวดที่แสนจะทรมานเช่นนี้ ทําให้พวกเขาอยากตาย แต่พวกเขาก็ยังไม่มีความกล้าที่จะตาย

พวกเขาเดินผ่านอู๋เป่ย และดูเหมือนจะจําเขาได้ ชายที่ชื่อต้าหู่ชี้ไปที่อู๋เป่ยและพูดด้วยน้ําเสียงสั่นเทาว่า "คุณนี่เอง!"

อู๋เป่ยจ้องมาที่เขาและพูดว่า "เจ็บปวดมากใช่ไหม" ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่านี้ยังมาไม่ถึง ตอนนี้ไตของคุณเริ่มจะวาย ม้ามของคุณแตก และหลังจากนี้หัวใจของคุณก็จะล้มเหลว ปอดก็จะเน่า!"

ชายคนนั้นร้องไห้อย่างขมขื่น: "ตกลงคุณทำอะไรกับผมกันแน่? คุณคือปีศาจ คุณคือ..."

เขาอกตรอม จนหัวใจทนไม่ไหว กลอกลูกตาทั้งคู่ แล้วก็เป็นลมล้มลงไป

อู๋เป่ยหยุดมองและเดินต่อ เขามาที่วอร์ดของซ่งชิจินอีกครั้ง เขาไม่ต้องการให้ไอ้สารเลวคนนี้ตาย เพราะถ้ามันตายง่ายๆจะดูเป็นการดูถูกเขาเกินไป

โชคดีที่ซ่งชิจินยังมีชีวิตอยู่. แล้วหญิงชราคนเมื่อวาน ก็เฝ้าอยู่ข้างนอกตลอดเวลา

ทันทีที่เขาปรากฏตัว หญิงชราก็สังเกตเห็นเขาและทันใดนั้นก็พูดว่า "คุณคืออู๋เป่ย!"

น้ําเสียงของเธออ่อนน้อมมาก และการมองระหว่างคิ้วของเธอทําให้ผู้อื่นรู้สึกเหนือกว่า

อู๋เป่ย: "คุณเป็นแม่ของซ่งหงปินใช่ไหม"

หญิงชราพูดว่า "หงบินเคยเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟัง พ่อหนุ่ม ฉันรู้ว่าฉันมีฝีมือกังฟู แต่คุณต้องเข้าใจว่าบางครั้งกังฟูก็ไม่เพียงแต่จะสามารถปกป้องคนในครอบครัวของตัวเองได้ แต่ยังฆ่าพวกเขาได้ด้วยเหมือนกัน!"

ใบหน้าของอู๋เป่ยสม่อยลง หญิงชราคนนี้ขู่ตัวเองหรือเปล่า?

ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า "หญิงชรา ผมคิดว่าคุณมีชีวิตเพียงพอแล้วล่ะ งั้นผมจะพาคุณกลับบ้านเก่านะ"

หญิงชราเยาะเย้ย: "ช่างเป็นหมาที่กล้าหาญจริงๆ คุณคิดว่าเราไม่เตรียมพร้อมเหรอ"

ในขณะนี้ อู๋เป่ยรู้สึกว่าเหมือนมีคนอยู่ข้างหลังเขา เขาหันไปข้างๆเห็นชายผิวดําผอมๆกําลังมา เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเขา ชายคนนั้นน่าจะเป็นคนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีฝีไม้ลายมือพอสมควร

ด้านหลังชายคนนั้นคือซ่งหงปินที่กําลังก้มตัวลง เขารู้เลยว่าเขาไม่ควรนอนตลอดทั้งคืน เพราะผู้ชายคนนั้นดูจิตใจแย่มาก ดวงตาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือด และเขาจ้องไปที่อู๋เปาย

"ไอ้กระจอก! ฉันรู้ว่าแกต้องมา ฉันก็เลยรอแกอยู่. ในที่สุดแกก็มาจริงๆ