บทที่ 30 ฝ่ามือทรายเหล็ก

อู๋เป่ยยังไม่ได้กลับบ้าน เขายืดเส้นยืดสายเหยียดแขนออกคลายลมปราณอยู่ที่ลานกว้าง และไม่มีใครรบกวน

จนกระทั่งห้าโมงเย็นของวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าส่องแสงรำไร เขาถึงกลับบ้าน

จางลี่ตื่นพอดี และกําลังเตรียมอาหารเช้า

ขณะที่เขากําลังแปรงฟัน ก็เห็นจูชิงเหยียนคุยโทรศัพท์ หลังจากพูดไม่กี่คํา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว: "อยู่ที่ไหน? โอเค ฉันไปเดี๋ยวนี้!"

อู๋เป่ยใจเต้นตุ๊บๆ: "เกิดอะไรขึ้น?"

จูชิงเหยียนน้ําตาไหล: "ปู่ของฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส"

อู๋เป่ยถามว่า "ท่านอยู่ที่ไหน"

"อยู่ตัวเมือง" จูชิงเหยียนบอกว่า "พ่อฉันไปถึงแล้ว"

อู๋เป่ย: "เก็บของแล้วไปกันเถอะ"

จูชิงเหยียนเช็ดน้ําตาของเธอ: "พ่อไม่ยอมให้ฉันกลับไป เขาบอกว่าให้สถานการณ์คลี่คลายก่อนแล้วค่อยไป"

อู๋เป่ยหรี่ตาลง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะยากกว่าที่เขาคิด เขาพูดว่า "ไม่เป็นไร ผมจะไปกับคุณเอง ไปกันเถอะ!"

ขับ s5 ของจูชิงเหยียนไปยังตัวจังหวัด

"เกิดอะไรขึ้น? คุณไม่รู้เลยเหรอ?" เขาถาม

จูชิงเหยียนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง: "จะพูดยังไงดี ฉันพอจำได้ลางๆ ตอนเด็ก พวกเราย้ายบ้านกันบ่อยมาก และคุณปู่ก็เปลี่ยนชื่อตั้งหลายรอบ แม้แต่ชื่อพ่อฉันก็เปลี่ยนมาแล้วตั้งสองรอบ

อู๋เป่ย: "แล้วถ้าอย่างนี้พวกเขาทำแบบนี้เพื่อหนีใคร

จูชิงเหยียนส่ายหัว: "ฉันไม่แน่ใจ ฉันจําได้แค่ว่าคุณปู่บังคับฉันเรียนศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก อันที่จริง ตอนแรกฉันก็ไม่ชอบเท่าไหร่ แต่พอเรียนไปเรื่อยๆ ฉันก็เริ่มชิน

อู๋เป่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "โทรหาพ่อคุณซิ แล้วถามปู่ของคุณว่าเจ็บปวดตรงไหน และบอกไปว่าผมรักษามันได้"

จูชิงเหยียนพยักหน้าอย่างแรง และเธอก็กดหมายเลข ไม่นานนัก เสียงของชายวัยกลางคนที่สง่างามก็ดังออกมา: "ชิงเหยียน ไม่ต้องกังวล ผมรีบกลับบ้านไปดูแลเขาแล้ว"

จูชิงเหยียน: "พ่อ อาการคุณปู่สาหัสหรือเปล่า"

ชายวัยกลางคน: "โดนใครก็ไม่รู้ตบ ผมกําลังพยายามรักษา"

"พลังฝ่ามือแบบไหนกัน" จูชิงเหยียนรีบร้อนถาม

ชายวัยกลางคนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจเบาๆ : "ฝ่ามือทรายเหล็ก (หนึ่งในศิลปะการต่อสู้)"

อู๋เป่ยได้ยินชัดเจน รีบพูดใบสั่งยาทันที ให้อีกฝ่ายจดไว้แล้วรีบไปหยิบยาทันที ชายวัยกลางคนได้ยินจึงถามว่า "นี่ใคร"

จูชิงเหยียนรีบพูดออกไปว่า "พ่อ เขาคือพี่อู๋ ที่เคยช่วยชีวิตฉันและคุณปู่"

ชายวัยกลางคนรีบพูดว่า "คุณอู๋! ผมได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว ใบสั่งยาของคุณสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ฝ่ามือพ่อผมได้จริงใช่ไหม?

"ผมจะไปถึงที่นั่นในอีกสองชั่วโมง คุณต้องรีบหาสมุนไพรที่ผมบอกภายในครึ่งชั่วโมง ทุบมันแล้ววางทับจุดที่โดนตบ รอจนผมไปถึง" อู๋เป่ยพูด

ชายวัยกลางคนพูดทันทีว่า "โอเค! คุณอู๋รบกวนหน่อยนะครับ ผมจะรอคุณมา!"

พอวางสายโทรศัพท์ จูชิงเหยียนก็พูดว่า "พี่อู๋ ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับฝ่ามือทรายเหล็ก ว่ากันว่าเป็นฝ่ามือมีพิษใช่ไหมคะ"

“จะว่าไป มันไม่ใช่พิษ แต่มันคือพลังงานที่น่ากลัวมากและทะลุทะลวง เพียงแค่โดนฝ่ามือเบาๆ ก็สามารถทำให้หัวใจร้อนระอุได้ อาการบาดเจ็บของปู่คุณร้ายแรงมาก ถ้าท่านไม่กินยา เขาจะอยู่ได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง

จูชิงเหยียนหลั่งน้ําตา: "ยังพอมีทางช่วยได้ไหมคะ"

"ไม่ต้องห่วง จะไม่เป็นไร" อู๋เป่ยพูดปลอบโยน "ผมรู้จักศิลปะการต่อสู้ฝ่ามือทรายเหล็กนี้ด้วย ผมกําลังคิดว่าจะฝึกมัน คาดไม่ถึงว่าจะเจอมัน"

จูชิงหยวน: "พี่อู๋ คนที่ทําร้ายปู่ฉันเป็นพวกเก่งกล้าสามารถมีชี่(กำลังวังชา)หรือไม่"

"ใช่แน่ๆ" อู๋เป่ยพูด "ถ้าไม่มีชี่ที่แท้จริง ก็คงฝึกฝ่ามือทรายเหล็กไม่ได้ มิฉะนั้นฝึกไปนานๆ ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี"

จูฉวนอู่รู้สึกกลุ้มใจจึงถามว่า "คุณรักษาให้หายขาดได้ไหม"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "แม้ว่ามันจะยาก แต่ก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ต้องใช้เวลาพอสมควร"

เขาหยิบเข็มทองออกมาแทงเข็มสองสามเข็มรอบหัวใจ ในไม่ช้า การเต้นของหัวใจของจูหยวนชานก็ช้าลง เต้นสิบกว่าครั้งต่อนาที

จากนั้นเขาก็สั่งยาอีกใบ และให้จูฉวนเหวินรีบไปหยิบยา แล้วถือโอกาสขณะจูฉวนอู่ออกจากบ้านดูดกับเขาว่า "กล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรง อาการบาดเจ็บร้ายแรงมาก ผมจะพยายามให้ถึงที่สุด แต่ก็ขึ้นอยู่กับกำลังของชายชราว่าจะสามารถผ่านศึกครั้งนี้ไปได้หรือไม่

จูฉวนอู่ถอนหายใจ "คุณอู๋ทําให้ดีที่สุด ได้โปรด!" เขายกมือไหว้อย่างสุดซึ้ง

อู๋เป่ยถาม "คุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนทํา"

จูฉวนอู่ยิ้มอย่างขมขื่น: "ถ้าคุณถาม ผมก็จะบอกความจริงกับคุณ"

เมื่อก่อน ตอนที่จูหยวนซานยังเป็นเด็ก เขารักศิลปะการต่อสู้และเรียนรู้จากครูทุกที่ พออายุยี่สิบกว่าๆยังไม่ถึง 30 ปีเขากลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียง มีลูกศิษย์ลูกหาเยอะมาก

อยู่มาวันหนึ่ง มีชายคนหนึ่งชื่อเโรยวหยันเหล่ยงมาท่าแข่ง ณ ตอนนั้นจูหยวนซานยังหนุ่มยังแน่นและแข็งแรง ผลการแข่งขันคือเขาชนะส่วนฝ่ายตรงข้ามแพ้น็อค หลังจากกลับบ้านได้สามวันเฉียวหยุนเหลียงก็เสียชีวิต เขามีลูกชายคนหนึ่งชื่อเฉียวป๋อ ซึ่ง ณ ตอนนั้นอายุเพียงสิบกว่าปี