บทที่ 39 ตามสืบอาคารผีในยามค่ำคืน และวิธีการปราบผี

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู๋เป่ยก็ตกใจ เสี่ยวเหมยก็กําลังเรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเขต เขาจะสืบเรื่องแปลกๆ แบบนี้ให้กระจ่าง!

เขารีบถามว่า "เหล่าเหอ หลังจากนั้นล่ะ ทำไมจบเร็วขนาดนั้น"

"ไม่มีต่อแล้ว" เหล่าเหอพูด "คดีถูกปิดแล้ว"

อู๋เป่ยนั่งนิ่งไม่ได้ เขาจุดบุหรี่ แล้วพูดว่า "เหล่าเหอ คุณต้องการไขคดีนี้หรือไม่"

เหล่าเหอตกตะลึง: 'ไขคดียังไง?'

“คืนนี้ คุณพาผมไปที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเขตหน่อยสิ น้องสาวของผมกําลังเรียนอยู่ที่นั่น ผมนอนไม่หลับถ้าผมไม่ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างชัดเจน

เหล่าเหอกลอกตา แล้วพูดว่า "ผมจะบอกพี่นะ อย่าสร้างปัญหา เรื่องก็ผ่านมาตั้งหกปีแล้ว และหลังจากนั้นก็ไม่มีนักเรียนฆ่าตัวตายอีก"

อู๋เป่ยจ้องมาที่เขา: "คุณจะไปหรือไมีไป"

เหล่าเหอเกาหัว: "โอเค ผมไปก็ได้" แต่พี่ชาย คดีนี้ปิดแล้ว และไม่ว่าคุณจะตรวจสอบพบอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

โจวรั่วเสวี่ยตื่นเต้นมาก เธอไม่ได้ดื่ม เธอรีบไปขับรถทันที และทั้งสามคนก็ไปที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเขต

โรงเรียนอันดับหนึ่งของเขตมีนักเรียนมากกว่า 7,000 คน และมีนักเรียนที่เก่งโดดเด่นทั่วเขตรวมอยู่ที่นี่ทั้งหมด

เมื่อขับรถถึงประตูโรงเรียน ยามรักษาการจําเหล่าเหอได้: "นักสืบสวนเหอ ทําไมคุณถึงมาที่นี่? เกิดอะไรขึ้น?"

เหอปี้ชื่อพูดว่า "ไม่มีอะไร ผมแค่ผ่านมาดู ว่ามีอันตรายที่อาจส่งผลต่อความปลอดภัยเกิดขึ้นไหม เพื่อจะได้ป้องกันได้ทันท่วงที"

ยามรักษาการบอกว่า "โอเคครับ ขอบคุณสําหรับการทํางานหนักของคุณ ผมต้องเรียกผู้อำนวยการติดตามไปด้วยไหม"

"ไม่ล่ะ" เหอปี้ชื่อรีบพูดว่า "แค่หาคนมาช่วยเราเปิดประตูก็พอ"

ยามรักษาเรียกชายหนุ่มขึ้นบนรถ รถขับตรงเข้าประตูโรงเรียนแล้วก็ไปจอดข้างอาคารเรียน

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นพวกเขามาที่นี่ เขาก็รีบพูดขึ้นว่า "ทุกคนครับ อาคารหลังนี้ถูกปิดแล้ว"

เหอปี้ชื่อตกตะลึง เหมือนว่าเขาจะไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และถามว่า "ถูกปิดตั้งแต่เมื่อไหร่"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย: "ผมยังไม่มา แต่ผมได้ยินจากพวกเขาว่ามีคนในอาคารนี้ฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงจากอาคาร จากนั้นจึงถูกปิดกั้น และไม่ได้ใช้งานอีกเลย"

อู๋เป่ยมองไปที่เหอปี้ชื่อ และพูดว่า "อาคารปิดแล้ว!" แน่นอนว่าจะไม่มีใครกระโดดลงจากอาคารอีก

เหอปี้ชื่อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับเขาว่า "เปิดประตู"

ยามรักษาการหยิบกุพวงญแจออกมา แล้วมองอยู่ตั้งนาน กว่าจะเปิดประตูอาคาร และยังแนะนําพวกเขาว่า: "นักสืบสวน อย่าขึ้นไปเลย คืนนี้..."

"พูดอะไร!" เหอปี้ชื่อจ้องมาที่เขาและพูดว่า "เอาไฟฉายมาให้ผม แล้วคุณก็รออยู่ข้างล่าง"

เขายื่นไฟฉายให้ แล้วทั้งสามคนก็ขึ้นไปชั้นบน พูดตามตรงเหอปี้ชื่อก็รู้สึกกลัว เขาจึงให้อู๋เป่ยเดินนำหน้า

อาคารสูงสามชั้น อู๋เป่ยมาถึงชั้นสองก่อนแล้วเดินช้าๆ อีกฝั่งหนึ่งของทางเดินไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

ทันใดนั้น โจวรั่วเสวี่ยก็อุทานว่า "อู๋เป่ยมีแสงสว่างอยู่ตรงหน้า!"

อู๋เป่ยก็เห็นเหมือนกัน ในห้องเรียนที่อยู่ข้างหน้ามีแสงเล็กๆ ส่องออกมา เขากําลังจะเดินไปดู จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดดังมาจากข้างหน้า แล้วก็มีเงารีบวิ่งออกไป ด้วยสีหน้าซีดเซียว

อู๋เป่ยเปิดไฟฉายส่องไปที่พวกเขาทันที แล้วทั้งสามคนก็หยุดเมื่อพวกเขาถูกไฟฉายส่องสว่าง อู๋เป่ยจึงปิดไฟ

"คุณทําอะไร" เขาถาม

ทั้งสามคนวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ไม่คาดคิดจะมีนักเรียนสามคน ซึ่งทั้งหมดเป็นเด็กผู้ชาย โทรศัพท์มือถือของพวกเขาเปิดอยู่และดูเหมือนกำลังจะอัดวิดีโอ

เด็กชายกลืนน้ําลาย สีหน้าซีดอย่างกับสมุดปกขาว แล้วพูดว่า "เราได้ยินมาว่ามีผีอยู่ที่นี่ เราจึงอยากมาถ่ายวิดีโอและลงอินเทอร์เน็ต"

เหอปี้ชื่อทั้งโกรธทั้งโกรธ: "เหลวไหล! หาเรื่องใส่ตัวหรือไง"

เด็กชายทั้งสามก้มหัวลง โกรธแต่ไม่กล้าแสดงออกมา

อู๋เป่ยพูดด้วยน้ําเสียงผ่อนคลาย และถามว่า "เมื่อกี้พวกคุณวิ่งหนีอะไรมา"

เด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดทันทีว่า "พี่ มีผีอยู่ในห้องเรียน ตอนที่เรากําลังถ่ายวิดีโอ จู่ๆ ก็มีคนพูดอยู่ข้างหูของเรา พวกเรากลัวแทบตาย!"

อู๋เป่ยเลิกคิ้วและพูดว่า "โอ้? พูดข้างหูของพวกคุณ? พูดว่าอะไร"