ตอนที่ 397
บทที่ 397 คนหยาบคายพูดจาหยาบคาย
October 21, 2026
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไร้มารยาทและหยาบคายจริงๆ!
ไป๋ปิงขมวดคิ้วแน่น พูดกับอู๋เป่ย : “ไปดูร้านอื่นกันเถอะ” เธอไม่อยากอยู่ที่เดียวกันกับเหยียนเยว่เป็นเวลานานจริงๆ
“อย่าไปสิ” เหยียนเยว่พูด “ในเมื่อมาแล้ว ไม่ซื้ออะไรหน่อยเหรอ”
ในความทรงจำของเหยียนเยว่พูด ไป๋ปิงไม่ใช่คนมีเงินอะไร โดยเฉพาะถูกหม่าจวินเจี๋ยหลอกเงินไปหนึ่งล้านกว่า ยิ่งกว่านั้นต้องแบกหนี้ก้อนโต สำหรับอู๋เป่ย ในสายตาเธอเป็นแค่คนบ้านนอก
“ไม่ต้องมาสนใจ” ไป๋ปิงพูดอย่างไม่แยแส เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้โหดร้ายแค่ไหน ถ้าหากยังอยู่ต่อไปเรื่อยๆ เชื่อว่าจะต้องถูกเธอทำให้อับอายด้วยวาจาแน่นอน
เหยียนเยว่หัวเราะฮ่าฮ่า : “ก็ใช่ ของที่นี่แพงขนาดนั้น เธอซื้อไม่ไหวอย่างแน่นอน มากสุดเธอก็ทำได้แค่มองดูเท่านั้น ไม่เป็นไร ในฐานะเป็นเพื่อนร่วมชั้นด้วยกัน ฉันสามารถยืมเงินให้ได้ ซื้อนาฬิกาที่ถูกที่สุด”
“ไม่ต้องแล้ว ขอบคุณ” น้ำเสียงของไป๋ปิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา ดึงอู๋เป่ยเตรียมออกจากที่นี่
ช่วงเวลาที่เดินผ่านเหยียนเยว่ จู่ๆอีกฝ่ายก็อุทานออกมา จับกระเป๋าของตัวเองแล้วพูดว่า : “ไป๋ปิง เธออย่าขโมยเงินของฉัน!”
อู๋เป่ยอดทนมาโดยตลอด ในเวลานี้ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาพูดอย่างเย็นชา : “เธอพูดอะไรนะ”
สีหน้าของเหยียนเยว่ตกตะลึง : “ในฐานะที่เป็นแฟนหนุ่มของไป๋ปิง หรือว่าไม่รู้เหรอ ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยขโมยเงินของพวกเรา!”
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “พูดไร้สาระ ไป๋ปิงไม่มีทางขโมยของของคนอื่น!”
เหยียนเยว่หัวเราะอย่างเย็นชา : “เธอดีมากเลยเหรอ เงินของพวกเราสามคนในหอพัก เธอเคยขโมยทั้งหมด ถ้าหากนายไม่เชื่อ ฉันสามารถโทรศัพท์หาอีกสองคนได้”
“พอได้แล้ว!” ไป๋ปิงก็ทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน เธอพูดด้วยความโกรธ “เห็นได้ชัดว่าพวกเธอใส่ร้ายฉัน!”
“ใส่ร้าย? ทำไมพวกเราไม่ใส่ร้ายคนอื่น ใส่ร้ายเธอโดยเฉพาะเหรอ” เหยียนเยว่หัวเราะอย่างเย็นชา “ขโมยก็คือขโมย เธอเล่นลิ้นก็ไม่มีประโยชน์”
ไป๋ปิงโกรธจนตัวสั่น ความอึดอัดเมื่อก่อนปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอแดงทันที อดทนเอาไว้เพื่อไม่ให้ร้องไห้ออกมา
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ไป๋ปิงบอกว่า พวกเธอใส่ร้ายเธอ นั่นก็เป็นการใส่ร้ายแน่นอน ดูเหมือนว่าเธอก็ไม่ใช่ของดีอะไร!”
เหยียนเยว่ตะลึง ด่ากราดต่อไป : “นายพูดอะไรนะ ฉันไม่ใช่ของดีอะไร นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้ามาว่าฉันแบบนี้!”
ใบหน้าของชุ่ยเฉิงจื้อที่อยู่ข้างเธอเคร่งขรึม พูด : “ระวังคำพูดของแกด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจกับแก!”
อู๋เป่ยไร้สีหน้า : “ไม่เกรงใจกับฉันเหรอ แกสามารถลองได้!”
ผู้ชายหัวเราะอย่างเย็นชา : “ไอ้น้อง รู้ไหมว่าเจ้าถิ่นของที่นี่เป็นใคร คนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเลยนะ!”
อู๋เป่ยพูด : “ใช่ไหม อย่างนั้นแกต้องเรียนฉันว่าปู่ เพราะว่าเจ้าถิ่นของที่นี่ก็คือหลานของฉัน!”
ผู้ชายตะลึง พูดเสียงดัง : “แกกล้าพูดว่าพี่หนิวเป็นหลานของแกเหรอ ได้ แกมีความสามารถก็รอเอาไว้เลย! อย่าหนี!” เขารีบโทรศัพท์ออกไปทันที น่าจะโทรศัพท์ลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนั้น
ไป๋ปิงอดไม่ได้ที่จะกังวลเล็กน้อย เธอดึงอู๋เป่ยเบาๆหนึ่งที หลังจากนั้นส่ายหน้า ความหมายคือรีบไปได้แล้ว
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “สบายใจได้เลย แมลงวันสองตัว ผมยกมือขึ้นก็ตบตายแล้ว นอกจากนี้พวกเรามาถึงที่นี่แล้ว เลือกนาฬิกาดีกว่านะ”
เหยียนเยว่ได้ยินเขาดูถูกตัวเอง ด่ากราด : “แกบอกว่าใครเป็นแมลงวัน”
อู๋เป่ย : “ที่พูดถึงก็คือเธอ”
ใบหน้าของเหยียนเยว่เขียว พูดจารุนแรงกว่าเดิม : “แกรอไว้เลย! อีกสักพักลูกพี่ลูกน้องของแฟนฉันก็จะมาแล้ว แกโดนดีแน่นอน!”
อู๋เป่ยไม่สนใจเธอ พวกเขาเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ชี้ไปที่นาฬิกาสีโรสโกลด์ ตรงหน้าปัดฝังด้วยเพชรพลอยสามร้อยห้าสิบเม็ด ละเอียดอ่อนและหรูหรามาก เขาพูด : “ขอลองเรือนนี้”
เหยียนเยว่ที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะออกมาทันที : “ซื้อไม่ไหวก็อย่าลองไปเรื่อย ลองจนพังพวกแกก็ไม่มีเงินชดใช้”
อู๋เป่ยรำคาญเธออย่างมาก พูดอย่างเย็นชา : “นาฬิกาเรือนนี้ฉันมอบให้ไป๋ปิง แฟนหนุ่มของเธอยอมซื้อให้เธอไหม”
เหยียนเยว่ตะลึง : “อะไรนะ แกมอบมันให้ไป๋ปิงเหรอ”
อู๋เป่ย : “นาฬิกาแบบนี้ แทบจะไม่เหมาะกับไป๋ปิงของฉัน สำหรับแฟนของเธอ เขาไม่ยอมซื้อให้เธออย่างแน่นอน เพราะว่าเธอไม่สวยเท่าไป๋ปิง”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาก็โจมตีโดนอีกฝ่าย แม้ว่าความสวยของเหยียนเยว่ไม่แย่ แต่ห่างชั้นกับไป๋ปิงอย่างมาก นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่อยากพูดถึงมากที่สุด
ทันใดนั้น สีหน้าของเธอดูแย่อย่างมาก จ้องอู๋เป่ยด้วยความดุร้าย พูดอย่างเย็นชา : “โม้ไปเลย ฉันไม่เชื่อว่าแกจะสามารถซื้อนาฬิการาคาหลายล้านได้!”