ตอนที่ 396
บทที่ 396 พลิกฝ่ามือควบคุมเมฆ
October 21, 2026
อู๋เป่ยนั่งตรงข้ามอีกฝ่าย ถาม : “หวงเทียนป้า จุดประสงค์ที่แกเรียกฉันมาในวันนี้คืออะไร”
หวงเทียนป้า : “คนผู้นั้นรู้สึกว่าท่านขัดหูขัดตา ต้องการให้ผมลงมือจัดการท่านทิ้ง”
อู๋เป่ย : “จ้าวเจิ้งลิ่งรู้เรื่องนี้ไหม”
“น่าจะไม่รู้ การเจรจาของพวกเรา เขาไม่ได้เข้าร่วม” หวงเทียนป้าพูด
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “นี่มันน่าแปลกแล้ว ฉันกับคนผู้นั้นไม่เคยเจอหน้ากัน ทำไมเขาต้องเป็นศัตรูกับฉันด้วย”
หวงเทียนป้า : “ฉันคุยโทรศัพท์กับเขา จากสิ่งที่เขาพูด ดูเหมือนว่าเขาจะมีความแค้นกับตระกูลจ้าว น่าจะเป็นเพราะท่านใกล้ชิดกับตระกูลจ้าวมากเกินไป ทำให้เขาต้องระวังตัว”
อู๋เป่ยพยักหน้า พูด : “หม่าจวินเจี๋ยคนนี้ จัดการก่อนแล้วกัน”
ในเมื่อคนผู้นั้นต่อกรกับตัวเอง อู๋เป่ยก็ไม่มีทางเกรงใจแน่นอน ทำให้หม่าจวินเจี๋ยหายไปจากโลก อีกฝ่ายอย่าคิดว่าจะได้เอาเงินไปแม้แต่แดงเดียว!
หวงเทียนป้าเรียกลูกน้องคนหนึ่งมาเอาตัวหม่าจวินเจี๋ยไป ใบหน้าของหม่าจวินเจี๋ยซีดขาว ตัวสั่นสะท้าน กลับไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว ถูกคนลากตัวไปแบบนั้น
ในเวลานี้หลี่เจี่ยหนงคุกเข่าลงอย่างกะทันหัน ขอความเมตตา : “ปรมาจารย์ ไว้ชีวิตด้วย!”
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ฉันไม่ได้บอกว่าจะฆ่าแก ให้เวลาแกหนึ่งเดือน เตรียมเงินห้าหมื่นล้าน”
หลี่เจี่ยหนงพูดอย่างขมขื่น : “ปรมาจารย์ เงินห้าหมื่นล้านผมไม่มีจริงๆ”
เขาไม่ได้พูดโกหก แม้ว่าเขาจะมีทรัพย์สินนับแสนล้านในบัญชีของเขาก็ตาม แต่บนบัญชีเหล่านั้นเป็นเพียงข้อมูลเท่านั้น ถ้าหากทำความเข้าใจจริงๆล่ะก็ อาจไม่ถึงสามหมื่นล้านด้วยซ้ำ
หวงเทียนป้าพูด : “นายท่าน หลี่เจี่ยหนงเป็นลูกเขยของผม เขาค่อนข้างมีความสามารถ แทนที่ท่านจะยึดทรัพย์สินของเขา ทำไมไม่ให้เขาส่งรายได้บางส่วนให้ทุกปีล่ะ แบบนี้จะทำให้น้ำไหลยาว มีประโยชน์ต่อนายท่านมากกว่า”
อู๋เป่ยคิดสักพัก พูด : “ก็ได้”
หลังจากนั้นเขาถามหลี่เจี่ยหนง : “นับตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ทุกปีแกต้องให้ฉันห้าพันล้าน”
หลี่เจี่ยหนงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ห้าพันล้านสำหรับเขาแล้วไม่ใช่ปัญหา เขารีบพูด : “ขอบคุณปรมาจารย์!”
อู๋เป่ย : “พวกแกไปจัดการรายชื่ออุตสหากรรมภายใต้ชื่อของพวกออกมาทั้งหมด เอามาให้ฉันดู”
หวงเทียนป้า : “ผมมีสารบบไว้หนึ่งฉบับ จะให้คนส่งมาเดี๋ยวนี้เลย”
หวงเทียนป้าโทรออกไปหนึ่งสาย ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หนังสือเล่มหนาถูกส่งมอบให้อู๋เป่ย หลี่เจี่ยหนงก็มีสารบบที่คล้ายกันเช่นกัน ส่งมอบให้อู๋เป่ยตรวจสอบเช่นกัน
อู๋เป่ยผ่านหนังสือสองเล่มไปหนึ่งรอบ พบว่าเงินที่หวงเทียนป้าหาได้มาก่อนหน้านี้ อย่างน้อยสี่สิบเปอร์เซ็นต์ถูกแบ่งออก และรายได้สี่สิบเปอร์เซ็นต์มอบให้กับบุคคลสำคัญสิบกว่าคนทั้งในและนอกข้าราชการ
สถานการณ์ของหลี่เจี่ยหนงดีกว่านิดหน่อย เงินของเขาแบ่งให้หวงเทียนป้าคนเดียว เพราะว่าเขาเป็นลูกน้องของหวงเทียนป้า ช่วยหวงเทียนป้าทำเรื่อง
หลังจากอ่านจบ เขาถาม : “รายได้สี่สิบเปอร์เซ็นต์นี้ไม่แบ่งได้ไหม”
หวงเทียนป้าส่ายหน้า : “ไม่ได้ คนสำคัญเหล่านี้ล้วนแล้วเป็นเบื้องบน น้อยไปหนึ่งคน ผมเจอปัญหาแน่นอน เป็นเพราะว่ามีพวกเขาคอยหนุนหลัง ผมถึงสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนี้ได้”
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “แค่นี้ก่อนแล้วกัน สำหรับคนผู้นั้นของหน่วยรักษาความสงบ ห้ามให้แม้แต่แดงเดียว!”
หวงเทียนป้าพูด : “นายท่าน ทำแบบนี้ คนผู้นั้นจะมาแก้แค้นพวกเราแน่นอน”
อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “แก้แค้น? สิบกว่าคนที่อยู่ในหนังสือ อำนาจของคนไหนบ้างที่อ่อนแอกว่าเขา แกบอกพวกเขา นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะแบ่งรายได้ให้พวกเขาครึ่งหนึ่ง!”
หวงเทียนป้าพูด : “แบบนี้ล่ะก็ ได้แน่นอน”
วางหนังสือลง อู๋เป่ยมองไปทางอาจารย์ตันปาท่านนั้น ถาม : “อาจารย์คิดว่าเป็นยังไง”
อาจารย์ตันปายังคงกระอักเลือดอยู่ เมื่อกี้แอบฟื้นฟูอาการบาดเจ็บตลอด พูด : “พลังของปรมาจารย์น่าทึ่ง ตันปาชื่นชมอย่างมาก”
อู๋เป่ยพูด : “อีกสักพักฉันจะรักษาอาการบาดเจ็บให้แก แกสามารถทำเรื่องกับหวงเทียนป้าต่อไปได้ การดูแลยังคงเหมือนเดิม”
อันที่จริงสำหรับตันปา ทำเรื่องกับใครก็เหมือนกัน ตราบเท่าที่เขาสามารถได้รับสิ่งที่เขาสมควรได้รับ พูดง่ายทุกอย่าง ดังนั้นเขาเลยพยักหน้าตอบตกลง
ต่อจากนั้น อู๋เป่ยใช้พลังชีวิตสีม่วงรักษาอาการบาดเจ็บของตันปา คนถูกเขาทำร้าย เวลารักษาค่อนข้างง่าย ในไม่ช้าตันปาก็ไม่กระอักเลือดอีกต่อไป
รักษาตันปาเสร็จ เขาพูด : “ทำทุกอย่างตามปกติ มีเรื่องอะไรเรียกฉันได้ตลอดเวลา”
“รับทราบ นายท่าน” หวงเทียนป้าพูด
“ฉันไปก่อนละ” อู๋เป่ยโบกมือ ออกจากตระกูลหลี่
กลับมาถึงโรงแรม เป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว ไป๋ปิงยังไม่นอน รออู๋เปยตลอด
ได้ยินเสียงกริ๊งดัง เธอรีบไปเปิดประตู ก็มองเห็นอู๋เป่ยยืนอยู่ที่ประตู
“ขอบคุณฟ้าดิน นายไม่เป็นอะไร!” เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก หัวใจที่ห้อยอยู่ถือว่าปล่อยวางได้แล้ว