บทที่ 4 ฝ่ามือลับเบญจพิษ

เขาจึงถามโชเฟอร์ว่า "อีกนานไหมกว่าจะถึงโรงพยาบาลเมือง?"

"อีกสิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว" โชเฟอร์ตอบ

อู๋เป่ยจึงเงียบไปครู่หนึ่ง ต่อมาก็โทรไปหาเบอร์หนึ่ง เบอร์นี้เป็นของคนที่ชื่อว่า "หลี่เคอ" คนคนนี้เคยมาให้เขารักษาโรคที่คุก และหลังจากที่รักษาโรคหายแล้ว อีกฝ่ายก็รู้สึกซาบซึ้งมาก ๆ ดังนั้นเขาจึงบอกอู๋เป่ยว่าตัวเองทำงานอยู่ที่หน่วยข่าวกรอง และมีขอบเขตอำนาจที่ใหญ่มาก ๆ ดังนั้นถ้าหากต่อไปอู๋เป่ยต้องการหาคนหรือว่าตรวจสอบเงื่อนงำ ก็สามารถมาหาเขาได้

และหลังจากโทรไปสองสามวิก็มีคนรับสาย ดังนั้นเขาจึงเล่าสถานการณ์ออกไปอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง และบอกข้อมูลที่จำเป็นของอู๋เหม่ยออกไปด้วย

และหลังจากที่วางสาย ถังจื่อยี่ก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า "พี่ชาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?"

อู๋เป่ยจึงส่ายหน้า และแสดงสีหน้ากลุ้มใจออกมา "ยังไม่ชัดเจน และฉันหวังว่าฉันจะคิดมากไปเอง"

และหลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที อู๋เป่ยก็ได้รับข้อความขอตำแหน่ง นี่เป็นตำแหน่งที่อู๋เหม่ยอยู่ตอนนี้ ซึ่งอยู่ระหว่างถนนเส้นหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของโรงพยาบาลประมาณสองร้อยเมตร

เขาจึงบอกตำแหน่งกับโชเฟอร์ทันที ขณะเดียวกันก็กดโทรไปหาอู๋เหม่ยอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีคนรับสายเหมือนเดิม

และหลังจากนั้นห้านาที รถก็จอดลงตรงหน้าปากซอยเก่า ๆ ที่แคบเส้นหนึ่ง และโชเฟอร์ก็พูดว่า "ขับเข้าไปไม่ได้แล้ว"

อู๋เป่ยจึงให้เงินหนึ่งร้อยหยวนกับโชเฟอร์และลงจากรถอย่างรวดเร็ว เขาดูโทรศัพท์ไปพลาง วิ่งไปด้านหน้าไปพลาง ส่วนถังจื่อยี่ก็ไล่ตามอยู่ด้านหลัง ซึ่งเธอวิ่งตามจนหอบฮัก ๆ

และเมื่อวิ่งไปได้ร้อยกว่าเมตร จู่ ๆ เขาก็หยุดลง เพราะตำแหน่งบอกว่าอู๋เหม่ยอยู่ทางซ้ายมือ แต่ทางด้านซ้ายกลับเป็นซุ้มประตูที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง และมีประตูไม้ที่หลุดลอกอยู่สองบาน

'ตึง ๆๆ!'

เขาจึงออกแรงทุบประตูทันที ขณะเดียวกันก็ตะโกนว่า "เปิดประตู!"

และหลังจากเรียกไปสองครั้งและไม่มีคนตอบ เขาก็ถีบประตูดัง "โครม" ดาลประตูไม้ไหวที่แข็งแรงจึงถูกเขาถีบจนหัก ส่วนบานประตูสองบานก็กระเด็นออกไปสองสามเมตร และตกลงบนพื้นอย่างแรง

และเมื่อประตูเปิดออก เขาก็เห็นบ้านมุงกระเบื้องแบบเก่าสามห้อง ซึ่งในลานบ้านยุ่งเหยิงเป็นอย่างยิ่ง มีวัชพืชงอกอยู่ทุกที่ และมีของเก่ากองอยู่เต็มไปหมด

และเนื่องจากเสียงที่ดังขนาดนี้ทำให้คนที่อยู่ในบ้านตกใจ ดังนั้นผู้ชายที่โกนหัวคนหนึ่งจึงพุ่งออกมา อีกฝ่ายอายุประมาณสามสิบสี่สามสิบห้าปี ผิวดำ รูปร่างอ้วน และมีรอยสักหัวมังกรที่ดุร้ายอยู่บนแขน

"ทำอะไรน่ะ?" เขากำลังถือมีดหั่นผัก แสดงแววตาที่ดุร้าย และเดินเข้ามาหาอู๋เป่ยทันที

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจเขา แต่กลับใช้ตาวิเศษตั้งสมาธิมองเข้าไปในบ้าน และเขาก็เห็นว่าภายในบ้านด้านซ้ายมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ ซึ่งเสื้อนอกของเธอถูกถอดออกครึ่งหนึ่ง ถ้าไม่ใช่อู๋เหม่ยแล้วจะเป็นใคร? นอกจากนี้ด้านข้างของเธอก็ยังมีผู้ชายอายุยี่สิบกว่าปียืนอยู่ด้วยคนหนึ่ง และอีกฝ่ายก็กำลังมองออกมานอกหน้าต่าง

"พวกแกสมควรตาย!"

เพราะอู๋เป่ยโมโหขึ้นมาแล้ว ดังนั้นในใจของเขาจึงเกิดความคิดที่จะฆ่า ปีกว่ามานี้เขาช่วยชีวิตคนอื่นมาโดยตลอด แต่ในวันนี้เขากลับรู้สึกอยากจะฆ่าคนแล้ว!

แต่เนื่องจากเคยติดคุกไปแล้วครั้งหนึ่ง และรู้ดีว่าไม่สามารถฆ่าคนแบบนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงใช้นิ้วจิ้มออกไปราวกับฟ้าแลบ ต่อมาชายที่ถือมีดหั่นผักคนนั้นก็รู้สึกชาที่หน้าอกและหน้าท้อง รู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปหมดทั้งตัว และมีดหั่นผักในมือของเขาก็ร่วงลงพื้นดัง "เคร้ง"

ต่อมาอู๋เป่ยก็เบี่ยงตัวกระโจนเข้าไปในบ้านราวกับฟ้าแลบ! และในขณะที่ชายหนุ่มคนนั้นยังไม่ทันได้ตอบสนองออกมา เอวของอีกฝ่ายก็ถูกอู๋เป่ยจิ้มไปสองครั้ง ต่อมาร่างกายของอีกฝ่ายก็ไร้เรี่ยวแรง และไม่สามารถขยับได้

ส่วนบนเตียงด้านข้างก็มีอู๋เหม่ยที่หมดสติกำลังนอนอยู่ ดูแล้วน่าจะโดนวางยา และดูจากเสื้อผ้าของเธอแล้ว เธอน่าจะยังไม่ถูกคนอื่นข่มเหง ดังนั้นเขาจึงอดที่จะถอนใจออกมายาว ๆ ไม่ได้

ต่อมาเขาก็กดนิ้วลงไประหว่างคิ้วของอู๋เหม่ยเบา ๆ ครั้งหนึ่งทันที ถ่ายทอดลมปราณเข้าไปเล็กน้อย และหลังจากนั้นสองสามวินาที อู๋เหม่ยก็ลืมตาขึ้นมา และเมื่อเธอเห็นอู๋เป่ย เธอก็ร้องออกมาด้วยความดีใจว่า "พี่ชาย!"

หลังจากนั้นก็กอดอู๋เป่ยแน่น และร้องไห้ออกมา แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็จำได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น ดังนั้นใบหน้าของเธอจึงซีดเซียวขึ้นมาทันที

อู๋เป่ยจึงตบหลังของเธอเบา ๆ "ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรแล้ว พี่อยู่ที่นี่"

ส่วนถังจื่อยี่ที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็พูดออกมาเบา ๆ ว่า "เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

อู๋เป่ยจึงส่ายหน้า "ไม่เป็นไร พวกเราไปกันเถอะ"