บทที่ 5 ปาเข็มปักจุด น้ำลายฟูมปาก

"แม่" เขาเรียกครั้งหนึ่งและวิ่งเข้าไป

แม้ว่าจังลี่จะยังอายุไม่ถึงห้าสิบ แต่ผมของเธอกลายเป็นสีดอกเลาแล้ว ดังนั้นเธอจึงดูเหมือนกับคนอายุหกสิบ เพราะว่าสองสามปีมานี้ เธอแบกรับภาระที่หนักอึ้งของครอบครัวเพียงคนเดียว เธอก็เลยแก่เร็วมาก

"เสี่ยวเป่ย!" และเมื่อจังลี่เห็นลูกชาย เธอก็กอดเขาเอาไว้และร้องไห้ออกมา

และเมื่ออู๋เป่ยได้สติกลับมา เขาก็รีบเช็ดน้ำตาทันที และพูดว่า "แม่ ผมออกจากคุกแล้ว ต่อไปทุกอย่างภายในบ้านจะมีผมช่วยแบกรับด้วย!"

พูดจบเขาก็เดินไปหาคนสองสามคนนั้นที่ยังคงขุดต้นไม้อยู่

ซึ่งคนที่เป็นหัวหน้าเขารู้จัก ชื่อว่ามั่นฉงหู่ เขาเป็นลูกชายคนรองของมั่นต้าหวู่ผู้ใหญ่บ้าน ออกไปเอ้อระเหยลอยชายในสังคมตั้งแต่ยังเรียนไม่จบชั้นประถม และเป็นอันธพาลของแถบนี้ แถมตอนเด็กอู๋เป่ยก็ยังเคยโดนเขารังแกมาไม่น้อย

"พวกนายกำลังขุดต้นไม้ของบ้านฉันอยู่เหรอ? แถมยังจะรื้อบ้านของฉันอีกด้วย?" อู๋เป่ยถามออกมาด้วยความเย็นชา

และในตอนที่เห็นอู๋เป่ย มั่นฉงหู่ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เพราะไม่ว่ายังไงอีกฝ่ายก็เป็นคนที่เพิ่งออกจากคุก ดังนั้นจึงหาเรื่องได้ไม่ง่าย แต่เขาก็พวกคนดีงาม ดังนั้นเขาจึงทำตาขวางทันที และพูดว่า "อู๋เป่ย ต้นไม้ของบ้านนายส่งผลกระทบต่อหน้าตาของหมู่บ้าน ดังนั้นตอนนี้ฉันจึงต้องขุดมัน นอกจากนี้บ้านของนายก็ไม่ได้ดำเนินการตามขั้นตอน ดังนั้นตามกฎหมายของประเทศแล้ว ฉันจึงต้องรื้อมันทิ้งและออกแบบใหม่"

หลังจากนั้นเขาก็แสดงสีหน้าอึมครึมออกมา "ฉันรู้ว่านายเพิ่งออกมา แต่ฉันขอเตือนนายนะว่า ถ้าหากนายกล้าแสดงท่าทีหยาบคายกับฉันละก็ ฉันรับรองเลยว่าจะทำให้นายกลับไปอยู่ในคุกต่อ!"

อู๋เป่ยจึงหัวเราะหึหึออกมา "ฉันจะแสดงท่าทีหยาบคายออกมาได้ยังไง? ตอนนี้ฉันเป็นชาวเมืองที่ดีแล้ว ดังนั้นฉันจะสนับสนุนงานของหมู่บ้านอย่างเต็มความสามารถ แต่ฉันต้องบอกเรื่องหนึ่งกับนาย ว่าต้นไหวเก่าแก่ของบ้านฉันมีจิตวิญญาณ ดังนั้นฉันจึงขอแนะนำพวกนายนะว่าทางที่ดีอย่าแตะต้องมัน"

มั่นฉงหู่จึงตกตะลึงขึ้นมา แต่หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา "มีจิตวิญญาณเหรอ? นายจะหลอกผีใช่ไหม! ได้ ฉันจะแตะต้องมันเอง!" พูดจบเขาก็ขุดลงไปแรง ๆ อีกครั้ง

และในเวลานี้ อู๋เป่ยก็ดีดเข็มทองเล่มหนึ่งปักเข้าไปตรงจุดจุดหนึ่งของมั่นฉงหู่อย่างเงียบ ๆ เข็มทองบางเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นมั่นฉงหู่จึงเกือบจะไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่ในวินาทีต่อมา จู่ ๆ เขาก็เป็นตะคริวไปทั้งตัว น้ำลายฟูมปาก และขากรรไกรก็กัดกันแน่นจนโดนลิ้น ดังนั้นเลือดสดจึงไหลออกมา

คนที่เหลือจึงตกใจแทบแย่ และรีบวางเครื่องมือลงทันที และแม้จะกดจุดเหรินจงกับจุดหู่โข่วแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ผลแม้แต่นิดเดียว แถมมั่นฉงหู่ก็เป็นตะคริวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และในดวงตาก็มีความหวาดกลัวปรากฏออกมา

อู๋เปยจึงพูดออกมาทันทีว่า "ตอนนี้ต้นไหวแสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว รีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาลเถอะ มิฉะนั้นจะมีคนตาย"

คนสองสามคนนั้นจึงได้สติกลับมา พวกเขาจึงรีบหามมั่นฉงหู่ขึ้นไปบนรถเก๋งสีดำคันหนึ่งทันที และขับไปยังโรงพยาบาลเมืองด้วยความรวดเร็ว

และเมื่อเห็นว่าจู่ ๆ คนกลุ่มนี้ก็จากไป จังลี่ก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง หรือว่าต้นไหวต้นนี้จะมีจิตวิญญาณจริง ๆ?

แต่ถังจื่อยี่กลับเดินยิ้มออกไป และพูดด้วยความสุภาพว่า "สวัสดีค่ะคุณป้า หนูชื่อว่าถังจื่อยี่ หนูเป็นเพื่อนของอู๋เป่ย"

สายตาของจังลี่จึงตกไปที่ตัวของถังจื่อยี่ทันที และในใจของเธอก็รู้สึกดีใจขึ้นมา เพราะนี่เป็นหญิงสาวที่งดงามมาก ๆ!

"เสี่ยวเป่ย แฟนของลูกเหรอ? รีบแนะนำเธอให้แม่รู้จักสิ"

อู๋เป่ยรู้ว่าเธอเข้าใจผิด ดังนั้นเขาจึงรีบพูดทันทีว่า "แม่ นี่คือเพื่อนของผม ไม่ใช่แฟน"

จังลี่ผิดหวังเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงพึมพำว่า "เป็นหญิงสาวที่งดงามมาก ๆ น่าเสียดายจริง ๆ"

หลังจากนั้นเธอยิ้มและพูดว่า "หนูเป็นหญิงสาวที่ดีมาก ๆ แล้วหนูมีแฟนแล้วเหรอยัง?"

อู๋เป่ยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาครู่หนึ่ง ดังนั้นเขาจึงรีบพูดทันทีว่า "แม่ พวกเรากลับไปพูดกันที่บ้านเถอะ" หลังจากนั้นเขาก็จูงเธอกลับเข้าไปในลานบ้าน

ในลานบ้านเต็มไปด้วยกระถางดอกไม้ และในเวลานี้ดอกไม้ก็กำลังบานและส่งกลิ่นไปทั่ว ส่วนมุมทุกมุมก็ปัดกวาดได้อย่างสะอาดเป็นอย่างยิ่ง และนี่ก็คือผลงานของคุณแม่จังลี่

และหลังจากคุยเล่นกับถังจื่อยี่สองสามประโยค จังลี่ก็ไปทำข้าวเที่ยง ส่วนอู๋เหม่ยก็ไปช่วยเธอ

ภายในห้องจึงเหลือเพียงอู๋เป่ยกับถังจื่อยี่ ฝ่ายหลังจึงมองอู๋เป่ย และจู่ ๆ ก็พูดว่า "พี่ชาย ฉันมองออกว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ"

อู๋เป่ยประหลาดใจมาก ๆ ดังนั้นเขาจึงมองเธอราวกับยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม "เอ๊ะ ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญเหรอ?"

ถังจื่อยี่จึงพยักหน้า "ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณไปช่วยน้องสาว อานุภาพของลูกเตะนั้นร้ายกาจกว่าบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างกายคุณปู่ของฉันอีก และเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ก็น่าจะไม่ใช่ต้นไหวแสดงอิทธิฤทธิ์ แต่น่าจะเป็นคุณใช้วิธีการบางอย่าง ถูกหรือเปล่า?"

อู๋เป่ยจึงอดที่จะมองผู้หญิงคนนี้ด้วยสายตาที่ทึ่งไม่ได้ เพราะการสังเกตของเธอไม่ธรรมดา ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "เธอสามารถมองสิ่งเหล่านี้ออกได้ คิดว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา บอกมาเถอะคนสวย ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่? และทำไมถึงตามฉันมา?"