บทที่​ 41​เจออุปสรรค

รถขับรถมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงครูจ้าว ได้รับโทรศัพท์ หลังจากฟังคำสองสามคำ สีเปลี่ยนใบหน้าของเขา และตะโกนว่า "เป็นไปได้ไง ! ผมสมัครแข่งขันแล้ว และพวกคุณส่งรหัสประจำตัวผู้เข้าแข่งขันให้ผม จะเป็นไปได้ยังไงที่จะสมัครไม่สำเร็จ ?"

อีกฝ่ายพูดว่า "เราก็ไม่ชัดเจนว่าเพราะอะไร อย่างไรก็ตาม เราพบว่าคุณยังไม่ได้สมัครสอบ การสอบครั้งนี้เกรงว่าจะไม่สามารถเข้าร่วมได้"

ครูจ้าวดูกังวล และพูดว่า "โปรดดูอีกครั้งว่าดูผิดพลาดหรือเปล่า?"

"เป็นไปไม่ได้ที่จะผิดพลาด" อีกฝ่ายพูดแล้ววางสายโทรศัพท์ทันที

"ครู มีอะไรผิดปกติเหรอ?" อู๋เป่ยถาม

ครูจ้าวยิ้มอย่างขมขื่น"ผมไม่รู้ว่าสำนักงานการเตรียมสอบโอลิมปิกในครั้งนี้มีปัญหาอะไร แจ้งว่าเราไม่ได้สมัครลงทะเบียน และไม่สามารถสอบในครั้งนี้ได้"

อู๋เป่ยตอบกลับ "ไม่มีการสมัครหรือ? เป็นไปไม่ได้ ผมเข้าไปดูที่เว็บไซต์ทางการเพื่อตรวจสอบก่อนหน้านี้ ระบบขึ้นว่า การลงทะเบียนประสบความสำเร็จ"

“ผมก็คิดว่าแปลก ๆ ผมสมัครแล้วจริง ๆ ” ครูจ้าวถอนหายใจ เขาให้ความสำคัญกับการทดสอบอย่างมากเพราะอู๋เหม่ย ทำคะแนนได้ดี จากนั้นเขาก็มีแสงสว่างบนใบหน้าของเขา

"บอส เรายังไปไหม?"

"ไป!"

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "การทดสอบนี้ น้องสาวฉันต้องสอบ !"

เขาโทรศัพท์หาหลี่ก่วงหลง และอธิบายสถานการณ์ จากนั้นอีกสิบนาทีก็ได้รับคำตอบ

"น้องชาย ตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว พนักงานของสำนักงาน ทำการแก้ไขข้อมูลการลงทะเบียนโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันได้ขอให้พวกเขาข้อมูลกลับ"

"แก้ไขข้อมูล?" อู๋เป่ยถามขึ้น

"สาเหตุ ฉันกำลังให้คนอื่นตรวจสอบ และฉันจะตอบกลับในภายหลัง เอ้อ ฉันมาในเมือง มาหาฉันให้ได้หล่ะ คิดถึงนายมากเลย"

"โอเค พี่มา ผมต้องไปแน่" อู๋เป่ยตอบ

หลังจากวางสาย สีหน้าของครูจ้าวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเริ่มนั่งไม่ถูก !

สิบนาทีต่อมาโทรศัพท์ของครูจ้าวดังขึ้นอีกครั้ง อีกฝ่ายกล่าวว่าพวกเขาผิดพลาด อู๋เหม่ยได้ลงทะเบียนสำเร็จ และสามารถสอบต่อไปได้ จากนั้นปลายสายก็พูดขอโทษไม่หยุด

ครูจ้าวตกใจมาก วางสายโทรศัพท์อย่างกระสับกระส่าย

อู๋เหม่ยอยากรู้อยากเห็น "พี่ พี่จะไปหาเพื่อน? "

อู๋เป่ยพยักหน้า "คน ๆ หนึ่งชื่อหลี่กว่างหลง เขาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐบาล ฉันมีบางอย่างที่จะคุยกับเขา เดี๋ยวพาเธอไปด้วย"

"โอเค" อู๋เหม่ยตอบ

เมื่อได้ยินชื่อหลี่กว่างหลง ครูจ้าวตกใจมาก ? อาของเขาทำงานรัฐบาล และพูดถึงชื่อนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง คน ๆ นั้นเป็นเพื่อนอู๋เป่ย ?"

ในที่สุดรถก็เข้าสู่ตัวเมือง และจอดที่ประตูโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด กังจื่อไปที่จอดรถ อู๋เป่ย ครูจ้าว ไปส่งอู๋เหม่ยที่ห้องสอบ เวลาทดสอบเริ่มตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสิบเอ็ดโมงเช้า มีเวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงในการสอบ

ในโรงเรียนแบ่งเขตสำหรับผู้เข้าสอบและผู้รอผู้เข้าสอบอย่างชัดเจน นักเรียนจากทั่วทุกสารทิศมาร่วมสอบในครั้งนี้ แน่นอนว่ายังมีพ่อแม่ครูมากมายมารอ

ทันทีที่อู๋เป่ยนั่งลง เขาเห็นหวังเฉียงและพ่อของเธอเดินเข้าไปในห้องโถง และนั่งลงไม่ไกล

ครูจ้าวก็เห็นและอดไม่ได้ที่จะ "ตะโกน" "หวังเฉียงเธอไม่ได้ลงทะเบียน เธอมาทำอะไร?"

ทันใดนั้นหลี่กว่างหลงก็โทรมา เขาบอกว่ามีคนชื่อหวังเซียนเซินซื้อบัตรผ่านเข้าสอบจากสำนักงานสอบ และชายคนนั้นช่วยหวังเซียนเซินเพิ่มชื่อลูกสาว กล่าวอีกนัยหนึ่งคือหวังเฉียงใช้โควต้าของอู๋เหม่ย ซึ่งไม่น่าแปลกใจที่เธอกำลังจะเข้าสอบ

หลังจากที่อู๋เป่ยได้ยิน สีหน้าเขาก็แสดงความน่ารังเกียจขึ้นมาทันที สารเลว รังแกคนจนวินาทีสุดท้าย!

เขาลุกขึ้น และเดินไปที่ครอบครัวของหวังเฉียงสามคน หวังเฉียงเห็นอู๋เป่ย ก็ทักทายอย่างอิสระ "พี่ชายของอู๋เหม่ย แล้วอู๋เหม่ยหล่ะ ?"

ข้างหลังเธอชายวัยกลางคนจ้องมองที่อู๋เป่ย และไม่ได้พูดอะไร

อู๋เป่ยกล่าวเบา ๆ "คุณไม่ได้รับการแจ้งเตือนหรือว่าคุณไม่มีคุณสมบัติในการเข้าสอบ การทดสอบของคุณถูกยกเลิก"

"กำลังพูดถึงอะไร!" ในที่สุดชายคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาไม่มีความสุข

อู๋เป่ยมองเขาและพูดว่า "คุณคือหวังเซียนเซน คนที่ซื้อสิทธิ์เข้าสอบ และลบชื่อน้องสาวผ แล้วใช้สิทธิ์ให้ลูกสาวคุณหวังเฉียง ?"

คนวัยกลางคนคือพ่อของหวังเฉียง ชื่อหวังเซียนเซิน ทำธุรกิจ วัสดุก่อสร้าง เขาได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับตกใจ "คุณรู้ได้อย่างไร?"

อู๋เป่ยเยาะเย้ย "หากจะไม่ให้ใครรู้ ก็อย่าได้ทำเรื่องเช่นนี้ มิเช่นนั้นทั้งครอบครัวได้ออกจากเมืองไปแน่ !"

หวังเฉียงตกใจและโกรธและใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแค้น "ยกเลิกชื่อฉัน ทำอย่างนี้ได้ไง ? พ่อ หาวิธีสิ!"

หวังเฉียงเป็นกังวลและกระทืบเท้าต่อไป

หวังเซียนเซินอารมณ์สงบลงอย่างรวดเร็ว เขามองไปที่อู๋เป่ย "นี่น้องชาย คุณสามารถรู้ความจริงของเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว แสดงว่าคุณมีเส้นสาย เรื่องนี้เป็นความผิดฉันเอง ให้เรื่องจบแค่นี้ดีไหม ?"

"จบเพียงแค่นี้?" อู๋เป่ยมองมาที่เขา "ผมไม่มีความคับข้องใจกับคุณมาก่อน ครั้งก่อนลูกสาวของคุณให้คนขัดขวางน้องสาวผม มาวันนี้คุณช่วยลูกลบชื่อน้องสาวผมออกจากระบบ"

สีหน้าของหวังเซียนเซินมืดลงทันใด "เด็กน้อย คิดว่าคนอย่างฉันหวังเซียนเซินจะกลัวเหรอ ? ฉันก็เป็นคนมีสังคม รู้จักคนใหญ่คนโตมากมาย"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ดูเหมือนว่าผมไม่ควรให้เกียรติคุณแม้แต่น้อย คุณเห็นผมเป็นแมวป่วยงั้นเหรอ !"

ระหว่างนั้นเขาก็โทรศัพท์การเพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าที่ "ช่วยผมตรวจสอบหน่อย หวังเซียนเซิน คนเมืองหมิงหยาง ลูกสาวชื่อหวังเฉียง เรียนอยู่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง"

หวังเซียนเซินตัวแข็งทื่อ เขาให้ใครบางคนตรวจสอบ? คน ๆ นี้บ้าไปแล้ว ! คุณคิดว่ากำลังเล่นละครเหรอ ? แค่โทรศัพท์ก็สร้างสถานการณ์ได้ ?

เขาอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย "เด็กน้อย ต่อหน้าฉันหวังเซียนเซินคนนี้ แสร้งทำให้น้อยหน่อย ... "

เมื่อหวังเซียนเซินกำลังพูด ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีโทรศัพท์โทรหาอู๋เป่ย"หาเจอแล้วหวังเซียนเซินคนนี้เป็นพี่เขยของรองผู้อำนวยการฝ่ายก่อสร้างของเขต ใช้ความสัมพันธ์รับโครงการไม่น้อย ได้เงินไม่มาก"