บทที่​ 42​ โรงฝึกศิลปะการต่อสู้​ ผู้ฝึกศิลปะที่มีพรสวรรค์

เขาไม่ได้ใช้พลังชี่แต่อย่างใด ใช้แรงอย่างพอดี ชายผู้นั้นยับยั้งไม่ทันทำให้ลื่นไถลและล้มลง

ผู้เข้ารับการฝึกอบรมตกใจ ทำไมเขาล้มหัวหน้าโรงฝึกได้?

ชายคนนั้นก็ตกใจเช่นกัน เขายืนขึ้นและลุกขึ้นยืนอีกครั้งพร้อมกับพูดว่า "น่าชื่นชม ! มาอีกสิ!"

อู๋เป่ยส่ายศีรษะของเขา และพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องต่อสู้แล้ว ช่วงล่างของคุณไม่มั่นคง และทักษะพื้นฐานไม่ได้รับการฝึกฝนอย่างดี"

"ตอนฉันเป็นวัยรุ่น ฉันนั่งยองเป็นเวลาเจ็ดปี ยังบอกว่าฉันไม่มั่นคงหรือ !"

อู๋เป่ยพูดอย่างรวดเร็ว "อย่าโกรธผมเลย ผมหมายความว่าการฝึกมีปัญหาเฉย ๆ "

ชายคนนั้นทำเสียงฮึมอย่างเยือกเย็น "หุบปาก ! ศิลปะการต่อสู้ไท่อีของฉันมีปัญหาที่ไหนกัน !"

อู๋เป่ยยักไหล่ "คุณสามารถสัมผัสได้ด้วยตัวเอง"

ชายคนนั้นคำราม เห็นได้ชัดว่าเขามีทักษะด้านขา อย่างไรก็ตามขาของเขาเตะได้ครึ่งทาง และเพียงพริบตาเดียว อู๋เป่ยก็เข้ามาใกล้ทันที เขาผลักมือชายผู้นั้นออก ชายผู้นั้นไถลออกไปสองสามเมตร และล้มลงอีกครั้ง

ผู้เข้ารับการฝึกอบรมไม่อาจชมต่อไปได้ และหลายคนก็ก้มศีรษะลง พวกเขารู้สึกว่าเจ้าของโรงฝึกไม่ใช่คู่ต่อสู้ !

ชายคนนั้นยังไม่ตาย เขารีบเข้าไปต่อสู้เป็นครั้งที่สาม คราวนี้อู๋เป่ย ยังไม่ทันได้ทำอะไร เขาก็ล้มเป็นครั้งที่สาม

เขากำลังจะต่อสู้อีกเหรอ "พอเถอะ!"

คนผู้นั้นพูดต่ออีกว่า "ไท่อีจะไม่ยอมให้ใครดูถูก !"

อู๋เป่ยเป็นคนตลก "ทำไมผมต้องดูถูกคุณ ? ผมแค่อยากเข้ามาดูโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ แต่เมื่อเดินเข้ามา คุณกลับท้าประลอง"

ผู้ฟังตอบกลับ "คุณคือโหวไท่จงหรือเปล่า?"

"ใครคือโหวไท่จง ชื่อของผมคืออู๋เป่ย " อู๋เป่ยรู้ทันทีว่าเขาเข้าใจผิด

การแสดงออกของชายชรานั้นน่าอาย และเขาประสานมืออย่างรวดเร็ว และพูดว่า "ขอโทษด้วย! ฉันคิดว่าคุณคือโหวไท่จงที่มาเยือน ฉันเลยพูดก็คุณรุนแรงไป"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ผมเองก็ไม่ได้บอกอย่างชัดเจน"

ความกล้าหาญก่อนหน้าหายไป หลังจากความเข้าใจผิด เขาสุภาพมากกับอู๋เป่ยมาก และเชิญอู๋เป่ยไปดื่มน้ำชา

หลังจากการแนะนำ จึงได้รู้ว่าเขาชื่อกัวหยวนคุน เขาเป็นเจ้าของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ศิลปะการต่อสู้

ไม่กี่วันที่ผ่านมานักมวยต่างถิ่นชื่อโหวไท่จงมาเยือน เขามีพลังมาก และล้มโรงฝึกศิลปะการต่อสู้มาแล้วถึงเจ็ดแห่ง เมื่ออู๋เป่ยมาถึง พวกเขามีความเข้าใจผิดดังนั้น พวกเขาจึงคิดว่าเป็นศัตรู

หลังจากได้ยินแล้วอู๋เป่ย ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "การมาของผมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"

กัวหยวนคุนกล่าวว่า "ถ้าไม่ใช่วันนี้ ฉันต้องให้ความบันเทิงแก่น้องอู๋แน่นอน แต่วันนี้ฉันจะต้องรับมือกับศัตรู แต่ฉันดื่มชากับคุณสองสามแก้วได้"

"น้องสาวของผมมาสอบที่โรงเรียนฝั่งตรงข้าม ผมนั่งได้ไม่นาน" อู๋เป่ยกล่าว

ในขณะนี้มีการเคลื่อนไหวข้างนอก "ใครคือกัวหยวนคุนออกมา และรับคำท้าซะ!"

กัวหยวนคุนยืนขึ้นและเดินออกไปนอกทางอู๋เป่ย ตามมา และเขาต้องการที่จะเห็นความตื่นเต้น

มีชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ในห้องโถง เขามีใบหน้าสี่เหลี่ยมจัตุรัส คิ้วหนา แขนขาเขาแน่นกว่าคนธรรมดา และไหล่ของเขากว้างมาก

เมื่อเห็นใบหน้าแบบนี้อู๋เป่ย รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทางการแพทย์กล่าวว่าบุคคลประเภทนี้เป็นคนที่มีพรสวรรค์ทางการต่อสู้ และเขาได้พบแล้ว !

ชายหนุ่มคือโหวไท่จง ที่มาสร้างความหวาดเกรง และภูมิใจแก่ตนเอง ในสายตาเขาไม่สนใจใคร

กัวหยวนคุนเสียงสูง "กัวหยวนคุน อยู่ที่นี่!"

โหวไท่จงยิ้มอย่างเย็นชา "คุณคือกัวหยวนคุน? ตราบใดที่คุณรับหมัดผมได้ ผมจะปล่อยโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ไท่อีไป ! และผมจะออกไปจากที่นี่!"

กัวหยวนคุนเยาะเย้ย "ไม่ง่าย กินกระเทียมหรือ?"

โหวไท่จงหรี่ตา "ผมแค่อยากจะเอาชนะคุณ แต่คุณทำให้ผมโกรธ อย่าหวังว่าผมจะปล่อยคุณไป !"

"อย่ามาพูดวางท่า!" กัวหยวนคุนไม่มีความกลัวใด ๆ

อู๋เป่ยส่ายหัว และรู้ว่าเขาแพ้แน่ โหวไท่จงนั้นเร็วพอ ๆ กับฟ้าผ่า เขาเตะกัวหยวนคุนออกไป

กัวหยวนคุนส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด

โหวไท่จงไม่ยอมใคร เขากระโดดขึ้นไปในอากาศหมุน 300 องศา และ กัวหยวนคุนก็เตะขาขวาของเขาลงไปที่พื้น

ถ้าถูกทุบในเวลานี้ กัวหยวนคุนไม่ตายก็พิการ

"พอแล้ว !"

อู๋เป่ยปรากฏตัวขึ้นด้านหลังโหวไท่จง เขาคว้าเข็มขัดของเขาและดึงอย่างแรง โหวไท่จงถูกดึงโดยโมเมนตัม

เขาตกใจ หมัดขวาตวัด ไม่หันกลับ และโจมตีอู๋เป่ยอย่างแม่นยำ คนประเภทนี้ เป็นภาพสะท้อนที่มีเงื่อนไขเกิดขึ้นนับไม่ถ้วน และมันก็ดุเดือดและรวดเร็ว

อู๋เป่ยตวัดหมัด ปะทะเขาทันที มือทั้งสองปะทะกัน