บทที่ 435 เมล็ดเต๋า

อู๋เป่ยสงสัย เขาหยิบแผ่นหยกขึ้นมาดู ข้างบนเขียนภาษาเซียน และเป็นวิธีการกลั่นเมล็ดเต๋าแบบรัดกุม

ที่แท้ ขอบเขตของคนเซียนโบราณได้มาถึงระดับหนึ่งแล้ว เข้าใจวิถีทางอันยิ่งใหญ่ของสวรรค์และโลกแล้ว ก็สามารถรวมความเข้าใจของตัวเองและพลังส่วนหนึ่งของตัวเองให้เป็นเมล็ดพันธุ์ ซึ่งเรียกว่าเมล็ดเต๋า

เมล็ดเต๋า โดยทั่วไปแล้วส่วนใหญ่เอามาใช้กับลูกศิษย์ที่เก่งที่สุด ไม่สืบทอดง่ายๆ ลูกศิษย์เพียงแค่ได้รับเมล็ดเต๋า การฝึกฝนสามารถก้าวหน้าได้อย่างก้าวกระโดด

หลังจากอ่านแผ่นหยกจบ อู๋เป่ยตัวสั่นสะท้าน ทั้งคนและสุนัข ต่างจ้องหน้าอีกฝ่าย

“มันคือเมล็ดเต๋าใช่ไหม” เขาถาม

ตงหวงพยักหน้า หลังจากนั้นมองอู๋เป่ยด้วยสายตาเศร้าโศกและขุ่นเคือง ราวกับว่ากำลังพูดว่า : ทำไมถึงเป็นนาย! ทำไมถึงไม่เป็นฉัน

อู๋เป่ยถอนหายใจหนึ่งที พูดอย่างจริงจัง : “ตงหวง เรื่องนี้แกห้ามไปบอกใครเป็นอันขาด เข้าใจไหม”

ตงหวงกลอกตา ราวกับว่ากำลังพูดว่า : ฉันพูดภาษาคนไม่ได้ด้วยซ้ำ นายวางใจได้เลย!

อู๋เป่ยลูบหัวตงหวง พูด : “ถ้าหากมันเป็นเมล็ดเต๋า อนาคตไม่แน่ฉันอาจจะมีโอกาสกลายเป็นเซียนสวรรค์ รอให้ฉันกลายเป็นเซียนสวรรค์ ฉันจะทำให้แกกลายเป็นหมาเซียนตัวหนึ่งแน่นอน!”

ตงหวงเหลือบมองเขาหนึ่งที หลังจากนั้นเดินไปหมอบอยู่ด้านข้าง

อู๋เป่ยไม่อยากให้ตัวเองอับอาย เขาหยักไหล่ จากนั้นเขาก็หยิบดาบหยกที่เขาได้รับพร้อมกับขาตั้งหินออกมา ดาบหยกมีกลิ่นของพลังงานสีดำ ในเวลานี้เขาบดขยี้ดาบหยกโดยตรง

ทันใดนั้น กลิ่นอายวิญญาณที่เฉียบคม พุ่งเข้ามาในร่างกายของเขา เพียงแต่ ทันทีที่กลิ่นอายนี้เข้าไป ก็ถูกเมล็ดเต๋าดูดเอาไว้ ลงไปที่จุดตันเถียนอย่างรวดเร็ว มันถูกเมล็ดเต๋าดูดซึมอย่างรวดเร็ว

“ที่แท้สามารถดูดซับพลังงานที่แตกต่างกันได้” เขากะพริบตา สังเกตดูการเปลี่ยนแปลงของเมล็ดเต๋าต่อ

หลังจากดูดซึมกลิ่นอายสีดำ ผ่านไปสิบกว่านาที เมล็ดเต๋าพ่นกลิ่นอายจิตสังหารอันแหลมคมออกมา จิตสังหารนี้ถูกร่วมเข้ากับพลังชีวิตของอู๋เป่ย มันบริสุทธิ์ยิ่งกว่ากลิ่นอายที่ปล่อยออกมาจากดาบหยกโดยตรง ยังง่ายต่อการหลอมรวมกับพลังชีวิต

“อืม พลังงานที่แตกต่างนี้ถูกเปลี่ยนให้บริสุทธิ์เหรอ” ดวงตาของเขาเป็นประกาย ดูเหมือนว่าเมล็ดเต๋านี้ไม่ได้กินข้าวอย่างเดียวไม่ทำงาน ถือว่ายังมีประโยชน์บ้างเล็กน้อย!

เขาศึกษาเมล็ดเต๋า รู้ตัวอีกทีก็ค่ำแล้ว จางลี่เรียกเขาลงไปกินข้าวชั้นล่าง เขาเอาแต่เลื่อนเวลาออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุด จางลี่ก็ตะโกนใส่เขา เขาค่อยยอมลงมาชั้นล่าง

คุณตาและคุณยายต่างก็อยู่ หลังจากคนแก่สองคนกินเมล็ดถั่วตั๊กแตนไปแล้ว อายุน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ผมสีขาวกลายเป็นสีดำ ริ้วรอยลดลง และดูเหมือนตอนอายุห้าสิบต้นๆ

การเปลี่ยนแปลงของจางลี่มากกว่า ตอนนี้มองดูแล้ว ราวกับอายุสามสิบเจ็ด ไม่เหมือนกับผู้หญิงในวัยห้าสิบกว่าปี

มื้อนี้หรูหราอย่างมาก คุณยายคีบผักให้เขาไม่หยุด พูด : “เสี่ยวเป่ย นายเริ่มผอมแล้ว กินเนื้อเยอะๆ”

อู๋เป่ยรับมาทั้งหมด คุณยายคีบให้เท่าไหร่ เขาก็กินเท่านั้น คุณยายมีความสุขมากจนหุบปากไม่ได้

ลั่วเมิ่งเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม : “นายท่าน ดูท่านกินข้าว เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งจริงๆ”

อู๋เป่ยหมดคำพูด : “อย่างนั้นพวกนายไร้สาระเกินไปแล้ว”

กินข้าวได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆก็มีคนมาเคาะประตู กังจื่อออกไปตรวจสอบดู รีบวิ่งเข้ามาและพูด : “เถ้าแก่ จังฉี่เฉินมาแล้ว!”

จังฉี่เฉิน?

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว จังฉี่เฉินคนนี้กำลังหลบหนีเพราะหนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังกล้ากลับมาอีก

เขาลุกขึ้นและพูด : “ผมไปดูเอง”

คุณตาก็จะไปเช่นกัน ถูกเขากดไว้ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณตา พวกคุณกินข้าว ผมจัดการเอง”

มาถึงหน้าประตู ก็มองเห็นจังฉี่เฉินและจังลี่ฉวินสองพ่อลูกยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของจังฉี่เฉินดุร้าย มือซ้ายซ่อนอยู่ในอ้อมแขน ทันทีที่ประตูเปิด เขาก็อยากจะเบียดเข้ามา กลับถูกอู๋เป่ยผลักออกไปทันที

จังฉี่เฉินถูกผลักจนล้มลงกับพื้น มีดอันแหลมคมหลุดออกจากอ้อมแขน!

อู๋เป่ยหรี่ตาลงทันที : “พกมีดมาบ้านฉันเหรอ จังฉี่เฉิน แกจะทำอะไร”

จังฉี่เฉินเก็บมีดขึ้นอย่างรวดเร็ว ชี้เขาแล้วพูดอย่างดุร้าย : “อู๋เป่ย แกยืมเงินให้ฉันหนึ่งล้าน ฉันจะไปทันที!”

อู๋เป่ยยิ้มอย่างเย็นชา : “ยืมเงินให้แกหนึ่งล้านเหรอ ขึ้นอยู่กับอะไร”

จังฉี่เฉินชี้ไปที่ถนนบ้านของอู๋เป่ย : “แกใช้เงินหลายสิบล้านเพื่อสร้างวิลล่าหลังนี้ใช่ไหม? แกมีเงินขนาดนี้ ยืมเงินให้ฉันหนึ่งล้านไม่เยอะใช่ไหม”

อู๋เป่ยมองเขาเหมือนกับมองคนโง่คนหนึ่ง พูด : “มีเงินก็ต้องยืมให้แกเหรอ อย่างนั้นแกสามารถไปที่ธนาคารได้นิ ธนาคารมีเงินเยอะขนาดนั้น”