บทที่ 44 ซูไท่กงป่วยหนัก

อู๋เป่ยพูด "ตอนแรกที่รักษาอาการป่วยของคุณ ทักษะกังฟูยังไม่ประสบผลสำเร็จ แน่นอนที่คุณจะไม่รู้"

ดวงตาของหลี่กวงหลงเป็นประกาย: "น้องชาย คุณแน่ใจนะว่าเอาชนะเฉาหวังได้"

"อย่างน้อยผมไม่แพ้ก็แล้วกัน" อู๋เป่ยพูด เขามีความมั่นใจ มือกรงเล็บมังกรเพชรของเขาดุร้ายมาก และตอนนี้เส้นลมปราณที่แขนซ้ายของเขากําลังจะเปิดออก น่าไม่มีปัญหาในการจัดการกับเฉาวั่ง

หลี่กวงหลงดีใจมาก: "คําพูดของคุณ ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจ! อันที่จริง ที่พี่เรียกน้องมาเพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องเหมือนกัน

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "คุณนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ บอกผมจะให้เงินผมตั้งสิบล้าน ที่ไหนได้กลับกลายเป็นผมที่ต้องเข้าไปช่วย"

หลี่กวงหลงหัวเราะ "ฮึฮึ" และพูดว่า "คนกันเองไม่ต้องพูดจาสุภาพก็ได้ น้องชาย อันที่จริงเฉาวั่งก็เป็นคนมีฝีมือ ผมไม่อยากถูกบังคับให้อยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง และผมก็ไม่อยากให้คุณต่อสู้กับเขา"

อู๋เป่ย: "คุณคิดออกแล้วใช่ไหม"

หลี่กวงหลง: "ผมไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม จึงไม่มีตั้งความหวังมากนัก"

"พูดให้ฟังสิครับ"

"ในเมืองหลวงของจังหวัดมีคนหนึ่งชื่อซูไท่กง น้องชายคุณเคยได้ยินไหม" เขาถาม

อู๋เป่ยส่ายหัว: "ผมไม่รู้เรื่องเมืองหลวงของจังหวัด เขามีอิทธิพลเหรอ"

หลี่กวงหลงหัวเราะ "ฮึฮึ" และพูดว่า "เขาไม่ใช่แค่มีอิทธิพล แต่เขามีอิทธิพลไปทั่วแผ่นดิน! ซูไท่กงคนนี้เป็นปรมาจารย์คนที่สามของตระกูลเรียกว่าปรมาจารย์แห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ที่ครองหยุนจิง! นายใหญ่คนที่หนึ่ง และนายใหญ่คนที่สอง ทำหน้าที่ดูแลเมืองหลวงของจังหวัด ส่วนนายใหญ่คนที่สี่เป็นหัวหน้าเมืองหยุนจิง!"

อู๋เป่ยตกใจมาก: "โปรไฟล์ดีจริงๆ!"

"แต่! เมื่อเร็วๆ นี้ซูไท่กงป่วยหนัก นายใหญ่ทั้งสี่ของตระกูลซู กังวลมากจนเชิญแพทย์ชื่อดังไปทั่วโลกมารักษา แต่เท่าที่ผมรู้ ผลการรักษาในปัจจุบันไม่ค่อยได้ผล หลี่กวงหลงพูด

อู๋เป่ย: "ดังนั้นคุณจึงอยากให้ผมไปรักษาเขา"

หลี่กวงหลงพยักหน้า: "ผมเดาว่า ซูไท่กงคงแก่มากแล้ว และใกล้หมดอายุไขแล้ว ถ้าคุณไปที่นั่นอาจจะรักษาไม่หาย แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เมื่อมีโอกาส ผมก็อยากลองดู

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและพยักหน้า "ผมจะไป"

หลี่กวงหลงดีใจมาก: "น้องชาย พี่ขอบคุณมากๆ!" จากนั้นเขาก็ยื่นเช็ค 10 ล้านให้อู๋เป่ยด้วยมือเขาเอง

อู๋เป่ยไม่เกรงใจเขา เพราะเขารู้ว่า เมื่อเขารักษาซูไท่กงให้หายได้ ผลประโยชน์ที่ได้รับจากหลี่กวงหลง จะเทียบกับเงิน 10 ล้านหยวนได้ยังไง

เขาเก็บเช็คแล้วพูดว่า "พี่หลง คืนนี้ผมจะกลับไปก่อน คุณจัดการเรียบร้อยแล้วถึงเรียกผม

หลี่กวงหลงจ้อง: "จะกลับไปไหน? คืนนี้คุณกับน้องสาวก็อยู่บ้านแล้ว ดีกว่าอยู่โรงแรม

อู๋เป่ยคิดว่ามันถูกต้อง ก็เลยไม่ปฏิเสธ

คืนนั้น หลี่กวงหลงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับอู๋เป่ยและอู๋เหมย

เพราะเขาไม่รู้ว่าเขาต้องต่อสู้กับเฉาวั่งหรือไม่ อู๋เป่ยจึงไม่กล้าผ่อนคลาย ให้อู๋เหม่ยรีบพักผ่อน และเขาก็พยายาเปิดเส้นลมปราณที่แขนซ้ายของเขาอย่างเต็มที่

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาไปที่ลานบ้านเพื่อฝึกมวยศักดิ์สิทธิ์อู่หลง พอซ้อมได้เพียงครึ่งชั่วโมง หลี่กวงหลงก็มา และพูดว่า "น้องชาย พี่ตัดสินใจแล้ว เวลา 9.00 น. เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไปที่นั่นล่วงหน้า!"

หลี่กวงหลงให้ลูกน้องหลายคนพาอู๋เหม่ยไปเยี่ยมชมทั่วเมืองหลวงของจังหวัด และเขากับอู๋เป่ยก็ไปที่คฤหาสน์ของซูไท่กง

คฤหาสน์ซูตั้งอยู่ในถนนสายเก่าในเมืองหลวงของจังหวัด เป็นบ้านขนาดใหญ่ที่มีทางเข้าออกห้าทาง

เมื่อทั้งสองลงจากรถ คนขับก็ขับรถออกไป เพราะไม่อนุญาตให้จอดรถหน้าคฤหาสน์ซู

อู๋เป่ยเห็น คนกลุ่มหนึ่งราวๆ สามถึงห้าคนกระจัดกระจายอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ และหลายคนกําลังถือกล่องเครื่องมือแพทย์ ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นเพื่อนร่วมงานกัน

เขาเลิกคิ้วและพูดว่า "มีคนมาเยอะมาก"

หลี่กวงหลง: "เยอะอยู่แล้ว คนคนนี้มีอิทธิพลมากในมณฑล ใครจะไม่อยากทำให้ตระกูลซูประทับใจล่ะ? เพื่อที่จะได้มีโอกาสได้เข้าพบ ผมใช้เงินไปตั้งเยอะ ให้ผู้จัดการทั่วไปของตระกูลซู

ขณะพูด เขาจึงหยิบโน้ตออกมาจากกระเป๋า ในนั้นเขียนตัวเลขห้าสิบสอง

ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏตัวที่ประตูและตะโกนเบาๆ ว่า "หมายเลข 14"

อู๋เป่ยเพิ่งจะเข้าใจว่า 52 คือจํานวนคิว เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว: "หมอมารักษาเยอะขนาดนี้ ผู้ป่วยจะทนได้ไหม"

หลี่กวงหลง: "ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถมองเห็นซูไท่กงได้ เมื่อมาถึงที่นี่พวกเขาต้องถูกคัดกรอง น้องชาย เมื่อถึงตอนนั้นคุณควรระวังไว้นะ

ขณะที่พูด ก็มีรถเบ้นท์ลี่ย์คันหนึ่งขับมา แล้วก็มีคนสองคนลงจากรถ คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคน และอีกคนเป็นชายหนุ่ม คนที่อยู่ข้างหลัง อู๋เปียรู้จัก เพราะครั้งก่อนเจอที่เมืองพนันฉือเฉิง ชื่อจินหย่งลี่

ต่อมา ก็มีชายชราอีกคนลงมาจากรถ ใส่รองเท้าที่พื้นรองเท้ามีผ้าพันชั้น พอหันหลังมา ก็เห็นว่ามีผมสีเงิน จินหย่งลี่กับชายวัยกลางคนสุภาพกับชายชรามาก และเชิญเขาเดินไปข้างหน้า

ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่จําเป็นต้องเข้าแถว พวกเขาเดินตรงไปที่ประตู พอเดินผ่านอู๋เป่ย จู่ๆ จินหย่งลี่ก็หยุด เขาจ้องไปที่อู๋เป่ย และหัวเราะเยาะ "เจอคุณทุกที่จริงๆ คฤหาสน์ซู คุณมาได้ด้วยเหรอ"

อู๋เป่ยพูดเบาๆ ว่า "ถ้าคุณมาได้ แน่นอนผมก็ต้องมาได้"

จินหย่งลี่ยังเสียดสีอู๋เป่ยสองสามประโยค ก็ถูกชายวัยกลางคนเรียก แล้วทั้งสามคนเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว และมีแม่บ้านออกมาต้อนรับ

เมื่อหลี่กวงหลงเห็นแบบนั้น จึงถามว่า "น้องชาย คุณรู้จักคนนั้นไหม"