บทที่ 46 คำเชิญของคุณชายสามสวี่

ชายวัยกลางคน อายุประมาณ 40 ปี มีใบหน้าผอมๆ ตัวไม่สูง แต่มีดวงตาเป็นประกาย เขาคือเฉาวั่ง!

เฉาวั่งหัวเราะ หึหึ และพูดว่า "หลี่กวงหลง เดิมทีฉันอยากจะฆ่าแก แต่ไม่คิดเลยว่าแกจะพอมีน้ำยาอยู่บ้าง ถึงกับมาหาท่านสี่"

หลี่กวงหลงหัวเราะเย็น"เฉาวั่ง ในเมื่อรับคำของคุณชายสี่สวี่แล้ว ยังจะมานี่อีกทำไม"

เฉาวั่งหน้าเย็นชา"ฉันสัญญากับคุณชายสี่สวี่ว่าจะไม่ข้าแก แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้บทเรียนกับแก!"

หลี่กวงหลงโกรธหนัก"เฉาวั่ง แกคิดว่าฉันกลัวแกงั้นเหรอ?"

เฉาวั่งเท้าคางมองไปที่ติงเวยและพูดว่า "ภรรยาของแกสวยมาก เล่นเอาฉันอยากนอนกับเธอเลย"

ใบหน้าของติงเวยเหมือนกำลังจมน้ำ เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอมีผู้ชายเป็นของตัวเองแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ปล่อยให้ผู้ชายของเธอจัดการเถอะ

ดวงตาของหลี่กวงหลงนั้นดูอาฆาต มือของเขาอยู่ที่เอว เอวของเขามีปืนพกอยู่

อู๋เป่ยลุกขึ้นพรวด เขาดึงเก้าอี้ออก และนั่งลงตรงข้ามกับเฉาวั่ง เขาถามด้วยรอยยิ้มว่า แกเองเหรอ เฉาวั่ง"

เฉาวั่งกลอกตา "แกเป็นใคร?"

ก่อนที่เขาจะพูดจบ มือของอู๋เป่ยก็อยู่บนไหล่ของเขาแล้ว เฉาวั่งหัวเราะและกำลังจะสะบัดมือออกด้วยพลังลมปราณของเขาทันใดนั้น พลังลมปราณที่มาจากไหนไม่รู้ก็พุ่งเข้ามาตามไหล่ของเขา พลังลมปราณที่ป้องกันตัวเขาไว้อยู่ถูกทำลายจนหมด!

เขาตกตะลึง มันสายเกินไปแล้วที่จะเตรียมตั้งท่าป้องกันพลังลมปราณ อู๋ตงพุ่งเข้าไปในจุดสำคัญของร่างกายเขา ทำให้เขาเสียทีให้อีกคน

ทันใดนั้นเหงื่อเย็นก็ไหลออกมาทั่วร่างกาย ใบหน้าของเขาขาวซีดราวกับกระดาษ เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ"สหาย ฉันมีตาหามีแววไม่ ปล่อยฉันไปเถอะ"

เขาจะไม่กลัวได้ยังไง เพียงแค่อู๋เป่ยปล่อยพลังลมปราณออกมา กำลังภายในของเขาก็จะถูกกำจัดไปทั้งหมด!

อู๋เป่ยพูดเบา ๆ "เดิมทีฉันอยากจะฆ่าแก แต่พี่หลงมาห้ามฉันไว้ก่อนฉัน แต่แกกลับมารนหาที่ตาย!"

ใบหน้าของเฉาวั่งยิ่งซีดลง เขากล่าวว่า"ถ้าฉันรู้ว่าหลี่กวงหลงคนฝีมีดีอยู่ข้างๆ ฉันคงไม่กล้ามา!"

อู๋เป่ย"ฉันมาที่นี่เพื่อดื่มเหล้า แต่ดันถูกแกรบกวน แกคิดว่าฉันควรจะทำยังไงดี"

เฉาวั่งพูดทันที: "คิดว่าจะทำอะไรก็ทำอย่างงั้นเถอะ"

อู๋เป่ยพอใจมากและกล่าวว่า "แกก็นับว่าเป็นคนในปกครองมณฑลที่มีหน้ามีตา วันนี้แกจะปล่อยคุณไป ไปที่เคาน์เตอร์และจ่ายเงินซะ"

เมื่อพูดจบก็ปล่อยมือ

เฉาวั่งกระโดดขึ้นมา เขามองดูอู๋เป่ยอย่างสำนึกบุญคุณ กุมมือของตนแล้วพูดว่า "ฉัน เฉาวั่ง ขอขอบคุณที่ไม่ฆ่าฉัน!" หลังจากพูดจบ เขาก็หันศีรษะและจากไป

หลี่กวงหลงตกตะลึงและเขาถามว่า "นี่นายทำอะไรกับเขาน่ะ"

อู๋เป่ยตอบ "ไม่มีอะไร ถ้าเมื่อกี้เขายังกล้าดื้อด้านล่ะก็...ฉันก็จะทำลายกำลังภายในของเขาทิ้งซะ"

หลี่กวงหลงสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาไม่คาดคิดว่ากำลังภายในของอู๋เป่ยจะเก่งกาจขนาดนี้ เก่งถึงขนาดที่ว่าสามารถเอาชนะเฉาวั่งที่เป็นหนึ่งในสี่ของเมืองหลวงได้อย่างง่ายดาย!

“พี่ชาย ท่านนี่ใจร้ายนัก!” เขาหยิบแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียว

ติงเวยก็ประหลาดใจเช่นกัน ก่อนหน้านี้อู๋เป่ยแสดงทักษะแค่ทางการแพทย์ของเขาเท่านั้น เธอตอนนี้เคารพชื่นชมเขามาก เธอยกเหล้าขึ้นมาเพื่อคารวะแก่อู๋เป่ย

หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน ครอบครัวของหลี่กวงหลงได้พาพี่น้องอู๋เวยเยี่ยมชมสถานที่น่าสนใจหลายแห่งในเมืองหลวงของมณฑล หลังจากนั้นไปทานอาหารเย็นที่ร้านอื่นต่อ

เมื่อเริ่มมืดอู๋เหมยก็ตามติงเวยกลับบ้านเพื่อพักผ่อน เดิมทีอู๋เป่ยต้องการไปพบเพื่อนคนอื่นๆ กับหลี่กวงหลง แต่กัวหยวนคุนจาก โรงฝึกศิลปะการต่อสู้ตัวไท่อี โทรมาและบอกว่าเขาต้องเลี้ยงอาหารเย็น อู๋เป่ยก็รับปากไปแล้ว หลี่กวงหลงที่อยากรู้อยากเห็น ทำท่าจะไปให้ได้ ดังนั้นอู๋เป่ยจึงพาเขาและกังจื่อไปที่ โรงฝึกศิลปะการต่อสู้ตัวไท่อี

โรงฝึกศิลปะการต่อสู้ไท่อีเป็นห้องโถงสอนศิลปะการต่อสู้ในตอนกลางวันและจะกลายเป็นร้านอาหารในตอนกลางคืน โดยมีร้านบาร์บีคิวตั้งอยู่หน้าประตู

กัวหยวนคุนและสาวกหลายคนกำลังรออู๋เป่ย เมื่อพวกเขาเห็นเขามาพวกเขาก็ยืนขึ้นเพื่อต้อนรับเขาทันที

"ฮ่าฮ่า อาจารย์อู๋ ท่านมาสักที ผมรอท่านมานานแล้ว" กัวหยวนคุนหัวเราะเสียงดังและเขาก็ขอให้ใครบางคนนำอาหารและไวน์มาให้ทันที

อู๋เป่ยแนะนำหลี่กวงหลงและเมื่อกัวหยวนคุนได้ยินชื่อก็ตกตะลึง "ที่แท้คือท่านหลง ฉันได้ยินชื่อท่านมานานแล้ว!"

ลี่กวงหลงยิ้มและพูดว่า"เมื่อเราพบกัน ก็นับได้ว่าเราเป็นพี่น้องกัน ฉันแค่มาที่นี่เพื่อดื่มเหล้าเท่านั้น!"

เมื่อเห็นว่าเขาเป็นคนคุยสนุก บรรยากาศก็ครึกครื้นขึ้น เบียร์ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะและหลายคนก็เริ่มดื่ม

ในช่วงกลางมีการกล่าวถึงเฉาวั่งคนในยุทธภพ ท่านสวีสามและมีกัวหยวนคุนเปิดการสนทนา

เขาบอกว่าในบรรดาปรมาจารย์ในมณฑล K มีมากที่สุด ยิ่งคนของปกครองมณฑลยิ่งเยอะ คนที่เก่งกาจที่สุดก็คือโจวฟูเชิงปรมาจารย์แห่งเทพเจ้า ว่ากันว่าเหตุผลที่ท่านสวีสาม ต้องการจัดตั้งสาขาอื่นในหยุนจิงก็เพื่อหลีกเลี่ยงโจวฟูเชิง

ภายใต้โจวฟูเชิงยังมีอีกสองคน คนหนึ่งคือจางหานฉุ่ยลูกศิษย์ของวัดต้าฉานซึ่งมีความเชี่ยวชาญมากในศิลปะการต่อสู้จากตายายของเขาและมีความเชี่ยวชาญในสามทักษะพิเศษของวัดต้าฉาน

มีบางคนในยุทธภพที่เชื่อว่าความแข็งแกร่งของจางหานฉุ่ยไม่ได้ด้อยกว่าของโจวฟูเชิงแต่เนื่องจากกังฟูของเขามาจากตายาย ชื่อเสียงของเขาจึงไม่ดีเท่ากับโจวฟูเชิง

คนที่สองคือเมิ่งฮุยเฟิงศิษย์ของวู่ตังฆราวาสซึ่งการฝึกฝนของเขาถึงจุดสูงสุดของชี่และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยไท่ชิงกังฉีที่สามารถกันกระสุนได้ แม้แต่โจวฟูเชิงยังต้องให้เกียรติอยู่บ้าง

ภายใต้สามคนนี้คือแก๊งสี่นกฮูก ในบรรดาแก๊งสี่นกฮูกตัว เฉาวั่งอ่อนแอที่สุดและว่ากันว่าสองในสี่ของแก๊งนกฮูกนั้นถึงระดับที่สามารถบรรลุพลังชี่ที่แท้จริงได้แล้ว

ภายใต้แก๊งสี่นกฮูกก็ยังมีคนที่มีความสามารถอีกมาก แต่พวกเขาไม่เป็นที่รู้จักและพวกเขาถูกกดทับโดยคนด้านบนและไม่สามารถสร้างชื่อเสียงได้

หลายคนกำลังดื่มและพูดคุยกันและก่อนที่จะรู้ตัวก็เป็นเวลาเช้าตรู่ มีคนเดินถนนไม่กี่คนและลมกลางคืนก็เย็นสบาย

อู๋เป่ยกำลังจะกลับไปพักผ่อน เมื่อมีสายเรียกเข้ามา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มันเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

เขาลุกขึ้น หาสถานที่เงียบสงบ มีเสียงของชายคนหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยอากาศดังมาจากข้างใน: "คุณอู๋?"