บทที่ 47 หลงใหล

เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา จู่ๆ สวี่เจินเจินก็ไม่อยากอาหารหรือเครื่องดื่มเลย เธอหมกมุ่นอยู่กับการเรียนทุกวัน บางครั้งก็ไม่ได้นอนตอนกลางคืน ในตอนแรกสวี่จี้เฟยไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้มากนัก เขาแค่คิดว่าลูกอาจจะแค่เบื่ออาหารไปบ้างอีกทั้งเขาเป็นถึงปรมาจารย์ ดังนั้นเขาจึงสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าร่างกายของใครเป็นยังไง ร่างกายของสวี่เจินเจินนั้นดูแข็งแรง

หลังจากผ่านไปสามวัน สภาพจิตใจของสวี่เจินเจินก็ย่ำแย่มาก ดวงตาของเธอเหม่อลอย เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารีบเชิญหมอที่มีชื่อเสียงเพื่อวินิจฉัยและรักษา แต่เขาเปลี่ยนหมอมาแล้วหลายครั้งก็ยังไม่มีประโยชน์

เมื่อเห็นว่าสภาพจิตใจของสวี่เจินเจินแย่ลงเรื่อย ๆ อีกทั้งร่างกายของเธอก็เริ่มลดน้ำหนัก สวี่จี้เฟยก็กังวลมาก จนกระทั่งเมื่อวานซืน เมื่อเขาได้ยินว่าอาการป่วยของพ่อของเขาได้รับการรักษาจนหายโดยหมอหนุ่มเทวดา เขาจึงตัดสินใจขอให้อู๋เป่ยมาพบสวี่เจินเจิน

ดังนั้นในตอนเช้าตรู่ เขาจึงขอเบอร์อู๋เป่ยจากสวี่ชูเชียนน้องชายคนที่สี่ของเขา โทรหาอู๋เป่ยและเชิญให้เขามา

หลังจากฟังสิ่งที่เขาพูด อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ตัวเธออยู่ที่ไหน"

สวี่จี้เฟยชี้ไปที่ห้องหนังสือ "ยังอยู่ในห้องหนังสือ ผมกังวลจะตายอยู่แล้ว"

สามารถทำให้ปรมาจารย์คนนี้กังวลได้ แสดงว่าต้องหนักจริงๆ

อู๋เป่ย "ผมเข้าไปได้ไหม"

สวี่จี้เฟยพยักหน้า เขาเดินมาที่หน้าประตูห้องหนังสือ เคาะประตูแล้วพูดว่า "เจินเจิน พ่อพาเพื่อนมาหา เขาอยากเจอลูกสักหน่อยน่ะ"

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงที่อ่อนแอมากก็พูดว่า "เข้ามา"

สวี่จี้เฟยเปิดประตูและอู๋เป่ยก็เห็นว่าห้องหนังสือนั้นดูแปลกตา ผนังเต็มไปด้วยประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดของบุคคลที่มีชื่อเสียง ด้านหลังโต๊ะ มีเด็กสาวอายุประมาณสิบห้าหรือสิบหกปี หน้าตาจิ้มลิ้ม ผมยาวสลวย ตากลมโต

เมื่อมีคนเข้ามา เธอไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ เธอมุ่งความสนใจไปที่หนังสือโบราณบนโต๊ะ

สวี่จี้เฟยกล่าวว่า"เจินเจินชอบสะสมหนังสือโบราณตั้งแต่เธอยังเด็ก พวกนี้เป็นผมหามันมาให้เธอเอง"

อู๋เป่ยสังเกตสวี่เจินเจิน เมื่อพิจารณาจากสายตาของหมอแล้ว เธอมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง แต่เห็นได้ชัดว่ามีปัญหาทางจิตอย่างรุนแรง หากสิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปเช่นนี้ ชีวิตของเธอคงวิตกอย่างนี้ไปตลอดชีวิต

เคสทางการแพทย์หลายคดีแวบเข้ามาในความคิดของอู๋เป่ยทีละเคสและพบกรณีที่คล้ายกันหลายกรณีในทันที

เขายิ้มเล็กน้อย เดินไปที่โต๊ะ ชำเลืองดูหนังสือโบราณบนโต๊ะ แล้วพูดว่า "หนูอ่านหนังสืออะไรเหรอ"

สวี่เจินเจินปิดหนังสือและพูดอย่างใจเย็น "หนังสือเล่มนี้เขียนโดยนักวิชาการที่มีพรสวรรค์ในราชวงศ์หมิง หนังสือเล่มนี้มีเล่มเดียวในโลก"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นเขาต้องเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมสินะ"

“แน่นอน เขาแต่งกลอนตอนอายุสามขวบ ตอนอายุสี่ขวบ ลายมือของเขาก็ดีกว่าของอาจารย์อยู่แล้ว ตอนอายุสิบขวบ เขาได้รับเลือกให้เป็นนักวิชาการและเมื่ออายุสิบห้าปี เขาได้รับการคัดเลือกให้เข้าสอบ แต่น่าเสียดายที่เขาสุขภาพไม่ดีและเสียชีวิตเมื่ออายุสิบหก ไม่งั้นที่หนึ่งคงต้องเป็นเขา”

เมื่อเธอพูด อู๋เป่ยเปิดตาแห่งมิติและมองไปที่หนังสือโบราณ แต่ไม่พบอะไรพิเศษ ดังนั้นปัญหาคืออะไร?

ด้วยความคิดในใจ เขานึกถึงกรณีทางการแพทย์ หลังจากเห็นภาพเหมือนของผู้หญิงที่มีความสามารถ ผู้หญิงคนหนึ่งคิดถึงเรื่องนี้ทั้งกลางวันและกลางคืน โดยไม่ได้คิดถึงเรื่องอาหารและเครื่องดื่ม สถานการณ์คล้ายกับสถานการณ์ของสวี่เจินเจิน

เขายิ้มและพูดว่า "งั้นเราจะไม่รบกวนหนูแล้ว"

เขาโบกมือให้สวี่จี้เฟยและปิดประตูออกไป

สวี่จี้เฟยรีบถาม"คุณรู้มั้ยว่าเธอเป็นอะไร"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "มีที่คิดไว้อยู่ แต่ผมยังไม่แน่ใจ"

เขาเลื่อนเก้าอี้และนั่งที่หน้าประตู จากนั้นส่งสัญญาณไม่ให้สวี่จี้เฟยพูด

สวี่จี้เฟยรู้สึกประหลาดใจเมื่อคิดว่าการวินิจฉัยและการรักษาแบบนี้คืออะไร? อย่างไรก็ตาม เขายังคงอยู่ข้างๆ โดยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่พูดอะไรหรือเคลื่อนไหวใดๆ

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงอู๋เป่ย ได้ยินว่าข้างในเงียบ เขาจึงเปิดตาแห่งมิติเพื่อสังเกตสถานการณ์ของสวี่เจินเจิน

ครั้งนี้เขาเห็นสวี่เจินเจินกำลังฝันแต่ไม่ได้ฝัน กึ่งหลับและกึ่งตื่น หลับตาครึ่งนึงและยกรอยยิ้มอ่อนโยน

เขาเห็นสวี่เจินเจินที่กำลังอยู่ในโลกแห่งความฝัน เธอกำลังเล่นและเล่นกับชายหนุ่มรูปงาม เล่นกันไปเล่นกันมา นี่เป็นอีกหนึ่งความสามารถของดวงตามิติของเขาในการสังเกตความฝันของผู้คน!

“อย่างนี้นี่เอง” ดวงตาของเขาเป็นประกาย

สวี่จี้เฟยรีบถาม "อะไรคืออย่างนี้นี่เองเหรอ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ฉันสามารถรักษาอาการป่วยได้แล้ว"

หลังจากพูดจบ เขาก็ผลักประตูเปิดออกและเดินเข้าไปพร้อมกับพูดเสียงดังว่า "สวี่เจินเจิน!"

สวี่เจินเจินที่กึ่งหลับกึ่งตื่นครึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที อู๋เป่ยก้าวไปข้างหน้าและชี้ไปที่กึ่งกลางคิ้วของเธอและในขณะเดียวกันก็ทำท่าทางด้วยมือขวาของเขา เปลี่ยนลายมือของเขาหลายครั้งในทันที

ดวงตาของสวี่เจินเจินค่อยๆ กลายเป็นภาพหลอนและภายในครึ่งนาที เธอก็ถูกอู๋เป่ยสะกดจิต แพทย์ใช้วิธีสะกดจิตนี้เพื่อรักษาความเจ็บป่วยทางจิตและผลที่ได้ก็ยอดเยี่ยม

หลังจากที่สวี่เจินเจินถูกสะกดจิต อู๋เป่ยกระซิบสองสามคำที่หูของเธอ จากนั้นก็ดีดนิ้วของเขาแล้วพูดว่า "ตื่น!"

สวี่เจินเจินเบิกตากว้างทันที เธอขมวดคิ้วด้วยความสับสนและพูดว่า "หนูหิวจัง!"

สวี่จี้เฟยทั้งประหลาดใจและดีใจ: "หิวแล้ว เหรออยากกินอะไร พ่อจะจัดการให้เอง"

สวี่เจินเจินพูด "หนูอยากกินอาหารจานใหญ่ๆ เลย ออกไปกินข้างนอกนะ"

“โอเค ไปกินข้าวกัน” สวี่จี้เฟยหัวเราะเมื่อรู้ว่าลูกสาวของเขาสบายดี

สวี่จี้เฟยชวนอู๋เป่ยไปกับเขา แต่อู๋เป่ยปฏิเสธและเขาต้องไปหาลู่จวินเฟยต่อ

ขณะที่คนขับกำลังเตรียมรถ สวี่จี้เฟยเฟยก็ถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "คุณอู๋ ลูกสาวของผมหายดีหรือยัง"

อู๋เป่ยพยักหน้า "เธอหายแล้ว เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำเกี่ยวกับอัจฉริยะคนนั้น อย่างไรก็ตาม หนังสือโบราณเล่มนั้นที่วางไว้บนโต๊ะ อย่าให้เธอเห็นมันอีก"

สวี่จี้เฟยพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า "คุณเป็นหมออัจฉริยะจริงๆ จี้เฟยคนนี้นับถือคุณจริงๆ!"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ผมไม่กล้าเป็นหมออัจฉริยะหรอก คุณชายสาม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อน"

สวี่จี้เฟยยิ้มและพูดว่า "ผมรู้สึกขอบคุณที่คุณช่วยชีวิตเจินเจิน ถ้าคุณไม่รังเกียจก็เรียกผมว่าพี่สามสวี่เถอะ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "โอเค พี่สามสวี่"