บทที่ 463 สมบัติในแหวนหยก

สัตว์อสูร เป็นพลังที่สามารถแข่งขันกับผู้บำเพ็ญมนุษย์ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ได้ สัตว์อสูรที่ทรงพลัง ความแข็งแกร่งเทียบได้กับความแข็งแกร่งของเซียนสวรรค์ ทำให้แม้แต่เซียนสวรรค์ยังต้องปวดหัว

สัตว์อสูรสามตัวนี้ เป็นสัตว์อสูรยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ค่อนข้างทรงพลังและจัดการได้ยากมาก ตัวที่มีหน้าตาเหมือนกับลิง ชื่อว่าลิงแห่งดวงตาวิญญาณ ดวงตาแต่ละข้างมีความสามารถที่แตกต่างกัน เชี่ยวชาญในการควบคุมสิ่งมีชีวิต ในพงศาวดารว่านเซิงเซินโจว ลิงแห่งดวงตาวิญญาณจัดอยู่ในอันดับที่สิบห้าในรายชื่อสัตว์อสูร

และตัวที่มีหัวเป็นมนุษย์และมีลำตัวเป็นงู ชื่อว่าอสูรผีงู มันอาศัยอยู่ในอาณาจักรผี กลืนกินทุกสิ่งที่เป็นวิญญาณเพื่อเป็นอาหาร สามารถทำให้ร่างกายของสัตว์และมนุษย์กลายเป็นหินได้ หลังจากนั้นดูดวิญญาณ อสูรผีงูจัดอยู่ในอันดับที่สิบเอ็ดในรายชื่อสัตว์อสูร

ส่วนเสือดำตาเดียวนั่นก็คือเสือ ชื่อว่าเสือทมิฬ ว่ากันว่าเป็นสัตว์อสูรที่คอยปกป้องยมโลก โดยมีอันดับที่ห้าสิบสี่ในรายชื่อสัตว์อสูร

ใครก็ตามที่สามารถอยู่ในรายชื่อสัตว์อสูรได้คือสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง กระจกโบราณเล็ก ๆ นี้ คาดไม่ถึงว่าสามารถผนึกวิญญาณของสัตว์อสูรสามตัวได้ อย่างนั้นมันมีพลังขนาดไหน

หัวใจของเขาเต้นแรง กระจกผนึกวิญญาณนั้นลอยขึ้นมา ห้อยอยู่เหนือศีรษะของเขา เขามองไปทางไหน กระจกผนึกวิญญาณก็ส่องไปทางนั้น เปล่งแสงสีเขียวอ่อนๆ ออกมา

แสงนี้ประหลาดอย่างมาก สอ่งโดนใคร ร่างกายของคนนั้นก็จะแข็งทื่อโดยตรง วิญญาณแข็งเหมือนกับท่อนไม้ สามารถทำได้แค่รอคนอื่นมาสังหาร

“ร้ายกาจ!” เขาสูดลมหายใจเย็นหนึ่งที “มีกระจกผนึกวิญญาณนี้แล้ว ต่อให้เป็นตี้เซียนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันแล้ว”

เก็บกระจกผนึกวิญญาณ เขาหยิบดาบสั้นอีกเล่มออกมา ดาบสั้นนี้ ฝักดาบนั้นเป็นสีแดง ทำจากหนังสัตว์บางชนิด และมีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่บนฝัก

ด้ามจับยาวประมาณยี่สิบห้าเซนติเมตร ด้านหลังมีวงแหวนสีแดงและด้ามทำจากไม้บางชนิดดูเหมือนทองและหยกและให้ความรู้สึกอ่อนโยนมากเมื่อถือ

ดึงดาบสั้นออกมา ดาบมีความยาวไม่ถึงครึ่งเมตร และใบมีดเป็นสีดำบริสุทธิ์ ดูดซับแสงทั้งหมด จึงไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดได้ สามารถมองเห็นได้เพียงเงามืด แม้ภายใต้แสงก็ยังเป็นสีดำบริสุทธิ์โดยไม่มีการสะท้อนใดๆ

เขาฟันดาบสั้นสีดำลงบนหินเบา ๆ ไร้เสียงไร้ลม หินถูกแยกออกเป็นสองส่วน เขาหยิบดาบปีศาจออกมาอีกครั้ง ค่อยๆ ถูขอบดาบทั้งสองเข้าด้วยกัน

ก็ต้องยินเสียงดังติ้ง คาดไม่ถึงว่าดาบปีศาจจะถูกตัดเป็นหลุม เขาตกใจอย่างมาก เขารู้ถึงความคมของดาบปีศาจนี้ ทำไมสัมผัสกันแค่เบาๆ ก็ถูกมันทำร้ายจนเสียหายไปแล้ว ตกลงดาบสั้นนี้คมแค่ไหน

เขาตรวจสอบมันอย่างละเอียด อาศัยตาวิเศษ จากนั้นก็เห็นคำที่สลักไว้บนสันดาบชัดเจน “ดาบมังกรทมิฬ”

“ที่แท้เรียกดาบมังกรทมิฬ” เขายิ้มเล็กน้อยหนึ่งที จากนั้นทำการร่ายรำดาบหนึ่งกระบวนท่า เพียงแค่เห็นแสงสีดำกลิ้งอยู่ข้างหน้า มองไม่เห็นว่าดาบอยู่ที่ไหนเลยด้วยซ้ำ!

“ร้ายกาจ! ถ้าหากฉันใช้ดาบนี้ต่อหน้าคนอื่น ศัตรูมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าฉันโจมตีไปทางไหน” เขาพูดกับตัวเอง

หลังจากเก็บดาบมังกรทมิฬเสร็จ เขาหยิบลูกปัดอีกอันขึ้นมา ลูกปัดนี้ ใหญ่เท่าวอลนัท ถืออยู่ในมือหนักอย่างมาก แสงที่ส่องลงมาด้านบน ทันทีที่มองเห็นก็รู้ได้ว่าเป็นอาวุธวิเศษที่ไม่ธรรมดา

เขาใช้ตาเทพส่องเข้าไป ไม่นานก็ได้สัมผัสกับข้อจำกัดภายในลูกปัด ดังนั้นเขาจึงกัดปลายลิ้นและถุยเลือดใส่ลูกปัด

ทันใดนั้น ระหว่างเขากับลูกปัด ก็มีอีกหนึ่งการเชื่อมต่อที่ลึกลับ หัวใจของเขาเต้นแรง ลูกปัดเริ่มส่องแสง หลังจากนั้นกลายเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ

เขาอั๊ยยะหนึ่งที : “หรือว่าลูกปัดนี้เอาไว้ใช้ตีคนเหรอ”

คิดถึงตรงนี้ เขาใช้ตาเทพควบคุมลูกปัด โยนมันไปที่หินประดับของลานบ้าน ลูกปัดทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็ได้ยินเสียงตุ้มหนึ่งที หินประดับที่สูงมากกว่าหนึ่งเมตรถูกเป่าเป็นชิ้น ๆ

สิ่งที่น่าแปลกกว่าคือ กรวดแต่ละก้อนไม่แตกกระจายกระจัด มันกระจายอยู่ในรัศมีหนึ่งเมตรทั้งหมด และจมลึกลงไปในดิน

การเคลื่อนไหวใหญ่ขนาดนี้ ทำให้ทุกคนตกใจอย่างมาก ออกมาดูทีละคน

อู๋เป่ยรีบบอกว่าไม่เป็นไร ให้พวกเขาไปพักผ่อนต่อ

หลังจากเก็บลูกปัดกลับ เขาหยิบชุดเกราะออกมาหนึ่งชุด ชุดเกราะเป็นสีทองเข้มและดูกว้างมากและไม่เหมาะสมกับเขา เมื่อเขาสวมใส่ ลองสักพักแล้วใส่กลับไป เตรียมมอบให้หลี่เสวียนป้า

หลังจากนั้น เขาหยิบภาพวาดออกมาจากช่องว่างของแหวน ที่แท้ภายในแหวน มีเพียงภาพนี้แค่ภาพเดียว สามารถทำให้เห็นถึงความสำคัญของภาพวาดนี้ในการปราบปรามความสับสนวุ่นวาย

พื้นผิวของภาพวาดมีคุณภาพสูงมาก หลังจากผ่านไปนับปีไม่ถ้วน มันยังคงดีเหมือนใหม่ เปิดภาพวาด ข้างบนวาดหญิงสาวไว้หนึ่งคน งดงามไร้ที่ติ

อู๋เป่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นี่เป็นภาพวาดคนหนึ่งจริงๆ มีค่าไม่มากนัก ส่ายหน้า เขาใส่ภาพวาดลงในโถวาดภาพอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากนั้นเริ่มครุ่นคิดว่าจะวางค่ายกลภาพลวงตายังไงดี