บทที่ 471 เดินทางไปแอฟริกา

ประธานฮวาอ้อหนึ่งที : “ที่แท้ประธานอู๋นี่เอง ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย”

อู๋เป่ย : “ชมเกินไปแล้ว”

ประธานฮวา : “ทั้งสองเชิญนั่ง พวกเราประชุมกันก่อน”

ทุกคนนั่งลง ประธานฮวาคนนี้กระแอมในลำคอ พูด : “ทุกท่าน ประเทศกินีเป็นประเทศที่อุดมไปด้วยแร่อะลูมิเนียม เงินสำรองคิดเป็นหนึ่งในสี่ของโลก และง่ายต่อการขุด บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอะลูมิเนียมระดับโลกแห่กันไปที่นั่น จุดประสงค์ของพวกเราในครั้งนี้ ก็คือจะต้องครอบครองเหมืองบอกไซต์ขนาดใหญ่ในประเทศกินี เหมืองโรบิน เหมืองใหญ่แห่งนี้ มีปริมาณสำรองประมาณสามพันห้าร้อยล้านตัน และแร่บอกไซต์ส่วนใหญ่เป็นแร่เกรดเอ”

“ตามสถานการณ์ตลาดในปัจจุบัน เหมืองโรบินมีมูลค่าตลาดหนึ่งแสนห้าหมื่นล้านเหรียญสหรัฐ มีคู่แข่งเยอะอย่างมาก สามารถครองเหมืองแห่งนี้ได้หรือไม่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งทางการเงินของพวกเขา การเดินทางครั้งนี้ คู่แข่งรายใหญ่ที่สุดของเราคือบริษัทอะลูมิเนียมยักษ์ใหญ่ในออสเตรเลีย ดังนั้นพวกเราจึงต้องไม่มองข้ามเรื่องนี้ไป”

ฟังถึงตรงนี้ ประธานหม่าคนนั้นถาม : “ประธานฮวา ได้ยินมาว่าประเทศกินีถูกปกครองโดยทหาร พวกเราสามารถใช้เส้นสายเบื้องบนได้ไหม”

ประธานฮวาโบกมือ : “คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับประเทศกินี ไม่ว่าจะขายได้เท่าไหร่ก็ตาม ทั้งหมดเป็นของทหาร ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการขายในราคาที่สูงเช่นกัน ดังนั้น เพียงแค่ทุกคนเตรียมเงินให้พร้อม เพียงแค่เงินถึง ซื้อเหมืองไม่ใช่ปัญหา”

อู๋เป่ยสนใจแร่อะลูมิเนียมอย่างมาก นอกจากนี้ทางเหลิ่งหรูเยียนก็ต้องการอะลูมิเนียมอิเล็กโทรไลต์เป็นจำนวนมาก เขาถาม : “ประธานฮวา เหมืองแห่งนี้ พวกเราแต่ละคนสามารถแบ่งหุ้นส่วนได้เท่าไหร่”

ประธานฮวามองเขาหนึ่งที พูดด้วยรอยยิ้ม : “ประธานอู๋ อย่างนั้นก็ต้องดูว่าคุณออกเงินได้เท่าไหร่ ต้องการครอบครองโครงการทั้งหมด รวมกับหลังจากการก่อสร้าง มีค่าใช้จ่ายหลายหมื่นล้านดอลลาร์ ทุนก้อนใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่บริษัทหนึ่งบริษัทสามารถจ่ายได้”

ประธานหม่าคนนั้นฮึหนึ่งที พูด : “แม้ว่าจะพูดแบบนี้ แต่หุ้นของพวกคุณต้องไม่เกินสองเปอร์เซ็น ท้ายที่สุดแล้วมีบริษัทมากมายต่อแถว”

อู๋เป่ยแอบหัวเราะเยาะ สองเปอร์เซ็น อย่างนั้นจะได้รับแร่บอกไซต์เพียงหลายแสนตันต่อปีเท่านั้น เมื่อเปรียบเทียบกับความต้องการของพวกเขา มันเป็นเพียงน้ำหนึ่งหยดในถังเท่านั้น

คำพูดในเวลาต่อมาของประธานฮวา ทำให้อู๋เป่ยไม่อยากจะสนใจ เขาเริ่มคำนวณ ไปถึงประเทศกินีแล้ว ตัวเองสามารถซื้อเหมืองหนึ่งแห่งใช่ไหม

ในที่สุดประธานฮวาก็พูดจบแล้ว ใกล้ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว และทุกคนก็เข้าสู่ช่องขึ้นเครื่องทีละคน เตรียมขึ้นเครื่องเที่ยวบินเช่าเหมาลำไปยังประเทศกินี

นี่เป็นเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ โดยจะบินไปปารีส แล้วบินจากปารีสไปยังเคอร์รี เมืองหลวงของประเทศกินี การเดินทางทั้งหมดจะใช้เวลาประมาณยี่สิบกว่าชั่วโมง

ประธานฮวาและพรรคพวกถูกเชิญไปที่ห้องโดยสารชั้นหนึ่ง ส่วนที่เหลือสามารถนั่งได้เฉพาะชั้นประหยัดเท่านั้น เดิมทีสามารถนั่งชั้นประหยัดได้ แต่เมื่ออู๋เป่ยกำลังจะขึ้นเครื่อง จู่ๆประธานหม่าคนนั้นก็พูด : “ประธานอู๋ คุณน่าจะยังไม่ได้รายงานตัวใช่ไหม พวกเราที่เข้าประเทศ ทุกคนล้วนแล้วได้รับเชิญจากเจ้าหน้าที่ของประเทศกินี ตอนนี้จู่ๆก็มีคุณเพิ่มขึ้นมา เรื่องมันยุ่งยากอย่างมากเลยนะ นอกจากนี้ พวกเราออกเงินทุนเหมาลำ พวกเรากลับไม่ต้อนรับคุณ!”

จูชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พูด : “ประธานหม่า ฉันส่งคำร้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

ประธานหม่าหัวเราะแหะแหะ : “ต้องขออภัยด้วย คำร้องของคุณไม่ผ่าน”

อู๋เป่ยไม่พอใจอย่างมาก เขาพูดอย่างเย็นชา : “ช่างเถอะ ชิงเหยียน พวกเรานั่งเที่ยวบินอื่นดีกว่า ไปเปลี่ยนเครื่องที่ปารีสมันช้าเกินไปแล้ว”

ประธานหม่าคนนั้นมีสีหน้าเยาะเย้ย : “คุณคิดมากเกินไปแล้ว ภายในประเทศไม่มีเที่ยวบินตรงเลยด้วยซ้ำ ต่อให้คุณนั่งเครื่องบินส่วนตัวไป จะต้องรายงานต่อเจ้าหน้าที่ของประเทศกินีด้วย”

อู๋เป่ยไม่สนใจเขา หยิบมือถือออกมา โทรหาแผนกโลจิสติกส์ของกรมศิลปะการต่อสู้ขั้นเทพ ให้พวกเขาจัดเครื่องบินหนึ่งลำบินตรงไปเคอร์รี และอธิบายตำแหน่งของตัวเอง

ไม่ถึงสิบนาที มีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามา บนรถมีชายอ้วนคนหนึ่งเดินลงมา เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นหนึ่งในคนที่ดูแลสนามบิน

เขารีบพูด : “คุณอู๋ เครื่องบินของท่านเตรียมพร้อมแล้ว หลังจากสิบห้านาทีออกบิน ตอนนี้สามารถขึ้นเครื่องได้แล้ว”

อู๋เป่ยพยักหน้า ขึ้นรถของเขาพร้อมกับจูชิงเหยียน ขับไปทางตำแหน่งที่เครื่องบินจอด

ประธานหม่าและคนอื่นๆต่างตกตะลึง เขาไม่นั่งไปด้วยกันจริงๆเหรอ

ที่ไกล ทุกคนเห็นอู๋เป่ยและจูชิงเหยียนขึ้นเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ นอกจากนี้เครื่องบินโดยสารลำนั้นออกบินอย่างรวดเร็ว สำหรับเครื่องบินของพวกเขา หลังจากนั่งอึดอัดอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง ค่อยไปที่รันเวย์ในที่สุด

บินตรงไปเคอร์รีจำเป็นต้องใช้เวลาสิบสามสิบสี่ชั่วโมง อู๋เป่ยและจูชิงเหยียนกำลังฝึกฝนเคล็ดวิชาหายใจบนเครื่องบิน จากนั้นทานอาหารง่ายๆอีกมื้อหนึ่ง ในที่สุดสิบสามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่เคอร์รี