บทที่ 472 นายพลโวจิ

โวจิควบคุมกองกำลังทหารที่เก่งที่สุดของประเทศกินี และกองกำลังพิเศษของประเทศกินี อาวุธและอุปกรณ์ของกองกำลังพิเศษนั้นก้าวหน้ามาก และพวกพ้องที่ได้รับความไว้วางใจมากที่สุดของโวจิก็ทำหน้าที่เป็นผู้บังคับบัญชา

นอกจากนี้ กองทัพประชาชนของประเทศกินีก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเช่นกัน มีผู้คนมากกว่าสองหมื่นคน พร้อมด้วยรถถังหนึ่งร้อยคัน เฮลิคอปเตอร์สิบลำ เป็นต้น

แม้ว่าประเทศกินีจะอุดมไปด้วยทรัพยากรแร่ แต่อำนาจของชาติก็ยังอ่อนแอ ทรัพยากรส่วนใหญ่ถูกควบคุมโดยทุนต่างประเทศที่ทรงพลัง ตัวอย่างเช่นแร่บอกไซต์ที่มีมากที่สุด ประเทศมหาอำนาจเกือบทั้งหมดเข้ามาแทรกแซง ประเทศกินีส่งออกแร่บอกไซต์หลายร้อยล้านตันทุกปี โดยมีมูลค่าการส่งออกสี่ถึงห้าพันล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่เงินก้อนนี้ ส่วนใหญ่เข้าไปในกระเป๋าของเงินทุนต่างประเทศ และจำนวนเล็กน้อยตกเป็นของนายพลโวจิ

ส่วนคนชนชั้นล่าง ดูเหมือนว่าพวกเขาแทบไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ เลย ดังนั้นประเทศกินีจึงยังคงเป็นประเทศที่มีการพัฒนาน้อยที่สุดในโลก รายได้ต่อหัวเป็นเพียงหนึ่งในสิบของประเทศเหยียนหลง

นายพลโวจิขายทรัพยากรของประเทศ สะสมทรัพย์ความมั่งคั่งนับหมื่นล้านดอลลาร์ และส่วนหนึ่งของเงินนี้ถูกใช้เพื่อซื้ออาวุธขั้นสูง เพื่อรวมการปกครองของเขาให้มั่นคง ส่วนหนึ่งใช้สำหรับการลงทุนในต่างประเทศ ภรรยาและลูกๆ ของนายพลโวจิได้ซื้ออสังหาริมทรัพย์และหุ้นจำนวนมากในต่างประเทศ และพวกเขาล้วนเป็นมหาเศรษฐี

อย่างไรก็ตาม เมื่อครึ่งปีที่แล้ว นายพลโวจิป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ หลังจากเข้ารับการรักษาในต่างประเทศเป็นเวลาสามเดือน ผลที่ได้ไม่เป็นที่น่าพอใจ เขาจึงกลับมาพักฟื้นในประเทศ

ปัจจุบันอาการของเขาแย่ลง เซลล์มะเร็ง แพร่กระจายไปทั่วร่างกายทางต่อมน้ำเหลือง มีแนวโน้มมากที่เขาจะรอดไม่พ้นปีนี้

หลังจากฟังการแนะนำของถังเจี้ยนเสร็จ ก็มีรถมายบัคจอดอยู่หน้าโรงแรมคันหนึ่ง เจ้าหน้าที่ทหารคนหนึ่งลงจากรถ เขาอายุสามสิบต้นๆ เขาพูดอย่างสุภาพ : “คุณอู๋ นายพลของพวกเรามีคำเชิญ”

เขาพูดภาษาเกาลิช อู๋เป่ยฟังไม่รู้เรื่อง ถังเจี้ยนทำหน้าที่เป็นนักแปล

“ได้” อู๋เป่ยพยักหน้า เขาให้จูชิงเหยียนอยู่ที่โรงแรม ไปพบนายพลโวจิพร้อมกับถังเจี้ยนด้วยกัน

ขับรถไปประมาณสิบกว่านาที เข้าสู่คฤหาสน์ที่หรูหราอย่างมากแห่งหนึ่ง มีพระราชวังหรูหราขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นภายใน โดยมีหญ้าสีเขียวและสัตว์ป่าบางชนิดเดินเตร่อยู่ที่นั่น

ถังเจี้ยนพูด : “คุณอู๋ คฤหาสน์หลังนี้ใช้เวลาสร้างถึงสิบห้าปี ครอบคลุมพื้นที่กว่าหนึ่งหมื่นเอเคอร์ มีทั้งสนามบิน สนามยิงปืน ฟาร์มม้า สวนสัตว์ส่วนตัว และทะเลสาบเทียม ถือได้ว่าเป็นคฤหาสน์ที่หรูหราที่สุดหลังหนึ่งในแอฟริกา”

อู๋เป่ยเปิดหูเปิดตา พูด : “ทั้งประเทศนี้เป็นของเขา ไม่น่าแปลกใจที่เขาสามารถสร้างคฤหาสน์ที่หรูหราแบบนี้ได้”

ถังเจี้ยน : “คุณอู๋ นายพลโวจิชอบไวน์และชาของประเทศเหยียนหลงของพวกเราเช่นกัน บอกว่าพวกมันเป็นของที่ดีที่สุดของโลกใบนี้”

อู๋เป่ยยิ้มเล็กน้อย : “กลับไป ผมจะเอาไวน์และชาชั้นดีที่แท้จริงให้เขา”

รถมาจอดหน้าพระราชวัง มีทหารกองเกียรติยศยี่สิบสี่นาย เข้าแถวรอต้อนรับ และบางคนก็เล่นดนตรี

ถังเจี้ยนพูดเสียงต่ำ : “คุณอู๋ คุณบอกว่าคุณสามารถรักษาเขาได้ อีกสักพักถ้าหากคุณไม่สามารถรักษาเขาได้ ก็ไม่ต้องพูดความจริง ก็แค่บอกไปว่ามีโอกาสรักษาให้หายได้”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณวางใจได้เลย ไม่มีความมั่นใจผมก็ไม่กล้ารับงานหรอก ในเมื่อผมมาแล้ว ก็ต้องมีวิธีรักษาเขาหายแน่นอน”

เมื่อเข้าไปในพระราชวัง อู๋เป่ยก็เห็นเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เขาอิจฉาอย่างมาก ชายผิวดำคนหนึ่งอายุห้าสิบกว่าปี กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสิงโต รอบตัวของเขาถูกรายล้อมด้วยกลุ่มสาวงามที่สวมเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์ มีสาวงามจากประเทศรากษส สาวงามจากกอล และสาวงามจากเอเชียซึ่งมีสีผิวต่างกัน รวมสิบสองคน

สภาพจิตใจของชายผิวดำไม่ค่อยดี และเปลือกตาของเขาลดลงครึ่งหนึ่ง จนกระทั่งอู๋เป่ยมาถึง เขาค่อยเบิกตากว้าง พูด : “คุณอู๋ ยินดีต้อนรับ”

ถังเจี้ยนกำลังแปลอยู่ด้านข้าง อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “นายพลโวจิ ได้ยินมาว่าสุขภาพของคุณไม่ค่อยดี ผมมีความเชี่ยวชาญในทักษะทางการแพทย์ มาที่นี่เพื่อรักษาโดยเฉพาะ”

นายพลโวจิพูดด้วยรอยยิ้ม : “ขอบคุณคุณอู๋ เชิญนั่ง”

อู๋เป่ยนั่งลง นายพลโวจิพูด : “คุณอู๋ ผมได้ยินมาเป็นเวลานานแล้วว่าทักษะทางการแพทย์ของประเทศเหยียนหลงนั้นมหัศจรรย์มาก ภายในใจโหยหาอย่างมาก คุณรู้ดี โชคของผมไม่ดี เป็นมะเร็ง แพทย์ที่เก่งที่สุดในอเมริกาถูกผมสั่งตัดสินประหารชีวิต การมาเยือนของคุณ ทำให้ผมมีความหวังอีกครั้ง”

อู๋เป่ย : “ไม่ผิด ผมเดินทางมาในครั้งนี้ก็เพื่อมาช่วยนายพลโวจิ มะเร็งของคุณ ผมสามารถรักษาได้”

ดวงตาของนายพลโวจิเป็นประกาย : “คุณอู๋ จริงเหรอ ผมยังสามารถอยู่ได้นานแค่ไหน”

อู๋เป่ยหัวเราะออกมา : “ถ้าหากผมลงมือ อย่างน้อยๆนายพลยังสามารถอยู่ได้ถึงอายุแปดสิบปี”

นายพลโวจิดีใจอย่างมาก : “ดี ดีมากเลย! คุณอู๋ที่เคารพ คุณเป็นพรที่พระเจ้ามอบให้ผมอย่างแท้จริง!”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “เป็นสิ่งที่ควรทำ ผมมาประเทศของคุณ เพื่อซื้อเหมืองแร่บอกไซต์สองสามแห่ง ไม่ทราบว่านายพลสามารถให้ส่วนลดได้ไหม”

เมื่อนายพลโวจิได้ยินว่าเขาต้องการซื้อเหมือง พูดด้วยรอยยิ้ม : “แน่นอนไม่มีปัญหา เหมืองของผม ขายให้ใครมันก็ขายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ คุณสนใจเหมืองแห่งไหน ผมก็จะขายให้คุณทั้งหมด!”