บทที่ 476 สิงโตในทุ่งหญ้า

“องค์กรนักฆ่าที่ก่อตั้งโดยคนร่ำรวยในออสเตรเลีย มีความเชี่ยวชาญในการให้บริการแก่เมืองหลวงและสมาคมขนาดใหญ่ และยังมีธุรกิจภายนอกอีกด้วย”

อู๋เป่ย "ดูเหมือนว่าจะมีพลังงานบางอย่างอยู่ในร่างกายของพวกคุณ มันคืออะไร?"

ชายคนนั้นพูดว่า "มันเป็นพลังชนิดหนึ่งที่ครอบครองโดยการทำสมาธิและวิชากำลังกาย เราเรียกมันว่าพลังหยวนลี่"

พลังหยวนลี่? อู๋เป่ยพยักหน้า เขารู้สึกว่าพลังหยวนลี่นี้คล้ายกับพลังงานที่แท้จริง บางทีในประวัติศาสตร์ทั้งสองพลังนี้อาจจะมีต้นกำเนิดที่เหมือนกัน

จากนั้นเขาก็ขอให้ทั้งสามอธิบายเทคนิคการทำสมาธิและวิชากำลังกายที่พวกเขารู้ให้ฟัง หลังจากที่พวกเขาพูดจบ เขาจึงพูดว่า "ตอนนี้คุณกลับไปที่สำนักงานใหญ่แล้วบอกว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว จากนั้นเตรียมระเบิดให้มากพอที่จะระเบิดสำนักงานใหญ่ของกลุ่มต้าหยางฉี่ซื่อ อ๋อใช่ ทั้งสามที่ให้ระเบิดคนละจุด อย่าให้เหมือนกัน"

"ครับ" พวกเขาทั้งสามได้รับคำสั่งก็ตอบสนองทันที

เมื่อสามคนนั้นออกไป อู๋เป่ยและจูชิงเหยียนก็เดินเล่นต่อ เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขาทั้งคู่ก็กลับมาที่คฤหาสน์เพื่อทานอาหารเย็น

ในช่วงเย็น อู๋เป่ยยังคงฝึกหมัดปรารถนาต่อ หมัดปรารถนาของเขาอยู่ขั้นที่เจ็ดแล้ว ซึ่งเป็นขั้นสุดท้าย หมัดปรารถนาของเขาอยู่ขั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว หมัดปรารถนามี 7 ระดับ คือ ขั้นความรู้ ขั้นพหูสูต ขั้นทะลุทะลวง ขั้นตรัสรู้เบื้องต้น ขั้นสมาธิ ขั้นเริ่มสมบูรณ์ ขั้นสมบูรณ์ ตั้งแต่ขั้นเริ่มสมบูรณ์ก็ถือเป็นความสำเร็จของหมัดปรารถนาแล้ว ส่วนขั้นสมบูรณ์แบบของหมัดปรารถนานั้นไม่ได้ถูกบังคับเพราะเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะทำให้ถึงขั้นสมบูรณ์ของหมัดปรารถนา

ถ้าให้เปรียบเทียบความยากของหมัดปรารถนามันก็เหมือนกับการสอบระดับประถมศึกษา แต่ความยากในการทำให้หมัดปรารถนาถึงขั้นสมบูรณ์มันก็เหมือนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย อย่างหลังนั้นยากกว่าอย่างแรกหลายสิบหรือหลายร้อยเท่า

เมื่อหมัดปรารถนาถึงขั้นสมบูรณ์ก็จะสามารถผสานศิลปะการต่อสู้เข้ากับจิตวิญญาณเพื่อสร้างจิตวิญญาณการต่อสู้ได้และด้วยการบรรลุศิลปะการต่อสู้ คุณสามารถสร้างศิลปะการต่อสู้อันทรงพลังที่หลากหลาย ท่าพิเศษและไปจนถึงการสร้างพลังศิลปะการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว!

เป็นเรื่องยากมากที่จะบรรลุหมัดปรารถนาขั้นสมบูรณ์ เวลาหนึ่งคืนอู๋เป่ยยังถือว่าไม่ได้ก้าวหน้ามากนัก แต่ว่าหลังจากฝึกวิชาเพาะกาย 24 ท่า เขาก็ได้สร้างเทคนิคร่างกายอีกแบบหนึ่ง นั่นคือ 10 ท่าซ่านโฉ่ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาสอนทักษะด้านร่างกายให้กับกลุ่มองครักษ์ดำ จากนั้นก็ไปรักษานายพลโวจิต่อ

หลังการรักษาเสร็จก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว เขาพาจูชิงเหยียนและขับรถออฟโรดไปดูสิงโตแอฟริกา มีรถนำทางอยู่ข้างหน้าและมีรถขนส่งอยู่ด้านหลัง

คุณภาพของถนนในต่างจังหวัดของกินีค่อนข้างดี รถยนต์บนถนนน้อยคล้ายกับประเทศเหยียนหลงเมื่อสามสิบปีก่อน

รถขับเร็วมากและหลังจากนั้นสองชั่วโมงกว่า รถก็ขับเข้าไปในทุ่งหญ้า ไม่มีถนนบนทุ่งหญ้า รถจึงเริ่มชะลอความเร็วลง

ถังเจี้ยนอยู่บนรถนำทาง เขาพูดผ่านอินเตอร์คอม "คุณอู๋ อีกครึ่งชั่วโมงเราจะเข้าไปในอาณาเขตของสิงโต"

อู๋เป่ย "อืม ไปต่อเลย"

สัตว์ต่าง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นมาเรื่อย ๆ ในสายตาของอู๋เป่ยและจูชิงเหยียน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นสัตว์เหล่านี้ในทีวีมาก่อน แต่มันกลับแตกต่างไปจากในสวนสัตว์โดยสิ้นเชิง สัตว์ที่นี่ถูกล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติและป่า

จูชิงเหยียนหยิบกล้องของเธอออกมาและเริ่มถ่ายภาพอย่างมืออาชีพ ในขณะที่รถก็หยุดไปพลาง ขยับไปพลาง

ในที่สุดก็มีสิงโตฝูงหนึ่งปรากฏตัวขึ้น มีสิงโตตัวผู้ สิงโตตัวเมียเจ็ดตัวและลูกสิงโตอยู่ด้วย สิงโตพวกนี้คงจะเพิ่งกินนอนเล่นสบาย ๆ อยู่บนพื้นหญ้า กำลังหวีขนกัน ลูกสิงโตก็กำลังเล่นอย่างสนุกสนาน

จูชิงเหยียนพูดว่า "มันคงจะดี ถ้าฉันสามารถได้ไปเข้าใกล้และสัมผัสตัวลูกสิงโตได้"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "มันจะยากตรงไหน มากับฉันสิ"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ดึงจูชิงเหยียนออกจากรถแล้วเดินไปหาสิงโต

แม้ว่าจูชิงเหยียนจะมีวรยุทธ์ แต่เธอก็ยังกลัว เธอกลืนน้ำลาย "สิงโตจะไม่มากินพวกเราเหรอ?"