บทที่ 477 นินจาหินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแก่

บนรถออฟโรด ชายชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งกำลังเล็งไปที่สิงโต เขาเห็นอู๋เป่ยและจูชิงเหยียน แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลต่อความมุ่งมั่นของเขาในการล่าสิงโตเลยสักนิด

ทว่าเมื่ออู๋เป่ยก็เล็งปืนไปที่เขาด้วย ร่องรอยของความบ้าคลั่งแวบขึ้นมาในดวงตาของเขา เขาชักปืนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "M21 มีระยะแค่หนึ่งร้อยเมตร แต่บาร์เร็ตต์ของฉันก็ยิงได้ไกลเป็นพันเมตร ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายอย่างน้อยก็เก้าร้อยเมตร เขาถึงกลับกล้ามาสู้กับฉัน โง่จริง ๆ!”

มีชาวญี่ปุ่นสองคนอยู่บนรถ พวกเขาทั้งหมดให้กำลังใจ "คุณชาย แสดงให้เขารู้สิว่าคุณแข็งแกร่งแค่ไหน"

ชายคนนั้นยิ้มอย่างสบประมาท ตามมาด้วยเสียง "ปัง!" กระสุนปืนถูกยิงออกไปหนึ่งนัด เป้าหมายคือเจ้าเสือน้อยข้าง ๆ อู๋เป่ย

ความไกลระยะ 900 เมตร แค่เพียงหนึ่งวินาทีกระสุนก็มาถึง อู๋เป่ยใช้กำจัดกระสุนออกไปและยื่นมือออกไปผลักสิงโตตัวน้อยออก จากนั้นกระสุนก็กระแทกด้วยเสียง "แป๊ก" และก็กระเด็นออกไปทุกทิศทาง

จูชิงเหยียนสะดุ้ง "พวกมันยิงเรา!"

อู๋เป่ยไม่มีสีหน้าใดๆ เลย จากนั้นเขาก็ยิงปืนออกไปนัดหนึ่ง

"ฉึกๆ!"

"ปัง!"

กระสุนทะลุเข้าตาขวาชายชาวญี่ปุ่น เลือดกระเซ็น อีกฝ่ายกรีดร้องจนตกจากรถ

“ปัง ปัง ปัง!”

อู๋เป่ยยิงอย่างต่อเนื่อง ระเบิดยางรถหลายคัน ผู้คนในรถตกใจมากจึงกระโดดออกไปซ่อนตัวอยู่หลังรถ

อู๋เป่ยทิ้งปืน เขาเริ่มก้าวเท้าแล้ววิ่งไปในทิศทางตรงหน้าเขา ความเร็วของเขาเร็วมาก ราวกับลูกศรหลุดจากคันธนู ภายในสิบวิเขาก็วิ่งได้ 900 เมตร

เมื่อคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งกำลังจะตอบโต้ด้วยปืน เขาก็อ้อมไปด้านหลังและเตะปืนเป็นชิ้น ๆ

คนกลุ่มนี้มีการฝึกฝนเพียงเล็กน้อยและพวกเขาทั้งหมดก็ถูกกระแทกพื้นอย่างรวดเร็ว แขนหรือขาของพวกเขาหักอย่างน่าสังเวช

“อ๊าก แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร” คนญี่ปุ่นตะโกนเป็นภาษาอังกฤษ มือของเขาหัก แต่เขายังคงมีสีหน้าเย่อหยิ่ง

อู๋เป่ยถามว่า “พวกคุณเป็นใคร”

“คนที่แกทำให้ดวงตาของเขาได้รับบาดเจ็บคือลูกชายของประธานสมาคมอามาเทราสึ! แกตายแน่ ไม่มีใครมาช่วยแกได้แน่!”

"ตุบ!"

อู๋เป่ยยกเท้าขึ้นและบดขยี้ขาของชายคนนั้น ชายคนนั้นส่งเสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานและชายคนนั้นก็เป็นลม

ชายที่ได้รับบาดเจ็บที่ตาขวานั้นอายุ 25 ปี เขาปิดตาที่มีเลือดออก มองอู๋เป่ยด้วยความหวาดกลัว แล้วพูดว่า "ปล่อยฉันไป ฉันมีเงิน เอาไปสิ!" เขาพูด

อู๋เป่ยยิ้มพลางถามว่า "นายชื่ออะไร"

ชายคนนั้นพูดว่า "ฉันชื่อมิตซุย โมริ"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ "สมาคมอามาเทราสึเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น เขาจะให้กำเนิดคนโง่เขลาอย่างนายมาได้ยังไงได้อย่างไร"

มิตซุย โมริโกรธจนหน้าเบี้ยว แต่เขาไม่กล้าตอบโต้กลับ

จากนั้นอู๋เป่ยก็หยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาแล้วโทรหาลั่วฉังเซิงโดยพูดว่า "เหล่าลั่ว รู้จักผู้ชายที่ชื่อมิตซุย โมริไหม เขาเป็นลูกชายของประธานสมาคมอามาเทราสึ"

ลั่วฉังเซิงกำลังดื่มไวน์ไปเล็กน้อยพลางกอดหญิงสาวสวย เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่อีกคนพูด ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น "ท่านประธาน นั่นมันเยี่ยมไปเลย! นายท่าน นายท่านอย่ปล่อยเขาไปเด็ดขาด เขาเป็นลูกชายของมิตซุย ริวโกะ ที่เพิ่งโจมตีสมาคมซานโหย่วไปเมื่อเร็วๆ นี้ แล้วผมก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับเขาอย่างไร”

"มิตซุย ริวโกะต้องการจะครอบครองสมาคมซานโหย่วเหรอ?"

ลั่วฉังเซิง"เขาเป็นหุ้นส่วนของสมาคมซานโหย่ว แม้ว่าจะไม่มาก แต่เขาก็พอจะยังมีสิทธิ์พูดอยู่บ้าง แม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่ในญี่ปุ่น แต่เขาต้องการยึดสมาคมซานโหย่วทั้งหมด"

อู๋เป่ย "นายคิดจะเอาไงต่อ?"

ลั่วฉังเซิง "เอามิตซุย โมริไปแลกกับการที่เขายอมปล่อยมือ มิซุย ริวโกะมีลูกชายคนเดียว ลูกชายเขาเกิดตอนที่เขาอายุได้ห้าสิบปี"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เอาล่ะ แค่บอกไปว่ามิตซุย โมริอยู่ในมือของนายแล้วฉันจะรอข่าว"

ลั่วฉังเซิง "ตกลง เราคงรู้ผลในหนึ่งชั่วโมง"

ลั่วฉังเซิงวางสายโทรศัพท์และติดต่อมิตซุย ริวโกะผ่านลูกน้องชาวญี่ปุ่นของเขาทันที