บทที่ 478 ชิคิงามิ

“เทพหุ่นเชิด!”

อู๋เป่ย ตะโกนเบา ๆ และร่างสีเทาก็รพุ่งเข้ามา

อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังและยิงไฟสีขาวสามดวง แสงสีขาวนั้นคือรูปกระดาษสามรูป แต่ละรูปมียันต์วาดอยู่บนนั้น

มนุษย์กระดาษระเบิดออกมาในอากาศด้วยเสียง "ตู้ม" และกลายเป็นนักรบเกราะเงินสามคนล้อมรอบเทพหุ่นเชิด อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าพวกเขานั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทพหุ่นเชิด พวกเขาถูกกระแทกออกไปทันทีที่เผชิญหน้ากันและพุ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกันกับที่มนุษย์กระดาษถูกปล่อยออกมา ชายคนนั้นก็เริ่มวิ่งบนพื้นโดยใช้มือและเท้าของเขาด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาก และมาอยู่ตรงหน้าอู๋เป่ยในทันที

อู๋เป่ยได้เตรียมตัวพร้อมแล้วและตะโกน: "นิ่ง!"

กระจกโบราณปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขา เปล่งแสงออกและทำให้ชายคนนั้นแข็งตัว ร่างกายของเขาถูกลอยอยู่กลางอากาศ ไม่สามารถขยับได้ ดวงตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาเปิดปากจะพูด แต่ก็เอ่ยคำอะไรออกมาไม่ได้

อู๋เป่ยฟันเขาลงเป็นครึ่งหนึ่งด้วยดาบมังกรทมิฬของเขา! บนพื้นเต็มไปด้วยอวัยวะภายในและเลือด ปราชญ์นินจาผู้ทรงพลังคนนี้เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความสิ้นหวังและเสียชีวิต

ไม่ต้องเดาหรอก คนที่เสียชีวิตนั้นคือนินจาหินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแก่!

ทันใดที่หินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแก่เสียชีวิต นักรบเกราะเงินทั้งสามคนที่ต่อสู้กับเทพหุ่นเชิดก็ย่อตัวลงเป็นร่างกระดาษสามร่างและตกลงมาจากท้องฟ้า

อู๋เป่ยจับมนุษย์กระดาษแล้วใส่มันลงในกระเป๋าของเขา จากนั้นเขาก็ค้นตัวหินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแกและพบถุงหนังแกะใบหนึ่ง เมื่อเปิดออก ก็เห็นว่าเต็มไปด้วยสิ่งของที่พวกนินจาใช้กัน เช่น ยาพิษ ลูกดอก เป็นต้น

เขาเก็บถุงหนังแกะออกโดยไม่ได้สังเกตดีๆ แล้วให้ถังเจี้ยนกำจัดศพ และสั่งให้เครื่องบินบินขึ้น

หลังจากส่งมิตซุย โมริออกไป เขาก็แจ้งให้ลั่วฉังเซิงทราบทันที และบอกข่าวว่าหินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแกเสียชีวิตแล้ว ลั่วฉังเซิงหัวเราะเสียงดังหลังจากได้ยินสิ่งนี้: "เยี่ยมมาก! นายท่าน มิตซุย ริวโกะน่าจะเต็มใจที่จะร่วมงานกับฉัน"

อู๋เป่ยพูดถึงมนุษย์กระดาษ และลั่วฉังเซิงถามคำถามสองสามข้อและพูดด้วยความประหลาดใจว่า: "นายท่าน นั่นคือชิคิงามิจากญี่ปุ่น เขาใช้เทคนิคลับในการผนึกปีศาจไว้ในยันต์กระดาษ แล้วควบคุมพวกมันเพื่อจัดการกับศัตรู "

อู๋เป่ย: "ที่แท้ก็เป็นชิคิงามินี้เอง ฉันเคยได้ยินพี่ชายของฉันพูดถึงมาก่อน เหล่าลั่ว เมื่อส่งคนกลับแล้วฉันจะให้คนไปติดต่อคุณ"

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณนายท่าน” ลั่วฉังเซิงกล่าว

ถังเจี้ยนได้นำศพออกไปแล้ว เขาเดินไปและมองอู๋เป่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัว ฝีมือของอู๋เป่ยตอนนั้นช่างมหัศจรรย์มากจนเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ช่างเหลือเชื่อ!

“คุณอู๋คนที่คุณสังหารในเมื่อกี้คือใครเหรอ?” เขาถามอย่างระมัดระวัง

อู๋เป่ย: "นักปราชญ์นินจาจากญี่ปุ่น หินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแก่"

ถังเจี้ยน ตัวสั่น: "หินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแก่ ฉันรู้จักคนนี้! นักฆ่ามือฉมังขององค์กรนักฆ่านานาชาติแห่งความตาย ซึ่งอยู่ในอันดับที่สิบเจ็ดในรายชื่อนักฆ่า"

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "เขายังเป็นนักฆ่าอีกด้วยเหรอ"

ถังเจี้ยน: "ใช่ หินศักดิ์สิทธิ์ไฟเก่าแก่นี้มีชื่อเสียงที่แย่มากในแอฟริกาและทางตะวันออก และไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา"

อู๋เป่ยตะคอก: "ยังไงแล้วก็ตายไปแล้ว"

เขาเหลือถังเจี้ยนไว้ จัดการกับเรื่องตามหลัง และกลับไปที่สวนจวงพร้อมกับจูชิงเหยียนก่อน

ในช่วงบ่าย จูชิงเหยียนได้จดทะเบียนบริษัทในประเทศกินี ในบริษัทนี้ทั้งสองคนถือหุ้นคนละ 50% ของราคาหุ้น

เนื่องจากต้องการจัดตั้งบริษัท จึงต้องนำกลุ่มพนักงานเข้ามาบสงส่วนและรับสมัครกลุ่มคนในท้องถิ่นด้วย

จูชิงเหยียน กำลังยุ่งอยู่กับการจดทะเบียนบริษัท ในขณะที่อู่เป่ยใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาในการสอนทหารองครักษ์ดำ ฝึกฝนความตั้งใจในการชกมวยของพวกเขาให้สมบูรณ์แบบ และฝึกฝนวรยุทธตั้งรับที่ดีที่สุด

สามวันผ่านไปในชั่วพริบตา ในระหว่างสามวันนี้ จูชิงเหยียได้ลงนามในสัญญาหลายฉบับกับเจ้าหน้าที่ของกินี ซึ่งรวมถึง สิทธิในการพัฒนาแร่ โรงงานอลูมินาแห่งใหม่ ฯลฯ

ฝั่งลั่วฉังเซิงก็ได้ส่งข่าวมาแล้วในที่สุดมิตซุย ริวโกะก็ยอมแพ้และตกลงที่จะยกเลิกการเข้าซื้อกิจการสมาคมซานโหย่วและในขณะเดียวกันก็ช่วยให้ลั่วฉังเซิง ควบคุมสมาคมซานโหย่วได้อย่างสมบูรณ์

ลั่วฉังเซิง ก็ได้บินไปถึงญี่ปุ่นในเมื่อวาน อย่างที่คาดไว้ ภายในหนึ่งสัปดาห์เธอจะสามารถควบคุมสมาคมซานโหย่วได้อย่างสมบูรณ์