บทที่ 479 นิ้วมือที่แปลกประหลาด

เขาพูดว่า: "ประธานอู๋ ฉันรู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันไม่มีมารยาททำให้คุณโกรธ แต่พวกเราทุกคนต่างก็เป็นชาวเหยียนหลงและเรามาที่นี่พร้อมกับภารกิจระดับชาติเช่นกัน เพื่อประโยชน์ของประเทศ สามารถถูกกว่านี้อีกได้ไหม"

อู๋เป่ย ยิ้มและพูดว่า: "ถูกหน่อยก็ได้ แต่ประธานฮวาเองก็รู้ดีว่าการขนส่งแร่บอกไซต์กลับประเทศนั้นลำบากมาก ประเทศคุณเป็นองค์กรที่ควบคุมและมีทีมงานขนส่งทางทะเลของคุณเอง ดังนั้นค่าขนส่งจึงถูก ถ้าอย่างงั้น ฉันจะลดราคาให้อีกนิดและต่อจากนี้ไปคุณจะขนส่งแร่บอกไซต์แลอะลูมิเนียมออกไซด์ของเรา ราคาค่าขนส่งจะคำนวณตามราคาต้นทุน”

ดวงตาของประธานฮวาเป็นประกาย: "ประธานอู๋ ไม่มีปัญหา งั้นตกลงตามนี้นะ! แล้วราคา?"

อู๋เป่ย: "สามพันล้านเหรียญสหรัฐ ต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

ประธานฮวาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ด้วยเงิน สามพันล้าน อย่างน้อยเขาก็สามารถอธิบายเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาฟังได้ เขาพูดทันทีว่า "เราขอดูเหมืองอื่นอีกได้ไหม"

ในท้ายที่สุด ประธานฮวาและคนอื่นๆ สามารถยึดเหมืองได้ 4 แห่ง โดยมีปริมาณสำรองรวม ห้าพันล้านตัน และจ่ายเงิน สิบเก้า พันล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับสิ่งนี้ อู๋เป่ยก็ได้ใช้เงินเพื่อซื้อเหมืองสี่แห่งจากนายพล โขจิ เป็นเวลาสิบห้าปีและจ่ายเงินครั้งเดียวจำนวน ห้าสิบห้าพันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ด้วยสิ่งนี้การเข้าและออก ทำให้เขาทำกำไรสุทธิได้ สามสิบสี่พันล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่สิ่งที่เขาหามาได้มากกว่านั้นเขาสามารถประหยัดค่าขนส่งได้อย่างน้อย สองร้อยล้านเหรียญสหรัฐต่อปี หรือ ยี่สิบพันล้านเหรียญสหรัฐในสิบปี

วันรุ่งขึ้น จูชิงเหยียน อยู่ที่กินีเพื่อจัดการกับเรื่องที่ตามหลัง ในขณะที่เขากลับประเทศไปก่อน

ออกเดินทางไปตั้งเจ็ดวัน พอกลับถึงบ้าน อากาศก็เริ่มเย็นลงแล้ว เดือนพฤศจิกายน ผู้คนบนถนนก็สวมเสื้อผ้าหนาๆ กันหมดแล้ว

ทันทีที่เข้าไปในบ้านอู๋เป่ยก็ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย 2 เสียง เขาเปิดประตูและเห็น อู๋เหมยพูดและหัวเราะกับเด็กผู้หญิงอีกสองคนที่อายุเท่ากัน

“พี่ชาย คุณกลับมาแล้ว!” เมื่อเห็นอู๋เป่ย อู๋เหม่ยก็เดินเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม

อู๋เป่ยยิ้ม: "เสี่ยวเหม่ย นี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นคุณงั้นเหรอ"

“พี่ชาย ฉันจะแนะนำให้คุณรู้จัก พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เธอคือหลัวเสี่ยวโม่ และเธอคือหยางยี”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สองคน คนหนึ่งหน้าเด็กและอีกคนหน้าเรียวมีกระ ต่างก็มีหน้าตาที่แตกต่างกัน

"สวัสดีค่ะพี่ชาย"

"สวัสดีพี่ชาย"

พวกเขาทักทายกันด้วยรอยยิ้มและรอยยิ้มนั้นก็สดใสมาก

อู๋เป่ยพยักหน้า: “สวัสดี”

อู๋เหม่ย: "พี่ชาย เรากำลังเตรียมตัวจะออกไปเที่ยวกัน"

อู๋เป่ยขมวดคิ้วและพูดว่า "ใกล้มืดแล้ว พวกคุณจะไปเที่ยวที่ไหนกัน?"

อู๋เหม่ยยิ้มและพูดว่า: "บาร์ร้องเพลงแห่งใหม่ในเมืองเซี่ยน เราจะไปร้องเพลงกันเถอะ"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ก็ได้ ระวังความปลอดภัยกันด้วย"

“รับทราบค่ะพี่ชาย” อู๋เหม่ยและคนอื่น ๆเตรียมตัวไปสักพัก จากนั้นให้เฟิงเทียนเล่อขับรถพาพวกเธอไปร้องเพลง

หลังจากทักทายปู่ย่าตายายแล้ว เขาก็มาถึงบนดาบฟ้า หลี่เสวียนป้า, เซี่ยเฟ่ย และ เย่เสวียน กำลังฝึกซ้อมบนดาบฟ้า ตงหวงนอนอยู่ข้างๆ ด้วยความเบื่อหน่ายบนใบหน้าของมัน

“ทวดน้อย คุณกลับมาแล้ว” เย่เสวียนวิ่งไปพร้อมกับรอยยิ้ม “คุณเอาของขวัญมาให้ฉันหรือเปล่า?”

อู๋เป่ย ได้นำของขวัญมาให้จริงๆ เขาหยิบกล่องออกมาเปิดออก ข้างในมีอัญมณีและเพชรกะรัตขนาดใหญ่ที่นายพลโวจิ มอบให้

ดวงตาของ เย่เสวียนสว่างขึ้น และเขาก็รีบเรียกเซี่ยเฟ่ย และ หลี่เวียนป้ามา พวกเขาแต่ละคนเลือกไปสองชิ้น

“ขอบคุณมาก ทวดน้อย” เย่เสวียนยิ้ม

อู๋เป่ย สำรวจเขา แล้วพบว่าเย่เสวียนอยู่ในชั้นลมปราณวิชาเสี่ยวโจวเทียน ดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะฝึกฝนอย่างหนัก

หลี่เสวียนป้า มีความก้าวหน้าเยอะที่สุด และวิชาป้าเซียน ได้มาถึงระดับที่สามแล้ว ระดับที่สามของวิชาป้าเซียนนั้นเทียบเท่ากับระดับสูงสุดของชั้นลมปราณ ระดับการฝึกฝนนี้ไม่ถึงว่าสูงมากนัก แต่ในแง่ของประสิทธิภาพการต่อสู้ เขาสามารถท้าทายปรมาจารย์ชั้นสวรรค์แบบตัวต่อตัวได้

ก่อนจะจากไป อู่เป่ย สอนเซี่ยนเฟ่ยวิชาทะลวงสิงขร ซึ่งเป็นวิชาพิเศษจากนิกายภายนอก มันทรงพลังมากจนเป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่จะฝึกฝนได้ แต่เซี่ยเฟ่ยคนนี้เป็นอัจฉริยะในด้านวิชาภายนอก หลังจากได้รับการรักษาจากอู๋เป่ยแล้ว การฝึกฝนของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว และตอนนี้เขาได้ฝึกวิชาทะลวงสิงขรขึ้นสู่ระดับที่สองแล้ว

วิชาทะลวงสิงขรมีเก้าระดับ และเมื่อแต่ละระดับสูงขึ้น พลังจะวิชาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แม้ว่าหลี่เสวียนป้าจะพอพลังวิชาทะลวงสิงขรระดับสองได้ แต่ถ้าเป็น เสวียนเขาจะถูกกระแทกด้วยฝ่ามือเดียว อาเจียนเป็นเลือด และได้รับบาดเจ็บ

อู๋เป่ยพอใจกับผลการฝึกของทั้งสามคนมากและพูดว่า: "ไม่เลว ฝึกฝนต่อไป"