บทที่ 485 ตระกูลบู๊ซิว

ดวงตาของ หวงฉีหลางมัวหมอง และเขาพูดว่า "เจ้านายของเมิ่งฮุยเฟิง"

อู๋เป่ย: "เจ้านาย? เมิ่งฮุยเฟิงทำงานให้กับคนอื่น?"

หวงฉีหลาง: "ใช่ ฉันไม่เคยพบกับเจ้านายของเขา แต่ฉันอยู่กับเมิ่งฮุยเฟิง มาเป็นเวลานาน ดังนั้นฉันจึงรู้บางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ เหตุการณ์นี้น่าจะเป็นคำสั่งของเจ้านายขงเขา"

“ใครเป็นเจ้านายของเขา” อู๋เป่ยถาม

“ฉันไม่รู้ ระดับของฉันต่ำเกินไปและสิ่งที่ฉันรู้ก็มีจำกัด” หวงฉีหลางตอบอย่างตรงไปตรงมา

อู๋เป่ยถามอีกครั้ง: "เมิ่งฮุ่ยเฟิงจะจัดการกับฉันอย่างไร"

“ฉันไม่รู้ ฉันแค่รับผิดชอบให้พาคุณมายังสถานที่นั้นเท่านั้น และพวกเขาจะจัดการส่วนที่เหลือเอง” หวงฉีหลางกล่าว

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "คุณรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงจะฆ่าฉัน"

“ฉันเคยได้ยินเมิ่งฮุ่ยเฟิงพูดว่าคุณต้องการเป็นผู้นำในเมืงเค ซึ่งทำให้พวกเขาต้องเสียเปรียบ”

“เมิ่งฮุ่ยเฟิงอยู่ที่ไหน?”

“ในบ้านของเขา” หวงฉีหลางกล่าว

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "พาฉันไปที่นั่น"

หวงฉีหลางเป็นผู้นำทางและในไม่ช้าทั้งสองก็มาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง

หวงฉีหลาง เคาะประตู เคาะเสียงสามยาวและเสียงสั้นสาม

ประตูเปิดออกและมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา เขาขยี้ตาแล้วถามว่า "ท่านหวง คุณมาได้อย่างไร"

หวงฉีหลาง: "ท่านเมิ่งให้ฉันพาคนมาพบเขา"

ชายหนุ่มเชิญทั้งสองคนเข้ามาโดยไม่สงสัยการปรากฏตัวของเขา

ในเวลานี้ เมิ่งฮุ่ยเฟิงกำลังทำความสะอาดดาบโบราณที่มีลวดลายสนอยู่ในห้องของเขา ความสามารถของเขามีต้นกำเนิดมาจาก อู่ตัง และทักษะที่ดีที่สุดของเขาคือการใช้ดาบ และดาบนี้อาจารย์ของเขาเป็นผู้มอบให้กับเขา

ทันใดนั้น คนรับใช้ก็รายงานอยู่ข้างนอกว่า: "นายท่าน ท่านหวงมาถึงแล้ว"

เมิ่งฮุ่ยเฟิง ตกตะลึง หรือว่าเขาไม่สามารถนำอู้เป่ยไปที่นั่นได้? เขาตอบ วางดาบโบราณลง และไปที่ห้องโถงเพื่อพบกับหวงฉีกลาง

“หวงฉีหลาง...”

เมื่อเขามาถึงห้องโถง เขาก็ตกตะลึงทันทีที่เปิดปาก จ้องมองตรงไปที่อู๋เป่ยที่ยืนอยู่ในห้องโถง

“อู๋เป่ย?” เขาตะโกนเสียงดัง ด้วยเจตนาฆ่าที่พลุ่งพล่านในดวงตาของเขา

อู่เป่ย หันกลับไปและพูดอย่างใจเย็นว่า: "เมิ่งฮุยเฟิง ฉันได้ยินชื่อของคุณมานานแล้ว ฉันคิดว่าคุณเป็นเพียงคนที่ฝึกฝนพลังปราณเท่านั้น แต่ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นปรมาจารย์โดยกำเนิด"

เมิ่งฮุ่ยเฟิง พูดอย่างเย็นชาว่า: "ปรมาจารย์อู๋เนื่องจากคุณอยู่ที่นี่แล้ว คุณก้อยากรู้ทุกเรื่องเลยสืนะ"

“ฉันรู้บางอย่างแต่ยังไม่ทั้งหมด ฉันมาที่นี่เพียงเพื่อถามคุณ คุณกับฉันไม่มีความแค้นกัน แล้วทำไมคุณถึงวางกับดักเพื่อทำร้ายฉัน”

เมิ่งฮุยเฟิงยิ้มเยาะ: "คุณเป็นคนกำลังจะตายอยู่แล้ว ดังนั้นถ้าคุณรู้เรื่องนี้ล่ะ ฉันแนะนำให้คุณยอมแพ้ตอนนี้ ฉันจะรักษาครอบครัวของคุณไว้ให้ได้"

“ครอบครัวของฉัน?” อู๋เป่ยจ้องมองเขา ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง

เมิ่งฮุ่ยเฟิงพูดอย่างใจเย็น: "เท่าที่เรารู้ คุณมีทรัพย์สินนับแสนล้าน หากคุณตาย ครอบครัวของคุณจะเป็นมรดกความมั่งคั่งนี้ พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดาและไม่สามารถใช้เงินมากขนาดนั้นได้ เราจะเอามรดกส่วนใหญ่ออกมา”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็รู้สึกว่ามีเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้าห่อหุ้มเขา เจตนาฆ่านี้ร้ายแรงและจริงจังมาก ทำให้เมิ่งฮุ่ยเฟิงสั่นสะท้านด้วยความกลัว

แต่เขาไม่ได้มีความกลัวและพูดว่า: "อู๋เป่ย ฉันรู้ว่าคุณเป็นปรมาจารย์ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก คุณไมมีความเสี่ยงต่อฉันโดยสิ้นเชิง!"

"บูม!"

จู่ๆ อู่เป๋ย ก็ขยับ เขาก้าวไปข้างหน้าด้วยระดับผีสางเทวดา และทันทีนั้นก็อยู่ตรงหน้าเมิ่งฮุ่ยเฟิง

เมิ่งฮุ่ยเฟิง สะดุ้ง เขาคำรามและยกมือขึ้นเพื่อยิงแสงสีดำออกมา แสงสีดำเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและเสียงผีคำราม

เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามืออันน่าทึ่งนี้ อู๋เป่ยก็ยกฝ่ามือขึ้นเพื่อรับมัน มีตราประทับของพระอยู่ในฝ่ามือซึ่งเปล่งแสงสีทองแวววาว แสงสีดำถูกประทับตราของพระลบออกทันที จากนั้นฝ่ามือของทั้งสองก็มาประทับกัน อย่างมั่นคง

"บูม!"

เมิ่งฮุ่ยเฟิ รู้สึกถึงพลังที่แท้จริงที่ทรงพลังและครอบงำร่างกายของเขา แขนของเขาชา เขาถูกกระแทกออกไปหลายเมตร และร่างกายครึ่งตัวของเขาก้ได้รับบาดเจ็บ

เขาตกใจและหวาดกลัว และตะโกนว่า: "นี่แกสามารถแก้หมักเจ็ดนรกของฉันได้เหรอ มันเป็นไปไม่ได้!"