บทที่ 486 คุณชายกับผีบูชายัญ

มองเห็นผู้ชาย เมิ่งฮุยเฟิงดึงสติกลับมาทันที ตะโกนเรียก : “คุณชาย.....”

“ตุบ!”

อู๋เป่ยเตะหัวของเขาจนแตก หลังจากนั้นจ้องคนที่มาอย่างเย็นชา พูด : “แกก็คือคุณชายที่เมิ่งฮุยเฟิงพูดถึงเหรอ ได้ยินว่าแกจะฆ่าฉันเหรอ”

ชายคนนี้ยิ้มอย่างเย็นชา : “ฉันประเมินแกต่ำเกินไป คาดไม่ถึงว่าจะมองออกแผนการของฉัน มาถึงเมิ่งฮุยเฟิงที่นี่”

อู๋เป่ย : “ดูเหมือนว่าก็คือแก ดีมาก!”

เขาตะโกนเบาๆ : “เทพหุ่นเชิด!”

เงาสีเทาร่างหนึ่งพุ่งออกมา อยู่ต่อหน้าเทพหุ่นเชิด สีหน้าของคนเซียนทั้งสองก็เปลี่ยนเช่นกัน ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ

ผู้ชายคนนั้นกลับไม่มีความหวาดกลัว มือตบไปที่เอวหนึ่งที : “ผีบูชายัญ!”

เงาสีดำพุ่งออกมา เป็นผีชั่วร้ายหกตน รูปร่างน่าสะพรึงกลัว ทรงพลังอย่างมาก ทันทีที่พวกมันปรากฏตัว อุณหภูมิทั่วทั้งห้องเริ่มลดลง และลมหายใจกลายเป็นน้ำค้าง

ผีชั่วร้ายหกตนนี้ สองตนกระโจนเข้าใส่เทพหุ่นเชิด และอีกสี่ตนพุ่งเข้าใส่อู๋เป่ย

อู๋เป่ยยิ้มอย่างเย็นชา โบกฝ่ามือออกไปโดยตรง ตราประทับของพระพุทธเจ้าบนฝ่ามือเปล่งแสงสีทอง

“ตุ้ม!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้น ผีชั่วร้ายตนหนึ่งถูกทุบจนกลายเป็นควันดำและหายไป หลังจากนั้น เขาโบกฝ่ามืออย่างต่อเนื่อง เหลือผีชั่วร้ายอีกสามตนไม่กล้าเข้าใกล้ ล้อมเขาไว้ไกลๆ

คนผู้นั้นเห็นว่าผีบูชายัญที่ตนเองปล่อยออกมา แค่กะพริบตาก็หายไปหนึ่งตน ทั้งตะลึงและโกรธ พูด : “ไอ้น้อง ทำไมฝ่ามือของแกถึงมีตราประทับของพระพุทธเจ้า แกคือผู้สืบทอดของใคร”

อู๋เป่ยไม่ตอบ ทันใดนั้นก็ทะยานขึ้นไปในอากาศ เตะขาทั้งสองข้างออกไป โจมตีผีชั่วร้ายข้างละตน ผีชั่วร้ายสองตนส่งเสียงกรีดร้อง วิญญาณแตกสลาย!

ผีชั่วร้ายที่เหลืออยู่หนึ่งตนวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้

สีหน้าของคนผู้นั้นแย่อย่างมาก พูด : “ไอ้น้อง เพียงแค่ตราประทับของพระพุทธเจ้าของแกอย่างเดียว คิดว่าสามารถต่อกรผีบูชายัญของฉันได้เหรอ ราชาผี ฆ่าเขา!”

วินาทีต่อมา วิญญาณที่แทบจะมีร่างอยู่จริงปรากฏตัวขึ้น เขาสวมเสื้อคลุมสงครามโบราณ ถือดาบใหญ่ เดินไปทางอู๋เป่ย

อู๋เป่ยหยิบยันต์สังหารราชาวิญญาณแห่งสวรรค์ออกมา ด้วยการกระตุ้นของตาเทพ ยันต์ก็กลายเป็นแสงสีเขียว บินไปทางราชาผี

“ตุ้ม!”

แสงยันต์เข้าใกล้ร่างกาย ราชาผีระเบิดโดยตรง กระแสลมที่รุนแรง ลมแรงจนคนที่อยู่ในสถานที่ลืมตาไม่ขึ้น

และทันใดนั้น อู๋เป่ยมาอยู่ต่อหน้าคนผู้นั้น คนเซียนสองคนนั้นตะโกน ซ้ายขวาบีบเข้ามาหาเขา ดาบมังกรทมิฬสั่นไหว แสงดาบหนึ่งส่องแสงออกมา หนึ่งในคนเซียนส่งเสียงกรีดร้องออกมา ครึ่งหนึ่งของแขนถูกฟันจนกลายเป็นชิ้นเนื้อไปแล้ว อีกคนหนึ่งลากคุณชายท่านนั้น แล้ววิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

เทพหุ่นเชิดยังคงต่อสู้กับผีชั่วร้ายสองตนนั้น อู๋เป่ยก็ไม่สนใจมันเช่นกัน ก้าวออกไปราวกับผีแล้วตามล่าต่อไป

คนเซียนคนนั้นใจร้อนอย่างมาก โบกมือและยิงแสงสีขาวออกมา ด้วยความเร็วที่เร็วอย่างมาก

อู๋เป่ยรู้สึกตึงที่หน้าอก มันเป็นตะปูสีเงิน ถูกปกป้องด้วยชุดเกราะอันอ่อนนุ่มของเขา ไม่มีผิวหนังหรือเนื้อภายในได้รับบาดเจ็บ เขาคว้าตะปูสีเงิน ยกมือขึ้นแล้วโจมตีกลับ

“ติง!”

คนเซียนคนนั้นสัมผัสอะไรบางอย่าง โจมตีปะทะกับตะปูสีเงินบินออกไป หลังจากนั้นร่างคนก็สั่นหลายครั้ง คนหายไปแล้ว

“ไอ้น้อง แกตายแน่!” เสียงของคุณชายท่านนั้น ดังมาแต่ไกล

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว พลังของคนเซียนไม่ธรรมดาจริงๆ เขาตามสักพัก กลับไกลขึ้นเรื่อยๆ ยอมแพ้อย่างเด็ดขาด เดินทางกลับไปยังที่พักถนนลี่สุ่ยโดยตรง

มาถึงหน้าบ้าน ก็มองเห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งกำลังจอดรถอยู่ข้างๆ ก็คือเซี่ยหลาน

เซี่ยหลานก็มองเห็นอู๋เป่ยเช่นกัน เธอรีบหยุดรถ โบกมือให้กับอู๋เป่ย : “คุณอู๋”

อู๋เป่ยยิ้มออกมา : “ดึกขนาดนี้แล้วค่อยกลับบ้านเหรอ”

ในเวลานี้ เป็นเวลาตีหนึ่งกว่า คนปกติพักผ่อนตั้งนานแล้ว

เซี่ยหลานลงจากรถ พูดด้วยรอยยิ้ม : “งานที่บริษัทค่อนข้างยุ่ง เลยกลับดึกหน่อย”

“ลูกของคุณล่ะ” เขาถาม

“อยู่ที่บ้านแม่ของฉัน” เธอสะบัดผม “มานั่งที่บ้านไหม”

ดึกขนาดนี้ สาวสวยคนหนึ่งเชิญตัวเองไปนั่งในบ้าน เดิมทีอู๋เป่ยควรตอบตกลง เพียงแต่สมองของเขาเต็มไปด้วยความคิด พูด : “ดึกแล้ว วันอื่นดีกว่า”

เซี่ยหลานอ้อหนึ่งที : “อย่างนั้นก็ได้ คุณไปพักผ่อนได้แล้ว”

กลับมาที่ห้อง อู๋เป่ยพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับหลายสายในมือถือ เป็นโจวรั่วเสวี่ยโทรมาทั้งหมด

เขารีบโทรกลับ ถาม : “รั่วเสวี่ย จับคนได้หรือยัง”