บทที่ 49 กินฉี่แก้วนี่แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก

ซูเหวินไม่ยอม "ฉันไปทำอะไรอู๋เป่ยกัน ฉันแค่ขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ใช่เหรอ"

ลู่จวินเฟยมีใบหน้าเย็นชา"ขอให้ช่วย? เธอรู้มั้ยว่าติงเซินเป็นใคร เขาถือได้ว่าเป็นราชาของหยุนจิงเลยล่ะ ลูกชายนอกสมรสของจัวคัง! แค่จัวคังขยับเท้าของเขา เมืองหยุนจิงก็สั่นแล้ว"

ดวงตาของซูเหวินเป็นประกาย"ลูกชายนอกสมรสของจัวคัง? ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาหยิ่งผยองมาก ฉันเคยคิดว่าเขารวยมาก่อน ปรากฏว่าพ่อของเขาคือราชาแห่งหยุนจิง!"

เธอไม่ได้พิจารณาสถานการณ์ของอู๋เป่ยเลย อีกทั้งยังนึกถึงติงเซินที่เป็นลูกนอกสมรสของจัวคัง เธออยากจะจับติงเซินเพราะงั้นตอนนี้เธอจังออกไปตามเขา

ลู่จวินเฟยนั่งลงบนโซฟาด้วยเสียงอู้อี้ จุดบุหรี่แล้วสูบแล้วพ่นอย่างแรง

อู๋เป่ยมองเขาอย่างสงบและพูดเบา ๆ ว่า "ฉันไม่กลัว ทำไมนายถึงตื่นตระหนกนัก"

ลู่จวินเฟยเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเศร้า"พี่เป่ย ครั้งนี้ฉันช่วยพี่ไม่ได้แล้วนะ แม้แต่คุณหนูถังก็ช่วยคุณไม่ได้ ระดับของจัวคัง ไม่ใช่สิ่งที่คนในระดับเราจะแข่งด้วยได้! "

“โอ้ อย่างนั้นเหรอ?” อู๋เป่ยดูสงบ “ระดับไหน?”

ลู่จวินเฟยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์"จัวคังคนนี้ เขาเป็นศิษย์ของคุณชายสามสวี่ พี่รู้จักคุณชายสามสวี่มั้ย เขาเป็นเหมือนเทพเจ้า! ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้! คุณชายสี่ น้องชายของเขาเป็นหัวหน้าเมืองหยุนจิงของเรา! และคุณชายใหญ่และคุณชายรองสวี่คือหมายเลข 2 และหมายเลข 3 ในจังหวัด K!"

อู๋เป่ยพูดเบา ๆ "แล้วไง ฉันมีแค่ชีวิตเดียวและยังจะต้องกลัวเขาอีกรึไง?"

ลู่จวินเฟยทุบกำปั้นลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า "พี่เป่ย พี่ต้องออกจากหยุนจิงเดี๋ยวนี้ ออกไปตอนนี้เลย!"

"อยากออก? ไม่ทันแล้วล่ะ!"

ประตูถูกเตะเปิดออกและคนกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามา นำโดยติงเซินเพิ่งโดนอู๋เป่ยเตะไป

ติงเซินมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาจ้องไปที่อู๋เป่ยและพูดด้วยเสียงเข้มว่า "ไม่หนีจริงด้วย กล้าดีนี่ แต่ว่า แกจะต้องเสียใจในไม่ช้า!"

"เหรอ? อาศัยเศษเหล็กพวกนี้น่ะเหรอ"อู๋เป่ยพูดเบา ๆ

ติงเซินหัวเราะ "ฮ่าฮ่า นี่ไอเด็กน้อย ฉันต้องบอกว่าแกกล้าไม่เบา มาถึงจุดนี้แล้ว ยังจะมาปากแข็ง! น่าสนใจดีนี่ ฉันเริ่มประทับใจแกนิดหน่อยแล้วล่ะ"

ซูเหวินยืนถัดจากติงเซิน เธอจับแขนของติงเซินและทำท่าตุ้งติ้ง: "พี่เซิน เมื่อกี้ฉันแค่อิจฉาว่าทำไมพี่ถึงดึงดูดผู้หญิงมากมายขนาดนี้ ฉันไม่มีความสุขที่มีผู้หญิงมากมายรอบตัวพี่ เมื่อกี้ที่ฉันพูดก็เพราะว่าโกรธ ฉันจะไปชอบไอขยะนี่ได้ยังไง”

ลู่จวินเฟยยืนขึ้นและพูดกับติงเซินว่า "คุณชายติง คุณช่วยลงโทษเบาๆ ได้มั้ย"

เบาๆ? อู๋เป่ยหรี่ตา แต่ไม่พูดอะไร

ติงเซินหรี่ตามองเขา "เบาๆ? ได้สิ ขึ้นอยู่กับการแสดงของมัน!"

ลู่จวินเฟยพูดอย่างรวดเร็ว "คุณชายติง ถ้าคุณมีข้อเรียกร้องอะไรก็พูดมาเถอะ ตราบใดที่คุณไม่โกรธ"

นิงเซินหยิบแก้วเบียร์ใบใหญ่ ส่งให้ลู่จวินเฟยและพูดว่า "ไป ฉี่ให้เต็ม"

ลู่จวินเฟยผงะไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองแก้วเบียร์ รับไปเงียบๆ แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ ติงเซินขอให้ลูกน้องคนหนึ่งตามไปดูเพื่อให้แน่ใจว่าเขาฉี่ใส่มันจริงๆ

สองนาทีต่อมา ลู่จวินเฟยกลับมาพร้อมกับปัสสาวะครึ่งถ้วย สายตาของเขาจับจ้องไปที่อู๋เป่ย เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าติงเซินกำลังจะทำอะไรต่อไป

ติงเซินหัวเราะร่าชี้ไปที่ถ้วยปัสสาวะและพูดกับอู๋เป่ย "ไอ้หนู ถ้าแกดื่มมัน วันนี้ฉันจะแค่จะหักขาทั้งสองข้างของแก ถ้าแกไม่ดื่ม วันนี้ฉันจะฆ่าแก! "

ในกลุ่มคนมีคนสองสามคน ได้แก่ซุนฉิง จ้าวฉีเลี่ยงและวั่งเซียวเถิงที่ถูกขับออกไปเมื่อกี้

วั่งเสี่ยวเถิงหัวเราะใหญ่หัวเราะโต"ให้ตายเถอะ! เจ้าห่วยแตก ทำไมไม่ไปยุ่งกับคุญชายติงซะล่ะ ไอขยะ รีบดื่มเยี่ยวซะ!"

ซุนฉิงเย้ยหยัน"อู๋เป่ย ฉันก็ว่าคุณหนูถังจะไปชอบแกได้ยังไง? ตอนนี้เป็นไงล่ะ นี่แหละคือจุดจบของแก"

การแสดงออกของจ้าวฉีเลี่ยงซับซ้อน เขาอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อมเขาว่า "อู๋เป่ย สงบสติอารมณ์เถอะ ดีกว่าถูกซ้อมจนตายแล้วก็ดื่มมันซะ"

นอกจากนี้ยังมีอดีตเพื่อนร่วมชั้นหลายคนของอู๋เป่ย พวกเขาทั้งหมดดูไปพลางแสดงความคิดไปพลาง พวกผู้หญิงถึงกับปิดจมูกอย่างรังเกียจ

ลู่จวินเฟยถอนหายใจยาว "พี่เป่ย มาถึงจุดนี้แล้ว เอาชีวิตรอดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ไม่ก็....พี่ก็ดื่มมันซะ"

ไม่มีร่องรอยของความโกรธบนใบหน้าของอู๋เป่ย เขาไม่ได้โง่ ตั้งแต่ตอนที่วั่งเซียวเถิง ปรากฏตัว เขาก็รู้ว่าลู่จวินเฟยไม่ใช่ลู่จวินเฟยคนเดิมอีกต่อไป!

แต่เขาแค่ไม่เข้าใจ อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไป? ไม่นานมานี้ เขาเพิ่งช่วยตระกูลลู่ผ่านพ้นความยากลำบาก

“เรื่องวันนี้นายวางแผนไว้เหรอ” อู๋เป่ยถามอย่างใจเย็น

ใบหน้าของลู่จวินเฟยมืดลง "พี่เป่ย ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่พี่กำลังพูดถึง! พี่น้องกันไม่หลอกลวง ฉันไม่ต้องการให้พี่ตาย ฉันถึงขอร้องให้ติงเซินไว้ชีวิตพี่ แต่พี่กลับบอกว่าฉันวางแผน?"

ซุนฉิงเย้ยหยัน: "ขอร้องเถอะ แกคิดว่าแกเป็นใคร? สภาพแกตอนนี้คู่ควรกับการวางแผนของคุณชายลู่รึไง"

ติงเซินพูดอย่างเย็นชา "แกจะดื่มไม่ดื่ม?"

อู๋เป่ยยิ้ม เขาลุกขึ้นและหยิบถ้วยปัสสาวะ ประกายแสงวูบวาบในดวงตาของลู่จวินเฟย เขากำลังตะโกนในใจ ดื่มเร็ว ๆ ดื่มเร็ว ๆ ! ตราบใดที่เขาดื่มปัสสาวะถ้วยนี้ถังจื่อยี่ก็จะไม่รู้จักอู๋เป่ยไม่ได้อีกต่อไป!