บทที่ 50 พี่สาม?

ดวงตาของเหลิ่งหรูเยียนเป็นประกาย: "พี่อู๋มีความสามารถมากเลย!"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "เธออยากเรียนไหม ไว้ฉันจะสอนเธอ"

เหลิ่งหรูเยียนมีความสุขมาก: "จริงเหรอ ขอบคุณ!"

"ปัง!"

ในที่สุดประตูก็ถูกเตะเปิดออกและกระแทกพื้นจนส่งเสียงดัง

ชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตเดินเข้ามาพร้อมซิการ์ในปาก เขาตัวไม่สูงและหน้าตาก็ดูธรรมดา แต่เขามีออร่าที่ดุร้าย ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัว

ข้างหลังเขา มีคนตามมาด้วยสิบคน พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนมีฝีมือและมีสองคนที่โดดเด่น!

ติงเซินเมื่อเห็นชายวัยกลางคนคนนั้นก็โวยวาย "พ่อ ฆ่ามันเร็วเข้า! มันเอาเยี่ยวมาให้ผมกิน ฮือ"

ติงเซินร้องไห้อย่างขมขื่น เขาเกลียดอู๋เป่ยจนแทบบ้า ต้องการให้อู๋เป่ยตายเดี๋ยวนี้เลย ยิ่งตายได้น่าอนาถแค่ไหนก็ยิ่งดี!

ชายวัยกลางคนคือจัวคัง เขามองไปที่ลูกชายของเขาด้วยความรังเกียจบนใบหน้าของเขาและสาปแช่ง: "ไอขยะ!"

เขาไม่สนใจติงเซินและเดินไปหาอู๋เป่ย นั่งลงตรงข้ามเขา คนที่อยู่ข้างหลังเขารีบออกไปกันจนหมด นอกจากลู่จวินเฟยและซูเหวินพวกที่เหลือก็ถูกไล่ออกไปจนหมด

ชายวัยกลางคนหายใจออก จ้องไปที่อู๋เป่ยและถามว่า "แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"

"รู้ คุณคือจัวคัง ลูกศิษย์ของคุณชายสามสวี่" อู๋เป่ยพูดพร้อมกับมองไปที่จัวคังในเวลาเดียวกัน ไม่ต้องสงสัยเลย จัวคังคนนี้ถือได้ว่าเป็นปรมาจารย์และน่าจะถึงขั้นที่การเคลื่อนไหวและจังหวะมั่นคงมาก

จัวคังกัดฟันและยิ้ม"ในเมื่อแกรู้ แกยังกล้าแตะต้องลูกชายของฉัน หรือว่าอยู่มานานจนเบื่อแล้วล่ะ?"

อู๋เป่ย"ฉันไม่สนใจลูกชายของคุณ เขาเริ่มก่อน ฉันไม่ได้ฆ่าเขาก็ถือว่าไว้หน้าคุณแล้ว"

จัวคังหัวเราะเสียงดัง "ไว้หน้าฉัน?"

เขากดหน้า ดวงตาของเขากลายเป็นเย็นชาและเข้มงวด "แกคิดว่าแกสามารถเหยียบหัวของจัวคังด้วยการฝึกฝนเพียงเล็กน้อยนี่ได้เหรอ"

ลู่จวินเฟยรีบยืนขึ้นและพูดว่า "ท่านจัว! ฉันก็มีส่วนผิดเช่นกัน สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันไม่ควรปล่อยให้คนแบบนี้มามีส่วนร่วมในงานปาร์ตี้ของฉัน"

จัวคังชำเลืองมองที่ลู่จวินเฟยและพูดว่า "คุณชายลู่พูดแบบนี้ก็ต้องดูความจริงใจกันหน่อยแล้ว ตระกูลลู่โอนหุ้นที่ไท่คังให้ฉัน 20% ฉันจะถือว่าพวกเราเป็นพวกเดียวกัน"

ลู่จวินเฟยยิ้มและพูดว่า "เป็นเกียรติที่ตระกูลลู่ของฉันได้ร่วมมือกับปรมาจารย์ จัว!"

จัวคังพยักหน้าแล้วพูดกับอู๋เป่ย"แกถือว่าเป็นคนมีฝีมือ งั้นฉันให้แกเลือกเอา!"

อู๋เป่ยชำเลืองดูเวลา"รออีกหน่อย"

จัวคังชะงัก"รออะไรอีก?"

“รอใครสักคน” อู๋เป่ยกล่าว

จัวคังหัวเราะเยาะ"ไม่ว่าจะใครมา แกก็ต้องตายอยู่ดี!"

"ใช่เหรอ?"

ข้างนอกประตูมีเสียงที่ดังมากเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างสุดขีด

จัวคังที่เดิมทีมีสีหน้าเย็นชา แต่ตอนนี้ทั้งร่างของเขาสั่นราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง เขาเด้งตัวขึ้นและตะโกน "ท่านอาจารย์ ท่านมาที่นี่ทำไม"

ชายวัยกลางคนปรากฏตัวที่ประตู เขาคือสวี่จี้เฟย

จัวคังรีบวิ่งไปคุกเข่าบนพื้นด้วยสีหน้าประจบ "อาจารย์ มาที่นี่ทำไมไม่บอก มีอะไรให้ผมไปทำเหรอ?"

สวี่จี้เฟยเพิกเฉยต่อเขา ตรงไปหาอู๋เป่ยและพูดด้วยรอยยิ้มลำบากใจ "น้องชาย ฉันทำให้นายเจอเรื่องน่าตลกแล้ว คุณไม่ลงโทษเขาก็ถือว่าไว้หน้าฉันแล้ว"

จากนั้นอู๋เป่ยก็ยืนขึ้นและพูดว่า "พี่สามคิดมากเกินไปแล้ว"

พี่สาม?

จัวคังสับสน อาจารย์ของเขาให้คนอื่นเรียกตัวเองว่าพี่สาม? เกิดอะไรกันเนี่ย?

ใบหน้าของลู่จวินเฟยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

สวี่จี้เฟยจ้องมองที่ลูกศิษย์ของเขาและพูดอย่างเย็นชา"พ่อและลูกสาวของฉันได้รับการรักษาจากอู๋เป่ย แต่แกต้องการจะฆ่าเขา? ฆ่าคนที่ช่วยตระกูลฉัน?"

จัวคังตกตะลึง และรีบคุกเข่าลงบนพื้น: "อาจารย์ ศิษย์คนนี้ไม่รู้ ถ้าฉันรู้ ฉันจะกล้าพูดคำพวกนั้นได้อย่างไร!"

จากนั้นเขาก็หันกลับมาอย่างรวดเร็วและทำความเคารพอู๋เป่ย"ท่านช่วยปู่ของฉัน ช่วยศิษย์น้องของฉันด้วย โปรดรับความเคารพจัวคังคนนี้!"

'ตุบ ตุบ ตุบ '

จัวคังผู้นี้ไม่ลังเล เขาเคาะหัวสามครั้ง พื้นนั้นสั่นสะเทือน

อู๋เป่ยรับการเคารพทั้งสามครั้งเขาและพูดอย่างใจเย็น"มันเป็นหน้าที่ของหมอที่จะต้องรักษาโรคและช่วยชีวิต ดังนั้นคุณไม่ต้องขอบคุณฉัน"

สวี่จี้เฟยพูดอย่างเย็นชา "ไอ้สารเลว ลุกขึ้น!"

จากนั้นจัวคังก็ลุกขึ้นโค้งคำนับอู๋เป่ยครั้งแล้วครั้งเล่า "ฉันขอโทษ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย"

ขณะที่เขาพูด เขาเดินไปหาติงเซินเตะเขาสองสามครั้งและสาปแช่ง "ทำไมฉันถึงให้กำเนิดคนแบบแกมานะ ฉันจะตีแกให้ตาย!"

อู๋เป่ยรู้ว่าเขากำลังแสดง ยังไงก็เป็นลูกชาย ไม่มีทางตีตายหรอก

ติงเซินน้ำตาไหล"พ่อตีฉันทำไม พ่อตีเขาสิ..."