ตอนที่ 558
บทที่ 559 ความลับของหลุมใหญ่
October 21, 2026
หอกใหญ่อยู่ในมือ ปลายหอกนั้นราวกับอสรพิษ สามารถแยกเงาหอกหลายสิบเส้นในพริบตา
“ตังตังตัง!”
อู๋เป่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อาวุธของหลายคนถูกโจรตีบินออกไป พวกเขาตกใจจนถอยหลังทีละคน
มองเห็นฉากนี้ ซื่อเซิ่งที่อยู่ข้างบนโกรธจนใบหน้าเขียว ด่ากราด : “พวกขยะ! ถ้าหากคนผู้นี้ไม่ตาย คนที่ต้องตายก็คือพวกแก!”
คนกลุ่มนี้ต่างมองหน้ากัน แววตาเผยให้เห็นถึงความโศกเศร้า เผชิญหน้ากับอู๋เป่ย พวกเขาแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ไม่เผชิญหน้ากับอู๋เป่ย พวกเขากลับต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ!
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “มองออกได้ ทุกคนต่างไม่ได้รับอิสระ ฉันไม่อยากฆ่าพวกแก เอาแบบนี้ พวกแกถอยไป ฉันจะขึ้นไปฆ่าซื่อเซิ่งทิ้ง! เป็นยังไง”
ทันทีที่ทุกคนได้ยิน ต่างตกตะลึง ฆ่าซื่อเซิ่งทิ้งเหรอ
คนที่นิ้วขาดเบิกตากว้าง : “แกสามารถฆ่าซื่อเซิ่งได้เหรอ”
อู๋เป่ยพูด : “แน่นอน ฉันเป็นคนเซียน เขาเป็นชั้นเทพ ฉันฆ่าเขาง่ายเหมือนกับฆ่าหมาตัวหนึ่ง”
ทุกคนต่างตกตะลึงไปเลย หลายปีที่ผ่านมา พวกเขาถูกซื่อเซิ่งกดขี่มาโดยตลอด อยากตอบโต้ตั้งนานแล้ว แต่พลังของพวกเขามีขีดจำกัด บวกกับข้างกายของซื่อเซิ่งมีคนเซียนสองคนคอยคุ้มครอง พวกเขาล้วนแล้วไม่ใช่คู่ต่อสู้
ตอนนี้ อู๋เป่ยปรากฏตัว ทำให้พวกเขามองเห็นความหวังแล้ว
ซื่อเซิ่งได้ยินคำพูดของอู๋เป่ย สีหน้าเปลี่ยนทันที ตะคอกด่า : “พวกแกอย่าไปฟังเขาขี้โม้! เขาไม่ใช่คนเซียนเลยด้วยซ้ำ ฆ่าเขา ฉันจะให้รางวัลอย่างงามกับพวกแก!”
อู๋เป่ยพูดด้วยเสียงหัวเราะ : “ซื่อเซิ่ง ในเมื่อแกไม่กลัวฉัน แล้วทำไมถึงไม่กล้าให้ฉันขึ้นไปล่ะ”
ซื่อเซิ่งพูดอย่างดุร้าย : “อู๋เป่ย วันนี้แกต้องตายอยู่ในหลุมแห่งนี้แน่นอน ไม่มีใครสามารถช่วยแกได้!”
พูดจบ เขาเดินไม่กี่ก้าวมาถึงทางเข้าบันได ตบหนึ่งฝ่ามือไปที่ราวบันได บันไดทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผู้คนที่อยู่ข้างบนแกว่งไปมาและยืนไม่มั่นคง
ซื่อเซิ่งพูดเสียงดัง : “ฆ่าเขาสะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายบันได พวกแกไม่ต้องขึ้นมาแม้แต่คนเดียว!”
สิ้นสุดเสียงของเขา ทันใดนั้นอู๋เป่ยก็กระโดดขึ้นและกระโดดสูงหลายเมตร หลังจากนั้นใช้มือและเท้า ปีนขึ้นไปเหมือนกับตุ๊กแก
ซื่อเซิ่งล้วนแล้วมองตาค้าง เขาทำได้ยังไง ที่แท้ ถุงมือของอู๋เป่ยมีหนามเล็กๆ อยู่บนพื้นผิว ด้วยความช่วยเหลือของหนามเหล่านี้ เขาสามารถคลานบนพื้นผิวที่สูงชันได้เหมือนตุ๊กแก
ไม่ถึงสามวินาที อู๋เป่ยปีนขึ้นมาแล้ว ทันทีที่เขาออกมาจากหลุม พลังที่แท้จริงและตาเทพกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง เขาหัวเราะอย่างเย็นชาหนึ่งที ในมือถือหอกใหญ่ เดินไปทางซื่อเซิ่งเพื่อฆ่า
“เผยชิ่ง!” เขาตะคอก
จู่ๆ ชายในชุดสีเทาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา คนผู้นี้อายุประมาณสี่สิบกว่า ร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าแปลกประหลาด ดวงตาของเขายื่นออกมาด้านนอกและจมูกของเขาเหมือนกระเทียม หูมีขนาดใหญ่และกลม และใบหน้าของเขาถูกปกคลุมไปด้วยผมสีดำเหมือนคนป่า
อู๋เป่ยเดินมาและห่างประมาณสิบเมตร เหลือบมองเผยชิ่งคนนี้หนึ่งที พูด : “แกกินยาบางชนิด เพื่อระงับความบ้าคลั่งในหัวใจของแกเหรอ”
เผยชิ่งประหลาดใจอย่างมาก : “แกสามารถมองออกได้ยังไง อย่างนั้นแกรู้ไหม ฉันป่วยเป็นโรคอะไร”
อู๋เป่ยพูด : “โรคความบ้าคลั่ง! ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง แกจะหอนใส่พระจันทร์ ในขณะเดียวกัน ไม่สามารถระงับความคิดบ้าคลั่งภายในใจได้ มีเพียงการฆ่าคนและดื่มเลือดเท่านั้นที่สามารถบรรเทาความบ้าคลั่งของแกได้”
เผยชิ่งตะลึงอย่างมาก : “ไม่ผิด”
อู๋เป่ยพูด : “อาการป่วยของแก ฉันสามารถรักษาได้ ตอนนี้มีทางเลือกให้แกสองอย่าง หนึ่ง เป็นหมารับใช้ของซื่อเซิ่งต่อไป หลังจากนั้นถูกฉันฆ่า สอง ฆ่าซื่อเซิ่ง หลังจากนั้นติดตามฉันช่วยฉันทำเรื่อง”
เผยชิ่งเริ่มมีความลังเล มองซื่อเซิ่งสักพัก จากนั้นมองไปทางอู๋เป่ย
ซื่อเซิ่งตะลึงอย่างมาก พูด : “เผยชิ่ง อย่าไปฟังเขาพูดไปเรื่อย อาการป่วยของนาย มีเพียงยาของฉันที่สามารถระงับได้!”
เผยชิ่งถอนหายใจหนึ่งที พูด : “คุณปู่เซิ่ง ผมติดตามคุณมายี่สิบปี ยาที่คุณให้ผม ฤทธิ์ยาหนึ่งปีสู้หนึ่งปีไม่ได้”
หลังจากนั้นเขาถามอู๋เป่ย : “คุณชายอู๋ คุณสามารถรักษาผมได้จริงๆเหรอ”
อู๋เป่ย : “แน่นอน”
เผยชิ่งหันตัวอย่างช้าๆ จ้องซื่อเซิ่ง ใบหน้าของเขาซีดขาวทันที เขาถอยหลังสามก้าว พูด : “เผยชิ่ง นายจะกบฏเหรอ”
เผยชิ่งพูดอย่างไม่แยแส : “ซื่อเซิ่ง ฉันเป็นคนเซียนคนหนึ่ง หลายปีที่ผ่านมาเป็นม้าเป็นวัวของแก แกมีความสามารถอะไร ถึงกล้าออกคำสั่งกับผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพอย่างฉัน”
พูดจบ เขายื่นมือออกไปแล้วบีบคอของซื่อเซิ่ง หลังจากนั้นขาทั้งสองข้างห่างจากพื้น ใบหน้าซีดขาว เขาตะโกน : “เผยชิ่ง นายฟังฉันพูด.....”