ตอนที่ 588
บทที่ 588 กลับประเทศ
October 21, 2026
ลั่วฉังเซิงถอนหายใจและพูดว่า : “ช่างเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย”
อู๋เป่ย : “ทาเคดะ โอดะผู้นี้ มีที่มาอย่างไรกัน？”
ลั่วฉังเซิง : “ทาเคดะเป็นปรมาจารย์ของสำนักเจี่ยเฮ่อ ในปีนั้นที่ฉันออกจากญี่ปุ่น ก็เป็นเพราะเขา”
อู๋เป่ย : “ดูเหมือนว่าพวกคุณจะเป็นศัตรูเก่ากัน
“ใช่แล้ว สถานะของสำนักเจี่ยเฮ่อในอาณาจักรโลกที่ญี่ปุ่นนั้น เหมือนกับสถานะของวัดต้าฉานอันยิ่งใหญ่แห่งประเทศเหยียนหลง ที่มีลูกศิษย์มากมายและปรมาจารย์ ในปีนั้น ฉันมีเรื่องขัดใจกับทาเคดะ ฉันคิดว่าผมมีระดับการฝึกฝนที่สูงกว่าเขา เลยไม่ได้คิดจริงจังกับเขาในตอนแรก แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เขาได้เชิญปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่หลาย ๆ คนมาเข้าร่วมกองกำลัง และทำให้ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างกายของฉันถูกทำลาย และมีเพียงจิตวิญญาณของฉันเท่านั้นที่รอดมาได้”
อู๋เป่ย : “วันนี้ฆ่าทาเคดะ โอดะไปแล้ว คนจากสำนักเจี่ยเฮ่อจะมาแก้แค้นหรือเปล่า？
ลั่วฉังเซิง : “เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องกังวล เพราะภายในสำนักเจี่ยเฮ่อนั้นซับซ้อนมาก และเต็มไปด้วยกลุ่มต่าง ๆ เรียกว่าดินแดนแห่งนินจา สำนักเจี่ยเฮ่อจะไม่มุ่งเป้ามาที่ฉันเพราะการตายของทาเคดะ แน่นอนว่า เราก็ไม่สามารถปฏิเสธคนสนิทและเพื่อนของทาเคดะที่ต้องการแก้แค้นฉันได้”
เมื่อพูดสิ่งนี้แล้ว ลั่วฉังเซิงก็คิดถึงเรื่องบางอย่างได้ แล้วพูดว่า : “นายท่าน คิตาโนะ นากาโนบุ และทานิฮาระ มาซายาสุ ที่เราติดต่อด้วยก็เป็นคนของสำนักเจี่ยเฮ่อเช่นกัน ทั้งสองนี้เป็นดาวรุ่งพุ่งแรง และพวกเขาเป็นลูกศิษย์ของบรรพบุรุษนินจาของนินซุ เก็นเท็นเบ”
อู๋เป่ย : “โอ้ ? บรรพบุรุษนินจา ? บรรพบุรุษนินจานี้น่าจะเป็นผู้ฝึกฝนจากอาณาจักรโลกใช่ไหม？”
ลั่งฉังเซิงกล่าว่า : “นินจาของญี่ปุ่นแบ่งออกเป็นเกนินและโจนิ โจนินคือราชานินจา นักบุญนินจา ลอร์ดนินจา และสุดท้ายคือบรรพบุรุษนินจา ราชาแห่งนินจาเกือบจะเหมือนกับผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ โดยปกติแล้วนินจานักบุญจะอยู่ที่อาณาจักรผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ แต่ก็มีคนที่สามารถเข้าถึงอาณาจักรตี้เซียน ลอร์นินจาส่วนใหญ่อยู่ที่อาณาจักรตี้เซียน หรืออาณาจักรตี้เซียนรอง สำหรับบรรพบุรุษนินจา อย่างน้อยพวกเขาก็อยู่ในระดับอาณาจักรโลก”
อู๋เป่ย : “เขาเป็นปรมาจารย์ขั้นเทพจริง ๆ ”
ลั่วฉังเซิง : “คิตาโนะ นากาโนบุน่าจะอยู่ที่อาณาจักรตี้เซียน ในขณะที่ทานิฮาระ มาซายาสุ อยู่ที่อาณาจักรผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ การต่อสู้ของทั้งสองคนล้วนแข็งแกร่งมาก”
อู๋เป่ยพูดอย่างเรียบเฉย : “ฉันมีวิธีจัดการรับมือกับพวกเขา”
ลั่วฉังเซิงพยักหน้า : “ตกลง ฉันจะส่งคนไปรวบรวมข้อมูลทันที”
ในไม่ช้า การประชุมของตระกูลลั่วก็สิ้นสุดลง และฮานามิ มิกิ ก็กลายเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ที่มีพลังอันยิ่งใหญ่ หลังจากนั้นไม่นาน คนจากตระกูลลั่วเหล่านี้ก็แยกย้ายกันไป
หลังจากนั้นไม่นาน ลั่วฉังเซิงก็นำผู้หญิงที่แกล้งทำเป็นแม่มดผู้ยิ่งใหญ่มาหาอู๋เป่ยแล้วพูดว่า : “นายท่าน ชื่อของเธอคือซากุระ ทาโมริ และเธอเป็นนินจาที่มิตซุย ริวโกะทุ่มเทความพยายามของเขาฝึกฝนมา”
อู๋เป่ยกล่าวว่า : “คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ดูเหมือนจะชอบฝึกฝนนินจา”
ลั่วฉังเซิง : “ใช่แล้ว นินจาที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กนั้น มีความภักดีและไว้วางใจได้”
อู๋เป่ยมองไปที่ผู้หญิงคนนี้ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยแผลเป็น และดูเหมือนว่าเธอเพิ่งถูกทรมาน จะเห็นได้ว่าสติปัญญาของผู้หญิงคนนี้ดีมาก ยิ่งกว่าฮานามิ มิกิ ด้วยซ้ำ
“คุณเข้าใจคาถาเหรอ？”เขาถาม
ซากุระ ทาโมริจ้องมองเขา ราวกับไม่กลัวความตายและไม่ตอบเขา
อู๋เป่ย : “ผมเห็นว่าคุณมีความสามารถด้านเวทมนตร์อยู่บ้าง ถ้าคุณเต็มใจ ผมจะสอนเวทมนตร์ที่แท้จริงให้กับคุณได้”
ซากุระ ทาโมริ ยังคงไม่พูด เธอเป็นนินจาของตระกูลมิตซุย ไม่ว่าอู๋เป่ยจะมอบผลประโยชน์ให้เธอมากแค่ไหน เธอก็ไม่สนใจเลย
อู๋เป่ยส่ายหัว เขาตบไหล่ซากุระ ทาโมริ สองสามครั้ง แล้วพูดเบา ๆ เอาล่ะ ผมจะไม่บังคับคุณ คุณไปได้แล้ว”
ฮานามิ มิกิประหลาดใจและพูดว่า : “จะปล่อยเธอไปจริง ๆ เหรอ？”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “ปล่อยไปเถอะ”
ลูกน้องทั้งสองปล่อยซากุระ ทาโมริ ที่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองอู๋เป่ยอย่างลึกซึ้ง แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
ลั่วฉังเซิง : “นายท่าน ผู้หญิงคนนี้มีสติปัญญาที่ดีมาก หากปล่อยเธอไป ถ้าไม่ดีอาจเป็นการปล่อยให้เสือกลับขึ้นไปบนภูเขาก็ได้”
อู๋เป่ยกล่าว : “ในเมื่อคุณยังคิดว่าคุณว่าไม่สามารถปล่อยเธอได้ แล้วยังไงล่ะ มิตซุยหลงกังล่ะ ? สมมุติว่า เขาไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป”
หัวใจของลั่วฉังเซิงสั่นไหว : “ดูเหมือนว่านายท่านต้องการเก็บเธอไว้จริง ๆ ใช่แล้ว ถ้าฉันเป็นมิตซุย หลงกัง ฉันจะฆ่าเธอตายซะ”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น : “ไม่ว่าเธอจะอยู่หรือตาย ก็ขึ้นอยู่กับชะตากรรมของเธอ”
คืนนั้น อู๋เป่ยยังคงสอนถึงเสน่ห์สีม่วงของร่างกายของเสี่ยวเหลียงซิ่งเซียงและหยินหยางของทามาโกะ ในขณะที่เขาเองก็ยังคงฝึกฝ่ามือเทียนหลงต่อไป
เช้าวันรุ่งขึ้น จู่ ๆ ฮานามิ มิกิ ก็เข้ามาและพูดว่า : “ร่างของซากุระ ทาโมริเพิ่งถูกส่งมิตซุย หลงกังส่งมา”
“ตายแล้วเหรอ ? ”อู๋เป่ยถาม