บทที่ 622 ฝึกฝนฝ่ามือลมปรามว่างได้สำเร็จ

ในช่วงบ่าย อู๋เป่ยกำลังวิเคาระห็หมัดอี้และฝึกซ้อมลมปราณว่างไปด้วย

ลมปราณว่างเป็นพลังที่ฝึกได้ยากมาก ก่อนที่เขาจะกลายเป็นคนเซียน เขาเคยฝึกซ่อมมาช่วงหนึ่ง แต่มันก็เป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้น

ตอนนี้ ความตั้งใจหมัดอี้ของเขาสมบูรณ์แบบแล้ว แล้วเขายังเป็นคนเซียนอีกด้วยและพลังของเขาก็ยิ่งลึกลับยิ่งขึ้น เขาใช้ฝ่ามือฟาดออกไป และอากาศก็เกิดเสียงฟ้าร้อง ซึ่งน่าตกตะลึงอย่างมาก

แต่แล้ว สภาวะสุญญากาศสูงสุดเรียกว่าสุญญากาศมหามุทรา พลังของการผนึกมือสูญญากาศนี้แข็งแกร่งกว่าฝ่ามือฟ้าร้องของเขา

เขาตบฝ่ามือขึ้นไปในอากาศ ส่งเสียงที่แตกต่างกันในแต่ละครั้ง บางครั้งก็แหลม บางครั้งก็ทื่อ เนื่องจากเมื่อความถี่ของการสั่นสะเทือนของอากาศเปลี่ยนแปลง เสียงที่เกิดขึ้นก็จะเปลี่ยนไปด้วย

เขาฝึกฝนมันหลายร้อยครั้งและจู่ๆก็ฟาดฝ่ามือไปข้างหน้า คราวนี้ อากาศสั่นสะเทือน และรอยมือสีม่วงดำที่ชัดเจนปรากฏขึ้นในอากาศ ยิงไปทางด้านหน้า

"บูม!"

มีเสียงระเบิดดังสนั่น หินระเบิดเป็นผง และฝุ่นก็กระจายเต็มท้องฟ้า

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนหวาดกลัว และผู้คนหลายสิบคนก็รีบวิ่งเข้ามาโดยคิดว่ามีมือสังหารปรากฏตัวขึ้น

เมื่อพวกเขาเห็นว่าหินขนาดใหญ่เดิมสูงกว่าห้าเมตรได้หายไป พวกเขาทั้งหมดก็ตกตะลึง

“หินไปไหนแล้ว” มีคนถาม

“บอส กำลังทดลองระเบิดอยู่เหรอ?”

อู๋เป่ยโบกมือให้ทุกคนออกไปและฝึกฝนฝ่ามือลมปรามว่างต่อ หลังจากฝึกฝนไปกว่าร้อยครั้ง เขาก็ค่อยๆจับเคล็ดลับได้ เมื่อสิ้นสุดการฝึก รอยมือที่เขาตีออกไปก็กลายเป็นสีม่วงแดงและไม่มีเสียง แม้ว่าจะสัมผัสกับวัตถุ แต่ก็เป็นเสียงที่เบามาก

เขาใช้ฝ่ามือลมปรามว่างกระแทกแผ่นเหล็กหนา 30 เซนติเมตรในอากาศ แผ่นเหล็กมีรอยบุบที่ด้านหลังโดยตรง และด้านหน้าก็แบนราวกับถูกตัดด้วยเลเซอร์! รอยมือที่ชัดเจนอันใหญ่เท่ากับอ่างล้างหน้าออกมาจากด้านหลัง!

หลังจากฝึกฝนฝ่ามือลมปรามว่างได้ ฟ้าก็มืดแล้ว เขาชงชาแล้วนอนบนเก้าอี้นุ่มในสวน เล่นโซเชียลมีเดีย

ปรากฎว่าเขาถูกเพื่อนร่วมชั้นของเขา ชุยซิงไข่ ดึงเข้ากลุ่มแชท คนในกลุ่มแชทนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่ประสบความสำเร็จกันหมด คนนี้บอกว่า กองทุนของเขาขาดทุนไป 300 ล้าน คนนั้นก็บอกว่าบริษัทของเค้าได้มีการลงทุนในตลาดมากถึง 1 พันล้าน หรือพูดคุยเกี่ยวกับรถสปอร์ตและนาฬิกาหรู

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจเรื่องแบบนี้ตั้งแต่แรก แต่แล้วเขาก็พบว่าหลินปิงเซียนและเฉินหลิงซวงอยู่ในกลุ่ม นอกจากนี้ นอกจากทั้งสองคนแล้วยังมีศิลปินหญิงแถวหน้ายอดนิยมอีกมากมาย

อู๋เป่ย ถาม ชุยซิงไข่: "ซิงไข่ นี่คือกลุ่มแบบไหน?" เขาไม่ได้บอกว่าเขารู้จาก หลินปิงเซียนและเฉินหลิงซวง ได้

ชุยซิงไข่: "อู๋เป่ย แน่นอนว่านี่คือกลุ่มหาคู่ แต่มีศิลปินหญิงอยู่ในกลุ่มนี้มากมาย หากคุณชอบใครก็สามารถแชทกับพวกเขาเป็นการส่วนตัวได้ ตราบใดที่คุณยินดีจ่ายเงินคุณก็จะมีการสื่อสารเชิงลึกกับพวกเขา"

อู๋เป่ยขมวดคิ้วและถามว่า “ศิลปินคนไหนก็ได้งั้นเหรอ?”

ชุยซิงไข่ ยิ้มและพูดว่า: "ไม่ใช่ทุกคน มีศิลปินหญิงไม่กี่คนในกลุ่มนี้ที่ไม่สามารถจีบได้ เราเรียกพวกเขาเป็นการส่วนตัวว่า ''สี่สาวแม่ชี"

อู๋เป่ย: "โอ้? สี่สาวแม่ชีคือคนไหนบ้าง?"

ชุยซิงไข่: "คนแรกคือหลินปิงเซียน ที่กำลังโด่งดัง ว่ากันว่าคนเบื้องหลังเธอแข็งแกร่งมาก ครั้งหนึ่งเคยมีคุณชายที่ร่ำรวยจากเทียนจิงที่ไม่สามารถออกเดทกับเธอได้ เขาจึงด่าเธอในกลุ่ม แต่ผลวันรุ่งขึ้นก็คือขาข้างหนึ่งของเขาถูกคนตีหักและโยนเข้าแม่น้ำในตอนดึกเกือบเสียชีวิตไปเลย!”

“ศิลปินคนที่สองคือเฉินหลิงซวง ตอนนี้เธอเป็นเหมือนกับหัวหน้าและเป็นดาราหญิงด้านศิลปะด้านการต่อสู้ ดังนั้นคนที่กล้าจีบเธอจึงน้อยมาก”

“ศิลปินหญิงคนที่สามเป็นน้องใหม่ เธอทำงานเป็นนางแบบและมีชื่อเสียงในด้านเสน่ห์ เธอชื่อหลิวซู่ ผู้หญิเหยียน คนนี้ไม่มีเส้นสายและไม่ดัง แต่ก็จีบไม่ติด ฉันได้ยินมา ว่ามีเศรษฐีคนหนึ่งกำลังสืบหาเธอเพื่อดูว่าเขาสามารถหาจุดอ่อนของเธอและจีบถึงได้ไหม”

“คนที่สี่ไม่ใช่ศิลปิน แต่เธอก็สวยมากเช่นกัน เธอชื่อเหรินซานชาน เธอเป็นลูกสาวของเศรษฐีเหรินเทียนเซิ่ง ฉันได้ยินมาว่าเธอเข้าร่วมกลุ่มนี้เพื่อหาแฟนที่เหมาะสมกับเธอ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน มีคนในกลุ่มเริ่มโต้เถียงกันขึ้น ชายคนหนึ่งที่ชื่อ "นายเมี่ยว" ดุเหรินซานชานในนั้น

“แม่ง แกมั่นหนเาไปหน่อยไหม กล้าบอกว่าฉันน่าเกลียดงั้นเหรอ?” ชายคนนี้โกรธมากและดุร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ

ชื่อออนไลน์ของเหรินซานซาน คือชิงกั่วเอ่อร์ เธอตอบอย่างเย็นชาว่า: ทำตัวเองให้ดี!

นายเมี่ยว: เฮ้ แกกำลังขู่ฉันเหรอ? ตระกูลเหรินแกมีอำนาจในไก่เฉิงก็จริง แต่ฉันเทียนจิง!

อู่เป่ย ขมวดคิ้ว ยังไงเหริซานซานเขาก็เป็นผู้หญิง การดูแบบนี้มันมากเกินไป เนื่องจากคนอื่นพยายามโน้มน้าวนายเมี่ยว เขาจึงพูดว่า: พอได้แล้วแหละ จะไปอารมณ์เสียกับผู้หญิงเขาทำไม

โดยไม่คาดคิดนายดมี่ยวคนนี้โกรธขึ้นมาทันที

“เเม่งเอ้ย แกเป็นใคร ฉันรู้จักแกเหรอ แกคิดว่าการได้เข้ากลุ่มแชทนี้แล้วแกจะก็มีสิทธิ์คุยกับฉันแล้วเหรอ?”

ดวงตาของ อู๋เป่ย เบิกกว้าง สงสัยว่าทำไมชายคนนี้ถึงบ้าคลั่งขนาดนี้ เจอใครก็กัดไปหมด

เขากล่าวว่า: ระวังคำพูดของคุณด้วย

นายเมี่ยวส่งอิโมจิยกนิ้วให้: ไอ่หนุ่ม แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?