บทที่ 642 ถูกซุ่มโจมตีอย่างสิ้นหวัง

ถอนมนต์สะกดเสร็จ ติงนู่กงดีใจอย่างมาก ขอบคุณอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้ลูกน้องของฟ่างอึงเก๋อก็เอาวัตถุดิบขามาเช่นกัน ทั้งหมดมีวัตถุดิบยาสิบเจ็ดชนิด ราคาค่อนข้างสูง มีโสมอายุห้าร้อยปี เห็ดหลินจือสามร้อยปี

อู๋เป่ยเหลือบมองหนึ่งที เลือกสมุนไพรจากในนั้นมาสิบสามชนิด หลังจากนั้นสั่งให้คนใช้วิธีการ คั้น ทอด และนึ่ง สกัดส่วนผสมของยาออกมาบางส่วน

สุดท้าย เขาผสมส่วนผสมสิบสามอย่างในสัดส่วนที่กำหนด ใส่เข้าไปในขวดเล็กตามลำดับ ใส่ห้าอย่างเข้าไปก่อน เขาอุ่นยาจนถึงอุณหภูมิหนึ่งแล้วจึงเติมสมุนไพรอื่นๆ ลงไปทีละอย่าง

ทุกครั้งที่เติมยาเข้าไปหนี่งชนิด อุณหภูมิล้วนแล้วไม่เหมือนกัน บางครั้งก็สูง บางครั้งก็ต่ำ และสีของน้ำสมุนไพรก็เปลี่ยนไปตามไปด้วยเช่นกัน

หลังจากสมุนไพรตัวสุดท้ายเพิ่มเข้าไป อู๋เป่ยเขย่าขวดอย่างแรง หลังจากนั้นเทลงในหลอดทดลองแล้วใช้เครื่องหมุนเหวี่ยงเพื่อแยกออกจากกัน

หลังจากนั้น เขาหยิบหลอดทดลองออกมา เทส่วนที่ลอยเหนือตะกอนทั้งหมดจากชั้นบนลงในหลอดทดลองขนาดใหญ่ และเติมน้ำส้มสายชูหนึ่งหยด ทันใดนั้น มีการตกตะกอนจำนวนมากในสารละลายยาอีกครั้ง

เขากรองกากสมุนไพรออกไป สุดท้ายยาน้ำสีม่วงถูกกรองออกมา มีกลิ่นหอมอ่อนๆแพร่ออกมา

อู๋เป่ยดื่มยาน้ำหนึ่งคำ หลังจากนั้นหลับตาแล้วสัมผัสฤทธิ์ยา หลังจากครึ่งนาที เขาพยักหน้าและพูด : “ยังคงมีสิ่งเจือปนอยู่ในตัวยาบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ส่งผลต่อการออกฤทธิ์ของยาหลัก”

ฟ่างอึงเก๋อก็รีบมาดื่มยาหนึ่งคำเช่นกัน ยาน้ำเข้าไปในปาก เขานั่งขัดสมาธิ แล้วสัมผัสมันอย่างละเอียด

หลังจากสิบนาที เขากระโดดขึ้นแล้วกะทันหัน มองอู๋เป่ยด้วยสายตาที่ตกตะลึง พูด : “คุณอู๋ คุณทำได้ยังไง ยานี้บริสุทธิ์อย่างมาก ฤทธิ์ของยาเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า! นอกจากนี้ผลข้างเคียงบางอย่างของมันก็หายไปแล้ว สิ่งที่สุดยอดยิ่งกว่าคือ คุณอู๋ใช้ปริมาณสมุนไพรเท่ากัน กลับสามารถผลิตยาได้มากถึงห้าเท่า!”

อู๋เป่ยพูด : “ยาเหล่านี้ใช้งานเพียงบางส่วนเท่านั้น สรรพคุณทางยาที่เหลือสามารถนำไปใช้ในการเตรียมยาอื่นๆ ได้ ห้ามทิ้งเป็นอันขาด”

ฟ่างอึงเก๋อรีบพูด : “คุณอู๋ คุณสอนผมได้ไหม”

แม้ว่าเมื่อกี้เขาจะยืนดูอยู่ด้านข้าง แต่รายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ เขากลับไม่รู้อะไรเลย

อู๋เป่ย : “ไว้มีเวลาค่อยว่ากันแล้วกัน”

“ได้!” ฟ่างอึงเก๋อไม่กล้าขอร้อง

เพียงแต่ เขายังคงหน้าด้าน สอบถามรายละเอียดการคิดค้นยาจากอู๋เป่ย อู๋เป่ยก็ไม่มีการปิดบังเช่นกัน บอกประเด็นสำคัญทีละประเด็น

จังซีหลิงเตรียมเหล้าและอาหารเสร็จแล้ว คนหลายคนนั่งดื่มและสนทนา

ดื่มกันเป็นเวลานาน คริสตัลวิญญาณในมือของเมิงจื๋อถูกใช้ไปหมดแล้ว เขาเดินมาที่หน้าโต๊ะ โค้งตัวและพูด : “หัวหน้าพรรค จิตวิญญาณของผมเกือบจะสมบูรณ์แล้ว”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “ถือว่าไม่เลว นี่คือยาเสริมกำลังซานหยวน คุณเอาไปกินก่อน”

เมิงจื๋อรับยาอายุวัฒนะมา ยังคงไปฟื้นพลังอยู่ด้านข้าง

ฟ่างอึงเก๋อและติงนู่กงมองหน้ากัน พูด : “เมิงจื๋อกำลังฟื้นฟูพลังยุทธเหรอ”

จังซีหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม : “ทักษะทางการแพทย์ของหัวหน้าพรรคนั้นไม่มีใครเทียบได้ในโลก รักษาเมิงจื๋อเป็นแค่เรื่องของการยกมือเท่านั้น”

สีหน้าของฟ่างอึงเก๋อจริงจังขึ้นมา พูด : “ถ้าหากเมิงจื๋อฟื้นฟูพลังยุทธได้ เขาก็คือคนที่มีพลังยุทธที่สูงที่สุดของพรรคฟ้าทมิฬ ถ้าหากเขาสามารถภักดีต่อหัวหน้าพรรคได้ อย่างนั้นเป็นเรื่องที่ดีอย่างมากเลย”

ในเวลานี้ ฟ่างอึงเก๋อเริ่มยอมรับว่าอู๋เป่ยเป็นหัวหน้าพรรคแล้ว

ติงนู่กง : “กลัวว่าผู้พิทักษ์ซ้าย หลายปีมานี้ ตระกูลของเขาเป็นใหญ่อยู่ฝ่ายเดียว กดขี่จนพวกเราหายใจไม่ออก”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “บนตัวของเขาก็มีมนต์สะกดด้วยใช่ไหม”

ติงนู่กงพูดด้วยรอยยิ้ม : “แน่นอนมีอยู่แล้ว สมาชิกอาวุโสทุกคนของพรรคฟ้าทมิฬ ล้วนแล้วมีมนต์สะกด”

อู๋เป่ย : “หมายความว่า หัวหน้าพรรคของพรรคฟ้าทมิฬใช้มนต์สะกดควบคุมพวกคุณมาตลอดเหรอ”

จังซีหลิงถอนหายใจเบาๆหนึ่งที พูด : “หัวหน้าพรรคเก่าอายุน้อยเกินไป พลังยุทธก็ไม่สูงเช่นกัน ถ้าหากไม่ใช่วิธีการแบบนี้ ก็ไม่สามารถควบคุมลูกน้องได้”

ติงนู่กง : “แต่หัวหน้าพรรคอย่างคุณไม่เหมือนกัน คุณเต็มไปด้วยความสามารถ ไม่ว่าจะเอาใครออกมา ล้วนแล้วสามารถโน้มน้าวใจทุกคนได้”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ใช่ไหม อย่างนั้นหัวหน้าพรรคของพวกคุณ ในอนาคตทำงานได้อย่างราบรื่นใช่ไหม”