บทที่ 67 ดรรชนีคีบดอกไม้ที่สมบูรณ์แบบที่สุด

"ถอดเสื้อผ้าออกเหรอ" เหลิ่งหรูเยียนกําแขนเสื้อแน่นทันที และรู้สึกประหม่า

อู๋เป่ยพูดทันทีว่า "คุณวางใจได้ ผมจะปิดตา"

สำหรับเขา ปิดตาหรือไม่ปิดก็เหมือนกัน แต่เหลิ่งหรูเยียนไม่รู้ เธอตกตะลึง: "จะปิดตาใช่ไหม"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ใช่ แต่ในระหว่างนี้ ผมต้องสัมผัสร่างกายของคุณ ถึงจะช่วยคุณหาเส้นลมปราณได้"

เหลิ่งหรูเยียนกัดริมฝีปากและกระซิบว่า "งั้นก็ได้ รบกวนพี่อู๋เเล้ว"

อู๋เป่ยหยิบเข็มทองออกมาวางไว้ข้างๆ จากนั้นก็หยิบผ้าสีดํามาปิดตาแล้วให้เหลิ่งหรูเยียนตรวจสอบ: "คุณดูสิ ผมปิดตามิดชิดแล้ว"

เหลิ่งหรูเยียนเม้มปากยิ้ม "ฉันเชื่อใจพี่อู๋ อันที่จริงแค่หลับตาลงก็พอแล้ว"

อู๋เป่ยส่งเสียงอะเหิ่ม "คุณเป็นผู้หญิงที่สวย ผมกลัวว่าจะอดไม่ได้ที่จะแอบดู ปิดไว้ดีกว่า"

เหลิ่งหรูเยียนกลอกตามองบน แต่กลับพูดออกมาว่า "พี่อู๋เป็นสุภาพบุรุษจริงๆ"

หลังจากหยุดชั่วขณะหนึ่ง เธอก็พูดขึ้นว่า "งั้นฉันถอดเสื้อผ้าออกแล้วนะ"

อู๋เป่ยได้ยินเสียงกรอบแกรบ เขามองผ่านผ้าสีดําเห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ อวบอิ่ม ได้สัดส่วนดี ผิวของเธอขาวกว่าหิมะ

หน้าอกของเหลิ่งหรูเยียนไม่ใหญ่มาก แต่รูปร่างสวยงามมาก เมื่ออู๋เป่ยเห็นก็มองแทบไม่ละสายตา

หลังจากถอดเสื้อผ้าแล้ว เหลิ่งหรูเยียนเห็นว่าอู๋เป่ยนั่งนิ่งๆ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่อู๋เหรอ?"

อู๋เป่ยพูดว่า "อา" จากนั้นก็เอื้อมมือหยิบเข็มทองขึ้นมา แล้วถามว่า "คุณมีสิบสองทางไหม"

เหลิ่งหรูเยียนพยักหน้า: "ใช่"

อู๋เป่ย: "คุณแสดงเส้นแรก เมื่อพลังงานภายในกําลังทํางาน ผมจะใช้เข็มทองเพื่อป้อนชี่แท้* เข้าไป เพื่อช่วยคุณค้นหาเส้นลมปราณ"

เหลิ่งหรูเยียนตกใจมาก: "วันนั้นคุณดูเพียงครั้งเดียว ก็รู้แล้วเหรอว่าเส้นลมปราณของฉันกำลังเคลื่อนไหว"

อู๋เป่ย: "ในฐานะหมอ ผมจึงคุ้นเคยกับเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์มากที่สุด แค่ผมนึกสักหน่อย ก็รู้แล้วว่ากำลังเคลื่อนไหวของคุณเป็นอย่างไร อันที่จริงพลังดรรชนีคีบดอกไม้ของคุณ ต้องผ่านการฝึกชี่ก่อน ถึงจะสามารถส่งพลังออกมาได้ แต่ถ้าจะเรียนตอนนี้ มันเร็วไปหน่อยสําหรับคุณ"

หลังจากหยุดชั่วขณะหนึ่ง เขาก็พูดขึ้นว่า "คืนนี้ ผมจะช่วยคุณตีฝ่าทะลุถึงชั้นพรสวรรค์กัน"

เหลิ่งหรูเยียนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว: "คุณต้องการช่วยฉันตีฝ่าทะลุไปชั้นพรสวรรค์เหรอ? งั้นก็ได้"

อู๋เป่ยพูดเบาๆ ว่า "การฝึกของคุณอยู่จุดสูงสุดของชั้นความแข็งแกร่งแล้ว มีคุณสมบัติสําหรับก้าวหน้าอยู่แล้ว ผมแค่ผลักเรือไปตามน้ํา"

ในขณะที่พูด มือของเขาก็กดลงที่หลังของเหลิ่งหรูเยียน และส่งพลังชี่แท้ * ซวนหวงไปที่หลอดเลือดดําที่สองของเขา เพื่อส่งเสริมพลังของเธอ

"จิตแน่วแน่ ใจเย็นๆ และความคิดจะไปกับลมหายใจ" อู๋เป่ยอย่างใจเย็น

เหลิ่งหรูเยียนหลับตาลง ฝ่ามือของอู๋เป่ย ก็เลื่อนจากบนลงล่าง จากกระดูกสันหลังทรวงอก กระดูกสันหลังส่วนเอว กระดูกสันหลังส่วนปลาย และจากตําแหน่งของกระดูกสันหลังส่วนปลาย จนมาถึงร่องผายลมแล้ว มือของอู๋เป่ยก็กดที่นี่ด้วยความร้อน ซึ่งทําให้ร่างกายของเหลิ่งหรูเยียนสั่นเล็กน้อย

อู๋เป่ยพูดด้วยเสียงโทนต่ำ "อย่าคิดฟุ้งซ่าน ให้รู้สึกถึงชี่แท้*!"

เหลิ่งหรูเยียนรีบยับยั้งความคิดทันที และเข้าสู่สภาวะคงที่

มืออีกข้างของอู๋เป่ยกดไปที่ช่องท้องส่วนล่างของเหลิ่งหรูเยียน ซึ่งตรงนี้สัมผัสได้ว่ามีขนบางและหยิกสองสามเส้น ทันทีที่มือกดลงไป เหลิ่งหรูเยียนก็ลืมตาขึ้นทันที

อู๋เป่ย: "อย่าคิดลึก ไม่ต้องใส่ใจ ฝึกจิตให้แน่วแน่ต่อไป!"

เหลิ่งหรูเยียนกัดริมฝีปากและหลับตาลงอีกครั้ง มือของอู๋เป่ยค่อยๆ ดันเข้าไปใต้สะดือและหยุดชั่วคราว จุดนี้คือตันเถียนล่าง และเขาก็ทําให้ชี่แท้ * มาบรรจบกันที่นี่เพื่อสร้างชี่ไห่

รอให้ชี่ไห่รวมตัวสมบูรณ์แบบแล้ว มือของเขายังเลื่อนขึ้นไปทางสะดือไปยังกระดูกอก มือของเขากดระหว่างลูกบอล(นม)ทั้งสอง แล้วเลื่อนกดลงบนลูกบอล ซึ่งยืดหยุ่นมาก