บทที่ 681 หวู๋โก่ว

ในห้องทำงานของสถานีตำรวจ ชายผู้บาดเจ็บกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ชายหนุ่มที่สั่งให้นำตัวอู๋เป่ยออกไป มองดูเขาด้วยความกังวล: "เสี่ยวกัง โอเคไหม?"

ชายวันรุ่นชื่อเสี่ยวกังดูไม่พอใจ: "ผมบอกว่าไม่เป็นไร!"

ชายหนุ่มพูดว่า: "เหอะ! กล้าแทงลูกชายของหลิวเฟยเป้า ฉันไม่มีวันปล่อยพวกมันไปง่ายๆแน่!"

ชายวัยรุ่นลังเลสักพัก ก่อนจะพูดว่า "คนในรถพยาบาลนั่นเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้ เดิมทีผมอาจจะเสียเลือดจนเสียชีวิตเลยก็ได้"

ชายหนุ่มกล่าวว่า: "ช่วยแกก็ถือว่าช่วยชีวิตตัวเองนั่นแหละ ไม่ต้องไปรู้สึกขอบคุณหรอก"

ชายวัยรุ่นขมวดคิ้ว: "สมองยังโอเคอยู่รึเปล่าเนี่ย? ไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดเหรอ?"

ชายหนุ่มถามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าทันที: "เสี่ยวกัง ลูกหมายถึงอะไร ให้พ่อหาคนไปสั่งสอนบทเรียนให้เขาน่ะเหรอ"

ชายวัยรุ่นพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า: "ผมหมายถึงทักษะทางการแพทย์ของเขาดีจริงๆ ผมถามแพทย์ฉุกเฉินเมื่อกี้ หมอบอกว่าอาการของผมตอนนั้นอันตรายมาก เว้นแต่ว่าผมจะถูกแทงที่หน้าประตูห้องผ่าตัด ผมถึงจะมีสิทธิ์รอด ไม่งั้นคงไม่มีทางรอด”

ชายหนุ่มยังถือว่ามีสมองอยู่บ้าง เขาตะลึงอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า: "ลูกหมายถึงทักษะทางการแพทย์ของคนๆ นี้ดีกว่าหมอเหรอ?"

ชายวัยรุ่น: "พ่อ พ่อช่วยไปถามที่ไปที่มาของเขามาได้ไหม แล้วก็ช่วยสุภาพกับเขาด้วย"

ชายหนุ่มกล่าวว่า: "ได้ พ่อจะไปสอบปากคำเขาเดี๋ยวนี้"

ตรงข้ามกับอู๋เป่ยและคนอื่นๆ มีกลุ่มคนนั่งอยู่ ผู้นำเป็นชายหัวล้านในวัยสี่สิบต้นๆ ที่มีใบหน้าที่ดุร้าย เขาถือไม้จิ้มฟันไว้ในปาก เขามองดูอู๋เป่ยและคนอื่นๆ อย่างมุ่งร้าย

เมื่ออู๋เป่ยเงยหน้าขึ้น เขาก็พูดว่า: "เจ้าหนู มานี่หน่อย"

อู๋เป่ย: "เรียกฉันเหรอ"

ชายหัวโล้นพูดว่า "เรียกแกนั่นแหละ มานี่!"

อู๋เป่ยเดินไป ชายหัวล้านก็พูดว่า "ยืนคุยกับฉัน? นั่งลง!"

อู๋เป่ยนั่งตรงข้ามเขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "พี่ชาย อยู่ในนั้นมากี่วันแล้ว"

เขาติดคุกมาสองปีแล้ว ได้เจอคนทุกรูปแบบ ทุกอาชีพ แน่นอนว่าเขารู้วิธีจัดการกับคนที่อยู่ตรงหน้าเขา

ชายหัวโล้นเห็นว่าอีกฝ่าบชยดูไม่กลัวตัวเองเลยสักนิด จึงถามว่า “น้องชาย นายทำอะไรลงไป”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันเผลอแทงใครบางคนเข้า แต่คน ๆ นั้นรอดชีวิตมาได้และถูกช่วยเอาไว้"

ชายหัวโล้นสุภาพกับเขามากขึ้นโดยอัตโนมัติ ยังไงคนที่กล้าแทงคนก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมอยู่แล้ว เขาพูดว่า: "พี่ชาย ระวังหน่อย พื้นที่นี้เป็นของหลิวเฟยเป้า เขาได้รับฉายาว่าเป็นราชาแห่งนรกที่มีชีวิต เขาลงมือทีนี่โหดมาก"

อู๋เป่ย: "ไม่เห็นจะเป็นไร ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันอยู่ในเรือนจำหลงหู ฉันไม่เห็นว่าจะมีใครที่น่ากลัวเลย"

ชายหัวล้านยืนตะลึงทันที: "คุณเคยอยู่ที่หลงหูเหรอ?"

อู๋เป่ย: "ฉันอยู่ที่นั่นมาสองปีแล้ว"

ชายหัวโล้นกระพริบตาและถามว่า "แล้วคุณรู้ไหมว่าท่านเปียวอยู่ในนั้น"

อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "คุณหมายถึงเจ้าเปียวงี้เง่านั่นน่ะเหรอ? เรียกอะไรยะ ท่านเปียว? เขาก็เป็นแค่เจ้าหนี้นอกระบบ ตอนที่ฉันพึ่งเข้าคุก เคยสั่งสอนเขาไปครั้งนึง ถ้าจำไม่ผิด ปีนี้ก็ถึงเวลาปล่อยตัวเขาแล้ว”

ชายหัวล้านยิ้ม: "โอ้? คุณเคยสอนบทเรียนท่านเปียว? บังเอิญจริง ฉันรู้จักเขา ให้ฉันโทรไปถามเขาไหม?"

คนที่ออกมาจากคุกแบบนี้มักจะชอบคุยโว เห็นได้ชัดว่าชายหัวล้านไม่เชื่อ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก

เมื่อเชื่อมต่อสายได้แล้ว เขาก็ดูประจบประแจงทันที เขาพูดว่า "ท่านเปียว ฉันพบสหายคนหนึ่ง เขาบอกว่าเขาเคยอยู่ที่หลงหู เห็นว่าเขารู้จักคุณ"

เสียงที่คมชัดกว่าดังออกมาจากโทรศัพท์: "รู้จักฉัน? มันคือใคร?"

ชายหัวล้านเปิดเสียงลำโพง อู๋เป่ยพูดว่า: "เจ้าเปียวจอมงี่เง่า ฉันเอง อู๋เป่ย"

ฝ่ายตรงข้ามตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างตื่นเต้น: "พี่เป่ย? นั่นคุณจริงๆเหรอ?"

อู๋เป่ย: "คุณออกไปแล้ว?"

เจ้าเปียวจอมงี่เง่ายิ้มและพูดว่า: "ฉันเพิ่งออกมาเมื่อเดือนที่แล้ว พี่เป่ย ฉันคิดถึงคุณมาก คุณอยู่ไหน ฉันจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้แหละ!"

อู๋เป่ย: "ฉันกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ไห่เฉิง"

เจ้าเปียวจอมงี่เง่าพูดกับคนหัวล้านทันที: "หวู๋โก่ว พี่เป่ยเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในหลงหูของเรา ฝากดูแลเขาด้วย!"