บทที่ 682 ตัวตนที่ลับสุดยอด

หลิวเฟยเป้าเริ่มกังวล เขาอยากหนึ่งล้านหยวนนั่น เขาจึงพูดต่อทันที: "สารวัตรหลาน เสี่ยวกังสบายดี แค่มีรอยขีดข่วนบนผิวหนัง ไม่ใช่อาการบาดเจ็บเล็กน้อย"

สารวัตรหลานพูดอย่างเย็นชา: "ฉันได้ถามหมอแล้วว่าเพราะถูกแทง ทำให้มีเลือดออกภายในจนเกือบและเป็นอันตรายถึงชีวิต หลิวเฟยเป้าคดีนี้อยู่ภายใต้การดูแลของฉันแล้ว"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว เรื่องนี้ได้ยุติลงแล้ว ทำไมคนๆ นี้ถึงโผล่มาอีกล่ะ? เขาพูดว่า: "คุณเจ้าหน้าที่ตำรวจ…"

“ฉันไม่ได้ให้คุณพูด!” หญิงสาวตวาด

อู๋เป่ยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหุบปาก เขาถอนหายใจและตบไหล่ชุยซิงไข่ ชุยซิงไข่ตกใจมากจนหน้าซีด

“ไม่ต้องห่วง ไม่มีเรื่องอะไรหรอก” เขากล่าว

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเยาะ: "ใครบอกคุณว่าไม่มี"

อู๋เป่ยขี้เกียจเกินกว่าจะคุยกับเธอ เจอคนดื้นรั้นอย่างนี้ แม้แต่เทพก็ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากต้องคอยว่ากันไปทีละขั้นทีละขั้น

หลิวเฟยเป้ายิ้มและพูดว่า: "สารวัตรหลาน ไปดื่มชาที่ห้องทำงานดีกว่า"

ผู้หญิงคนนั้นสูดอากาศเข้าจมูกแล้วทั้งสองก็จากไป

หวู๋โก่วรีบเข้ามาและพูดว่า "ท่านอู๋ เราเจอปัญหาใหญ่แล้ว!"

อู๋เป่ย: "ผู้หญิงคือใคร?"

หวู๋โก่ว: "เธอชื่อหลานเยว่เธอถูกวางยาพิษ เธอมีภูมิหลังที่ดี ว่ากันว่าที่หน้าของเธอน่าเกลียดก็เพราะว่าพิษ เธอเป็นผู้ตรวจสอบพื้นที่ที่ส่งมาจากเบื้องบน ตอนนี้เธอเป็นเจ้านายของราชาแห่งนรกและมีชื่อเล่นว่า แม่ชีเจ้าแห่งพิษ”

อู๋เป่ย: "เหตุใดคุณจึงเรียกเธอว่าแม่ชี"

หวู๋โก่วยิ้มพลางพูดว่า: "ฉันได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนี้เคยออกเดทหลายครั้ง แต่เธอก็ล้มเหลวทุกครั้ง เพราะเธอน่าเกลียด อนาคตเธอก็คงจะโสดไปตลอดชีวิต เราก็เลยเรียกเธอว่าแม่ชี"

อู๋เป่ย: "คุณบอกว่าเธอมีภูมิหลังดี พูดเป็นรูปธรรมหน่อยได้ไหม ดียังไง?"

หวู๋โก่วเป็นนักเลงระดับต่ำ แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้อะไรขนาดนั้น เขาส่ายหัว: "เรื่องนั้นฉันก็ไม่แน่ใจ"

ชุยซิงไข่รู้สึกกังวลมาก เขากัดฟันและพูดว่า "อู๋เป่ย ถ้าเราถูกตัดสินคดีจริงๆ ฉันจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ ฉันจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อน!"

อู๋เป่ย: "อย่าพึ่งกังวลเกินกว่าเหตุเลย เรื่องมันไม่ถึงขนาดนั้นหรอก"

เขาขอยืมโทรศัพท์จากหวู๋โก่วและโทรหาหวงเทียนป้า แค่โทรไปเรื่องนี้ก็จัดการได้แล้ว

หวงเทียนป้าเป็นจักรพรรดิใต้ดินในไห่เฉิง เรื่องพวกนี้แค่โทร เรื่องทุกอย่างก็จบ สิบนาทีต่อมา อู๋เป่ยได้รับโทรศัพท์ของหวงจื่อเฉียง

หวงจื่อเฉียงที่อยู่ในสายของโทรศัพท์โกรธเล็กน้อย: "หัวหน้า นี่มันอะไรกัน!หวงเทียนป้าวานเส้นสายใหญ่ ๆ หลายคนในไห่เฉิงแต่พวกเขากลับบอกว่าช่วยไม่ได้!"

อู๋เป่ยตะลึง แม้แต่คนเส้นสายใหญ่ ๆ ในไห่เฉิงก็ช่วยไม่ได้เหรอ?

เขาแปลกใจมาก เขาจึงขอให้หันไป๋ช่วยหาที่มาของผู้หญิงที่ชื่อหลานเยว่คนสี้

ไม่นานหันไป๋ก็ได้รับข่าว เขาโทรหาอู๋เป่ยทันที

“คุณอู๋ ตกลงเธอคือใครกัน ตัวตนของเธอเป็นความลับสุดยอด ฉันไม่สามารถหาคำตอบได้! ยิ่งกว่านั้น ข้อมูลทั้งหมดของเธอต้องมีรหัสเข้า!”

อู๋เป่ยตกตะลึง: "ความลับสุดยอด? แม้แต่หัวหน้าสายลับก็เข้าไม่ได้เหรอ?"

หันไป๋ยิ้มอย่างขมขื่น: "ต้องได้รับอนุญาตจากเบื้องบนก่อน ฉันถึงจะมีสิทธิ์ แต่ด้วยตำแหน่งฉัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะพบเบื้องบนพวกนั้น"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว ตัวตนของผู้หญิงคนนี้คือใคร?

จากนั้นเขาก็แจ้งหวงเทียนป้า บอกให้เขาไม่ต้องเข้ามายุ่งเรื่องนี้

สิบนาทีต่อมาหลิวเฟยเป้าเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ทมึน เขาพูดกับอู๋เป่ย: "เจ้าหนู โชคไม่ดีเลย ตอนนี้สารวัตรหลานกำลังเฝ้าดูคุณอยู่ ตอนนี้ฉันทำได้แค่ทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย!"

อู๋เป่ย: "หลิวซั่ว ภูมิหลังบองสารวัตรหลานคืออะไร บอกฉันได้ไหม"

หลิวเฟยเป้าส่ายหัว: "ฉันไม่รู้ เธอก็ลึกลับมาก เมื่อเดือนที่แล้วเธอเพิ่งปลดหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยสาธารณะเมืองไห่เฉิง!"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "หลิวซั่ว คุณช่วยฉันได้ไหม"

หลิวเฟยเป้ามองเขาแล้วพูดว่า "ไอ้หนู ทำไมฉันจะต้องช่วยคุณด้วย"

อู๋เป่ย: "ชายวัยรุ่นคนนั้นคือลูกชายของคุณใช่ไหม? ฉันช่วยชีวิตเขาไว้"

หลิวเฟยเป้าเงียบไปสองสามวินาทีแล้วพูดว่า "คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไร"

อู๋เป่ย: "เดี๋ยวตอนสอบปากคำฉัน คุณพาสารวัตรหลานมาด้วย"