ตอนที่ 689
บทที่ 691 พกสวนยาติดตัวไปทุกที่
October 21, 2026
อู๋เป่ยรับนามบัตร หลังจากนั้นพาคนกลุ่มนี้ลงเขา
ฮวาหลินและคนอื่นๆขึ้นรถ ออกจากเมืองเล็กทันที ไปที่โรงพยาบาลประจำเขตเพื่อรักษาผู้บาดเจ็บ
ส่งฮวาหลินไปแล้ว อู๋เป่ยกลับมาที่ครอบครัวอวี่
อวี่ฉาวชวินรออยู่ที่บ้านทั้งคืน เห็นอู๋เป่ยกลับมา เขาถามด้วยความดีใจ : “คุณอู๋ คุณไม่กลับทั้งคืน ไม่เจออันตรายอะไรใช่ไหม”
อู๋เป่ย : “ไม่มีอะไร อวี่ฉาวชวิน ขอบคุณมากที่คุณร่วมเดินทางกับผมในครั้งนี้ อันนี้คุณเก็บไว้”
เขายื่นเช็คออกไปหนึ่งใบ อวี่ฉาวชวินมองดูสักพัก ตกใจจนมือสั่น เกือบทำเช็คหลุดมือ
“คุณอู๋ ผมรับเอาไว้ไม่ได้!” เขารีบพูด ที่แท้ นี่คือเช็คมูลค่าสิบล้าน
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ผมให้ คุณก็รับเอาไว้เถอะ”
ครั้งนี้อวี่ฉาวชวินค่อยรับเอาไว้ อดไม่ได้ที่จะขอบคุณอย่างต่อเนื่อง
หลังจากนั้น อู๋เป่ยไปเยี่ยมซานเหยียอีกครั้ง เขาทิ้งโอสถฝึกขั้นไว้หนึ่งเม็ด และยังมีบัตรธนาคารหนึ่งใบ โอสถฝึกขั้น มันจะทำให้ชายชราคนนี้มีชีวิตอยู่ได้อีกยี่สิบสามสิบปี ข้างในบัตรมีเงินห้าล้าน เพียงพอให้เขามีอาหารและเครื่องนุ่งห่มในวัยชรา
บอกลาซานเหยีย มู่หลานขับรถ อู๋เป่ยและคนอื่นๆออกจากเมืองเล็กๆ อวี่ฉาวชวินเพิ่งได้รับเงินจำนวนมหาศาล จะไม่กลับไปชั่วคราว
กลังมาถึงโรงแรมของไห่เฉิง เป็นช่วงบ่ายแล้ว
อู๋เป่ยเก็บเกี่ยวมหาศาล เดิมทีเตรียมออกจากไห่เฉิงทันที กลับไปที่บ้านหนึ่งรอบ เพียงแต่ เหรินซานซานรอเขาอยู่ที่โรงแรมหนึ่งคืนแล้ว ดูเหมือนว่ามาหาเขาเพราะมีเรื่องให้ช่วย
“คุณไปไหนมา” เธอถาม เหรินซานซานในเวลานี้ เธอสวมชุดกี่เพ้าสีชมพู เธอมีหน้าตาที่สวยงาม หุ่นน่าหลงใหลอย่างมาก
อู๋เป่ยพูด : “ออกไปเดินเล่นข้างนอก คุณมาหาผมมีเรื่องอะไร”
คาดไม่ถึงว่าเหรินซานซานประหม่าเล็กน้อย ถาม : “คืนนี้คุณว่างไหม”
อันที่จริงอู๋เป่ยค่อนข้างยุ่ง เพียงแต่เขายังคงพูดไปว่า : “ว่างสิ มีอะไรเหรอ”
เหรินซานซาน : “หนึ่งทุ่ม จินหย่งลี่นัดเจอฉัน ฉันอยากให้คุณไปกับฉันด้วยกัน”
อู๋เป่ย : “ตอนนี้ตระกูลเหรินไม่ขาดเงินแล้ว เงินที่ติดเขา คืนให้ก็พอแล้ว”
เหรินซานซานถอนหายใจ : “แต่ว่าเขาไม่ยอมจบ ต้องการให้ฉันคืนเงินให้เขาหนึ่งหมื่นล้าน”
อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “จินหย่งลี่คนนี้ ยังคงหน้าด้านขนาดนั้น! ได้ ผมจะไปกับคุณ!”
เหรินซานซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก พูด : “ขอบคุณมากเลย!”
อู๋เป่ยหัวเราะขึ้นมา : “เหรินซานซาน ช่วงนี้คุณเปลี่ยนเป็นเกรงใจแล้วนะ”
เหรินซานซานก้มหน้า : “ถ้าหากไม่ใช่คุณ ฉันเกรงว่าคงฆ่าตัวตายไปแล้ว”
อู๋เป่ยไม่สะดวกหัวเราะออกมาอีกต่อไป พูด : “เรื่องเมื่อก่อนผ่านไปแล้ว คุณอย่าไปคิดมาก ผมยังมีเรื่องต้องทำ ตอนเย็นคุณมารับผม”
เหรินซานซานพยักหน้า : “ได้!”
ภายในพื้นที่ฟ้าทมิฬของอู๋เป่ย กองไปด้วยวัตถุดิบยา เขาต้องการจัดเรียงวัตถุดิบยาเหล่านี้ออกเป็นหมวดหมู่ต่างๆ เพื่อให้พวกมันสามารถเจริญเติบโตต่อไปได้
ดังนั้น เขาสวมหน้ากากฟ้าทมิฬ สื่อสารกับเทพฟ้าทมิฬ
“เทพฟ้าทมิฬ พื้นที่ฟ้าทมิฬของคุณใหญ่ขนาดนี้ สามารถยืมให้ผมใช้หนึ่งส่วนได้ไหม ผมจะปลูกวัตถุดิบยาข้างใน”
เทพฟ้าทมิฬ : “พื้นที่ฟ้าทมิฬของข้าไม่มีแสงแดด สภาพแวดล้อมยังแตกต่างจากโลกที่เจ้าอาศัยอยู่มาก พืชไม่สามารถเจริญเติบโตได้”
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณเป็นถึงเทพฟ้าทมิฬ เรื่องแค่นี้ เป็นเรื่องยากสำหรับคุณด้วยเหรอ”
เทพฟ้าทมิฬเงียบไปหลายวินาที พูด : “ทำได้อ่ะมันทำได้อยู่แล้ว แต่เจ้าจำเป็นต้องเอาของมาแลก”
อู๋เป่ยถาม : “คุณต้องการอะไร”
เทพฟ้าทมิฬ : “ข้ารู้สึกว่าอนาคตของเจ้าไร้ขีตจำกัด ในอนาคต ถ้าหากแดนเซียนนิรันดร์ส่งผลร้ายต่อข้า เจ้าจำเป็นต้องปกป้องข้า!”
อู๋เป่ย : “เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล ผมปกป้องคุณอย่างแน่นอน”
เทพฟ้าทมิฬ : “พูดปากเปล่าไม่น่าเชื่อถือ เจ้าและข้าจำเป็นต้องสาบาน”