บทที่ 690 ถูกขุดทั้งหมด

อู๋เป่ยพูด : “ซานเหยีย คุณรอผมที่นี่ ผมไปดูก่อน”

พูดจบ เขากระโดดหลายครั้ง ก็มาถึงข้างบ่อน้ำ ข้างในบ่อน้ำไม่มีดอกบัวแล้ว สิ่งที่มาแทนที่คือ เป็นฝักบัวขนาดใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมออกมา

อู๋เป่ยจ้องฝักบัวที่อยู่ในน้ำ สายตามองตรง ร่างกายสั่นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น

“ฉีเปาเซียนเหลียน!” เขาบ่นพึมพำ

และในเวลานี้ ด้านข้างมีเงาสีแดงวิ่งเข้ามา คางคกขนาดใหญ่ตัวหนึ่งปรากฏตัว หายใจใส่เขา

อู๋เป่ยฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที พูด : “เหยียนหยาง!”

หนังมนุษย์ชิ้นหนึ่งบินออกมา มาอยู่ต่อหน้าคางคกทันที ต่อยหนึ่งหมัดไปที่หัวของคางคก

“ตุ้ม!”

คางคกตัวใหญ่เท่ารถยนต์คันหนึ่ง ถูกต่อยจนกระเด็นออกไป ส่งเสียงกรีดร้องออกมา ต่อจากนั้น หมัดของหนังมนุษย์เหยียนหยาง เหมือนกับเม็ดฝนตกลงไปที่ตัวของคางคกขนาดใหญ่

ท้องสีขาวของคางคกขนาดใหญ่หันขึ้นด้านบน และถูกทุบตีจนกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลิ้นล้วนแล้วยื่นออกมา พลังของมันแข็งแกร่งอย่างมาก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเหยียนหยางผู้แข็งแกร่ง ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้

อู๋เป่ยเห็นว่าคงคกตัวนี้ถูกทุบตีจนใกล้ตายแล้ว พูด : “พอได้แล้ว”

เหยียนหยางหยุดการโจมตี แต่เท้ายังคงอยู่บนท้องของคางคกขนาดใหญ่

อู๋เป่ยเดินเข้ามา จ้องคางคกและพูด : “แกคือปีศาจโบราณ ฉันไม่อยากฆ่าแก เพียงแต่ ฉันต้องเอาของของแกไปหนึ่งอย่าง”

เขาดึงดาบมังกรทมิฬออกมา แทงไปที่ท้องของคางคก ทำการเปิดออกมาหนึ่งช่อง ร่างกายของคางคกสั่นสะท้าน ดูเหมือนว่าอยากต่อต้าน แต่ท้ายที่สุดแล้วมันยอมรับชะตากรรม ดวงตาคู่ใหญ่ปิดลง

อู๋เป่ยล้วงเข้าไปข้างใน หยิบลูกปัดสีเลือดขนาดใหญ่เท่าไข่ห่านออกมา ลูกปัดนี้ มันเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดบนตัวของคางคกเลือดกลืนกินวิญญาณ มันคล้ายกับยาอายุวัฒนะภายใน และสามารถใช้เป็นยาได้ เรียกว่ายาโลหิตวิญญาณ

และของสิ่งนี้ เป็นหนึ่งในยาหลักของยาอายุวัฒนะราชาแห่งมนุษย์!

ถูกอู๋เป่ยเอายาโลหิตวิญญาณไป คางคกขนาดใหญ่จ้องอู๋เป่ยด้วยความเกลียดชัง แม้ว่ามันพูดไม่ได้ แต่อารมณ์ชัดเจนอย่างมาก

อู๋เป่ยเตะมันหนึ่งที : “ฉันไม่ฆ่าแก ถือว่าเมตตาต่อแกแล้ว รีบไสหัวไปสะ!”

เหยียนหยางจับขาข้างหนึ่งของคางคก โยนมันออกไปหลายสิบเมตรโดยตรง คางคกพลิกตัวกลางอากาศและตกลงบนพื้นอย่างมั่นคง มันมองอู๋เป่ยลึกๆหนึ่งที หลังจากนั้นตุ้มหนึ่งที กระโดดขึ้นไปเป็นร้อยเมตร หายไปแล้ว

เหยียนหยาง : “ท่านเซียน ฆ่ามันจะดีกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต”

อู๋เป่ย : “มันเป็นคางคกเลือดกลืนกินวิญญาณตัวสุดท้ายของโลกมนุษย์ ปล่อยมันไปเถอะ”

ในเวลานี้ จู่ๆเขาก็มองไปรอบๆ ก็มองเห็นแมลงและสัตว์มีพิษจำนวนมากวิ่งเข้ามาหาเขา

เขาพูด : “เหยียนหยาง เจ้าไปทำให้พวกมันตกใจ ปกป้องซานเหยียไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ”

จู่ๆ เหยียนหยางก็ปลดปล่อยพลังที่น่าตกใจออกมา รอบๆเงียบลงทันที สัตว์ทั้งหลายที่เข้ามาแย่งเซียนเหลียนต่างตกใจมากจนนอนราบกับพื้น

ก่อนหน้านี้ มีคางคกขนาดใหญ่นั่งอยู่ตรงนั้น สัตว์เหล่านี้ไม่กล้าเข้าใกล้ ตอนนี้คางคกตัวใหญ่ถูกไล่ออกไปแล้ว พวกมันค่อยกล้าเข้ามา ตอนนี้รับรู้ได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของเหยียนหยาง แน่นอนพวกมันเป็นเหมือนกับก่อนหน้านี้อีกครั้ง ไม่กล้าข้ามเขตแดนแม้แต่ก้าวเดียว

อู๋เป่ยมาถึงบ่อน้ำ ตัดฝักบัวด้วยการฟันครั้งเดียว หลังจากนั้นเก็บเข้าไปในพื้นที่ฟ้าทมิฬ ของสิ่งนี้ใหญ่เกินไป สามารถทำได้แค่เก็บไว้ในพื้นที่ฟ้าทมิฬชั่วคราว

หลังจากนั้น เขากระโดดเข้าไปในบ่อน้ำ น้ำลึกห้าเมตรกว่า เขาขุดลึกลงไปกว่าหนึ่งเมตรที่ฐานก้านบัว เจอดินศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีชิ้นหนึ่ง! ดินศักดิ์สิทธิ์นี้มีขนาดเท่าลูกแตงกว่า เปล่งแสงอันล้ำค่าเจ็ดสี!

อู๋เป่ยเก็บดินศักดิ์สิทธิ์ หลังจากนั้นสั่งให้เหยียนหยางส่งซานเหยียลงจากเขา ซานเหยียมองเห็นเหยียนหยางเป็นแค่หนังมนุษย์แผ่นหนึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่กลัว เขาพูดด้วยรอยยิ้ม : “ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่านายเป็นคนเซียน!”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ซานเหยีย โชคดีที่มีคุณนำทาง ผมเก็บเกี่ยวได้เยอะมาก รอให้เรื่องนี้จัดการเสร็จแล้ว ผมจะตอบแทนอย่างงาม”

ซานเหยียพูดด้วยรอยยิ้ม : “คนเซียนอู๋ สามารถช่วยได้ ฉันก็ดีใจมากแล้ว”

เหยียนหยางส่งซานเหยียออกไป ในไม่ช้าก็กลับมาหาอู๋เป่ยอีกครั้ง

อู๋เป่ยพูด : “เหยียนหยาง ตอนนี้ข้าจะสอนวิธีรวบรวมดินศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้า แยกแยะวัตถุดิบยา”

เหยียนหยางพยักหน้า จากนั้นตั้งใจฟังรายละเอียด หลังจากนั้น มันกลายร่างเป็นเงา เริ่มต้นภายในพื้นที่ไม่กี่ร้อยตารางกิโลเมตรจากนี้ เริ่มค้นหาวัตถุดิบยาอันทรงคุณค่าภายในไม่กี่ร้อยตารางกิโลเมตร ใต้วัตถุดิบยาบางต้น ยังมีดินศักดิ์สิทธิ์หลงเหลืออยู่ มันก็จะเก็บไปด้วยเหมือนกัน

อู๋เป่ยพบหินก้อนใหญ่บนภูเขาจึงนั่งลง ทุกๆไม่กี่นาที เหยียนหยางจะกลับมาหนึ่งครั้ง นำวัตถุดิบยาและดินศักดิ์สิทธิ์มาใส่ไว้ในมือของเขา