บทที่ 71 กับดักแห่งความตาย

“ไม่รู้ว่าพ่อฉันปลอดภัยดีไหม” ถังจื่อยี่กล่าวด้วยสีหน้าร้อนรน

“ให้เขาส่งโลเคชั่นมา กังจื่อ ขับเร็วขึ้นอีก!” อู๋เป่ยตอบ

ถังจื่อยี่ดูโลเคชั่นที่ถังหมิงฮุยส่งมา พบว่าระยะห่างของทั้งสองฝ่ายคือประมาณ 10 กิโลเมตร กังจื่อจึงเหยียบคันเร่งสุดแรง ทำให้ความเร็วขึ้นไปหนึ่งร้อยกว่าอย่างรวดเร็ว

“โทรหาเซียไท่หู่ ทีมคุ้มกันส่งสินค้าเป็นทีมของเขา เขาต้องรับผิดชอบเรื่องนี้” อู๋เป่ยกล่าว

ถังจื่อยี่พยักหน้า เธอโทรหาเฟ่ยซุ่ยหวังแต่ไม่มีคนรับ อีกฝ่ายสายไม่ว่างตลอด

“ไม่มีคนรับ” เธอขมวดคิ้ว ใจรู้สึกกังวลมากยิ่งขึ้น

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว ถาม “จื่อยี่ หรือว่าเฟ่ยซุ่ยหวังอยากฮุบสินค้ามูลค่ากว่าสองพันกว่าล้านของเรา?”

“ไม่มีทาง” ถังจื่อยี่พยักหน้า “ทำแบบนี้ก็เท่ากับทำลายชื่อเสียงตนเองไม่ใช่เหรอคะ?”

อู๋เป่ยมองเธอและถาม “แล้วถ้าการตายของพวกเราเป็นอุบัติเหตุล่ะ?”

“อุบัติเหตุ?” ถังจื่อยี่ถามด้วยความงงงวย

“หวังว่าฉันจะคิดมากไปเอง เธอโทรไปหาคุณอาถังอีกสิ” อู๋เป่ยถอนหายใจ

ทันทีที่โทรติดอู๋เป่ยก็กล่าว “คุณอาครับ อาหาที่ซ่อนก่อนนะครับ ห้ามติดต่อใครอีก โดยเฉพาะห้ามแจ้งตำรวจจนกว่าเราจะไปถึงนะครับ”

อู๋เป่ยรู้ดี ด้วยความสามารถของเฟ่ยซุ่ยหวัง ทีมลาดตระเวนและทีมจับกุมของที่นี่เป็นของครอบครัวเขา แจ้งตำรวจไปก็ไม่มีประโยชน์ กลับยิ่งเป็นการเปิดเผยตำแหน่งมากกว่า

เวลานี้เซียไท่หู่กำลังคุยกับแขกคนหนึ่งอยู่ที่ห้องหนังสือของเขา เขาเป็นชายหนุ่มอายุ 29 ปี แต่งกายด้วยชุดสูท ผมหวีซะจนไม่ยุ่งสักเส้นเดียว

“ท่านเซีย ถังจื่อยี่โทรมาเหรอครับ?” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“พวกเขาแยกกันเดินทาง ฉันเลยจงใจให้พวกเขาปล่อยถังหมิงฮุยไป เมื่อพวกเขาไปถึงก็จัดการพร้อมกันทีเดียว” เซียไท่หู่พยักหน้าตอบ

เขาสูบซิการ์และพูดต่อ “เส้นทางภูเขาช่วงนั้นอันตรายมาก ข้างล่างเป็นหน้าผาสูงหลายฟุตและแม่น้ำเชี่ยวกราก ถ้ารถเกิดคว่ำที่นั่น แม้แต่ซากกระดูกก็ไม่มีทางหาเจอ”

“ลำบากท่านเซียแล้ว ตามที่ตกลง สินค้าสองพันกว่าล้านนั่นเป็นของท่านเซียทั้งหมด และตระกูลถังจะประกาศคำแถลงว่าพวกถังหมิงฮุยตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่เกี่ยวกับท่านเซีย” ชายหนุ่มยิ้มตอบ

เซียไท่หู่มองไปทางวัยรุ่นชาย กล่าว “ถังหมิงซิ่น นายนี่น่าเคารพจริงๆ ฆ่าแม้แต่พวกเดียวกัน โหดเหี้ยมและเด็ดขาดใช้ได้!”

“มันไม่มีทางเลือกนี่ครับ ถังหมิงฮุยมีความทะเยอทะยานสูง ทำการค้าขนาดใหญ่สำเร็จไปหลายรายการ ขนาดคุณตายังเริ่มชื่นชมเขาเลย แม่ผมและพี่ใหญ่กังวลกับเรื่องนี้มาก ผมเลยต้องคิดหาวิธีกำจัดพ่อลูกคู่นี้ให้เรื่องมันจบๆ ไป” ถังหมิงซิ่นตอบกลับเสียงเรียบ

เซียไท่หู่ “นี่มันเป็นเรื่องของพวกนายตระกูลถัง ฉันไม่สนใจหรอก เพียงแต่หลังงานเสร็จ ฉันไม่อยากได้ยินข่าวลือที่ไม่ดีต่อฉัน”

ถังหมิงซิ่นตอบ “ท่านเซียไม่ต้องห่วง ผมคิดเผื่อไว้ทุกอย่างแล้ว ไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาดหรอกครับ”

เซียไท่หู่พยักหน้า “ทำเรื่องแบบนี้มีความเสี่ยงสูง ถ้าเกิดพลาด ชื่อเสียงฉันกับนายได้ป่นปี้แน่ เพราะฉะนั้นครั้งนี้ฉันเลยส่งมือดีสองคนไปปฏิบัติภารกิจ ค่าจ้างค่อนข้างแพง ตระกูลถังเป็นฝ่ายออกละกัน”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ!” ถังหมิงซิ่นยิ้มตอบ

อีกฝั่งหนึ่ง กังจื่อขับรถด้วยความเร็วสูง แต่เมื่อถึงช่วงครึ่งหลังก็จำเป็นต้องขับช้าลง เพราะถนนเขาลูกนี้คดเคี้ยวไปมา ด้านข้างเป็นหน้าผาสูง ส่วนข้างล่างหน้าผาก็เป็นแม่น้ำเชี่ยวกราก ดังนั้นไม่ว่าใครก็ไม่กล้าขับเร็วเกินไป

ขับมา 20 นาทีกว่าจะถึงบริเวณใกล้กับตำแหน่งที่ถังหมิงฮุยอยู่

กังจื่อจอดรถ เห็นเพียงแค่ทางขวาเป็นหน้าผา ทางซ้ายเป็นป่าเขาสูงชัน อู๋เป่ยลงจากรถ เขาเงยหน้ามองก็พบว่าถังหมิงฮุยซ่อนตัวอยู่ที่พุ่มไม้ซึ่งห่างออกไปสิบกว่าเมตรด้วยความสั่นเทา

ถังหมิงฮุยมองไปที่ถนนตลอด เมื่อเห็นพวกอู๋เป่ยมาถึง เขาก็รีบวิ่งลงมาพร้อมกล่าว “รีบสตาร์ทเครื่องแล้วหนีกันเร็ว!”

แต่แล้วเมื่อเขาวิ่งไปได้ครึ่งทาง ก็มีรถออฟโรดคันหนึ่งขับมาจากด้านหลังปิดถนนฝั่งนั้นไว้ ผ่านไปไม่กี่วินาที ด้านหน้าก็มีรถออฟโรดอีกคันขับมาขวางไว้เช่นกัน

มีกลุ่มคนลงมาจากรถทั้งสองคัน พวกเขาถือปืนลูกซองสองกระบอกและปืนพกสี่กระบอกอยู่ในมือ ส่วนคนอื่นกำมีดตัดฟืนไว้ในมือ