บทที่ 72 คุณกวนปรมาจารย์ขั้นเทพ

อู๋เป่ยพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา "เมื่อครู่ลุงถังหมายความว่า เซียไท่หู่จะไม่มีวันเลิกลางั้นเหรอ?"

ถังหมิงฮุยพยักหน้า"เขาทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ เขาจะปล่อยให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง เขาจะต้องฆ่าพวกเราเพื่อปกปิดความจริงแน่!"

อู๋เป่ยตะโกนอย่างเย็นชาและพูดว่า "จื่อยี่ พวกคุณไปสนามบินกันเถอะ ให้ลุงถังเอาของไปก่อน เธอกับกังจื่อหาโรงแรมที่จะพักก่อนแล้วรอฉันไปพบที่นั่น"

ถังจื่อยี่ตกตะลึง "พี่ชาย คุณไม่ไปด้วยกันเหรอ"

อู๋เป่ย"ในเมื่อเขาไม่ยอมเลิกลากับเรา งั้นฉันก็จะไปเจอเขา"

จากนั้นเขาก็ถามหงหลิง "นายว่าไงล่ะ"

หงหลิงพูดอย่างใจเย็น "เขากล้าที่จะทำร้ายพี่เป่ย หงหลิงจะสับเขาให้ตาย"

อู๋เป่ยยิ้ม "ถูกต้อง สับเขาให้ตาย!"

ถังจื่อยี่ตกใจมาก "คุณต้องการกลับไปหา เซียไท่หู่? ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป! มีปรมาจารย์มากมายรอบตัวเขา! อาจมีปรมาจารย์ชั้นเทพด้วยซ้ำ"

อู๋เป่ยพูดเบา ๆ "นี่คือวิธีที่ดีที่สุด ฉันต้องไปแล้ว เธอไม่ต้องกังวล"

หลังจากพูดจบ เขาก็ลงจากรถพร้อมกับหงหลิงและเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม ไม่ว่า ถังจื่อยี่จะตะโกนอย่างไรเขาก็ไม่หันกลับมามอง

เมื่อเห็นอู๋เป่ยไกลออกไป ถังจื่อยี่เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวาย ดวงตาของเธอแดงก่ำ"ฉันจะทำอย่างไรดี!"

ถังหมิงฮุยสงบมาก "จื่อยี่ อู๋เป่ยไม่ใช่คนธรรมดา เขาตัดสินใจแบบนี้แสดงว่าเขาค่อนข้างแน่ใจ เราเชื่อใจเขาเถอะ!"

อู๋เป่ยและหงหลิงกลับไปที่ตำแหน่งของรถจิ๊บทั้งสองคันอย่างรวดเร็ว พวกเขานั่งที่และกลับไปที่ถนนเดิม

ในเวลาเดียวกันเซียไท่หู่ยังคงรอข่าว หลังจากรอประมาณ 20 นาทีเขาก็โทรหานักฆ่าฟ่านหมิง แต่ปลายสายกลับไม่มีใครรับ

เขาขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ อีกคนจะปิดโทรศัพท์ในเวลานี้ได้อย่างไร? เขาโทรไปที่โทรศัพท์ของคนอื่น แต่ก็ยังไม่มีใครรับ

เซียไท่หู่อดไม่ได้หัวใจจมดิ่งลง ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและพูดเสียงดัง "เตรียมรถ! เชิญคุณกวน!"

ถังหมิงซิ่นถามอย่างรวดเร็ว "ท่านเซีย เกิดอะไรขึ้น"

เซียไท่หู่จ้องที่เขาอย่างแน่วแน่"มีบางอย่างเกิดขึ้น! คุณมากับฉัน!"

ในลานจอดรถเซียไท่หู่นั่งอยู่ในรถกันกระสุนมูลค่าหลายร้อยล้านและรอไม่กี่นาทีก่อนที่จะมีชายวัยกลางคนเดินเข้ามา

ชายวัยกลางคนนี้ไม่สามารถคาดเดาอายุของเขาได้ เขาสวมชุดถังจวงสีขาวที่มีท่อนล่างเป็นชั้นๆ และผมยาว เขามีใบหน้าที่ชัดเจน แขนของเขาอยู่เลยเข่า และนิ้วเรียวยาว

เมื่อบุคคลนี้ปรากฏตัวเซียไท่หู่รีบพูดว่า"คุณกวน คนของฉันอาจถูกฆ่าตายหมดแล้วพวกเขามีมือสังหารและนักหมัดเหล็กที่มีพลังลมปราณขั้นสูงอีกสองคน"

คุณกวนพูดอย่างเฉยเมย"คนที่สามารถฆ่าพวกมันได้อย่างน้อยต้องเป็นคนที่ใช้พลังลมปราณได้ ต่อให้เป็นปรมาจารย์ลมปราณฉันก็ไม่กลัว คุณมาหาฉันก็ถูกแล้วล่ะ"

เซียไท่หู่ถอนหายใจ"ครั้งนี้ฉันประมาท ฉันไม่เคยคิดเลยว่าถังหมิงฮุยจะมีปรมาจารย์อยู่ข้างเขา! ฉันรู้สึกเสียใจจริงๆ!"

"ไม่มีประโยชน์ที่จะเสียใจไปกันเถอะ" คุณกวนกล่าว

รถถูกสตาร์ท รถห้าคันทั้งข้างหน้าและข้างหลังขับไปในทิศทางของพวกอู๋เป่ย

ในขณะนี้ รถของอู๋เป่ยก็ขับมาทางนี้เช่นกัน หงหลิงก็นั่งอยู่ในที่นั่งของคนขับ

“หงหลิง อีกสักพักนายได้พบกับปรมาจารย์ขั้นเทพ นายมั่นใจรึเปล่า” อู๋เป่ยถาม ผู้ประกอบการในท้องถิ่นอย่างเซียไท่หู่มีแนวโน้มที่จะมีปรมาจารย์ขั้นเทพอยู่เคียงข้างเขา ดังนั้นเขาจึงต้องป้องกันสิ่งนี้

หงหลิง"ถ้าคู่ต่อสู้ไม่ทันระวัง ฉันมีโอกาสฆ่าเขาได้ ถ้าคู่ต่อตัวต่อตัว ฉันมีโอกาส 30%"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ถ้าพบปรมาจารย์ขั้นเทพจริงๆ ฉันจะใช้ดรรชนีคีบดอกไม้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา แล้วนายก็สามารถซุ่มโจมตีได้ในขณะที่เรากำลังต่อสู้อยู่"

หงหลิงพยักหน้า "ไม่มีปัญหา"

รถขับมาแล้วสิบนาที ข้างหน้ามีขบวนรถกลุ่มหนึ่ง สายตาของอู๋เป่ยนั้นเฉียบคมมาก เขาเห็นและรู้ได้ทันทีว่าคนเหล่านี้คือคนของเซียไท่หู่เขาขับรถไปที่กลางถนนทันทีและหยุดรถ

คันแรกเป็นรถจิ๊บคันใหญ่พอเห็นรถข้างหน้าคนขับก็บีบแตรแต่อีกฝ่ายไม่ตอบสนอง เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงเปิดไฟกะพริบสองครั้งและลดความเร็วของรถลงอย่างช้าๆ