บทที่ 714 ศิษย์ของฉู่ซานผู้หยิ่งผยอง

เฉินจ้าวพูด : “ด้านหลังของประตูนั้น เห็นได้ชัดว่ามันเป็นซากปรักหักพัง แต่เมื่อคนเดินผ่านประตูทองสัมฤทธิ์บานใหญ่นั้น ก็จะเข้าสู่อณาเขตผี ข้างในมีผีปีศาจที่ร้ายกาจอย่างมาก ว่ากันว่า มีตี้เซียนไม่น้อยเสียชีวิตอยู่ที่นี่ ต่อมา ชื่อเสียงของมันเริ่มน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ และค่อยๆ ไม่มีใครกล้าเสี่ยง และเรียกมันว่าประตูนรก!”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “พวกเราเข้าไปดูกัน!”

เข้ามาใกล้ประตูทองสัมฤทธิ์ อู๋เป่ยตกตะลึงอย่างยิ่งกับประตูบานใหญ่นี้ เขาพูด : “ประตูใหญ่ขนาดนี้ ใช้ทำอะไรเหรอ”

เฉินจ้าว : “ผู้น้อยก็ไม่ทราบเหมือนกัน มีการบันทึกเพียงไม่กี่เล่มในหนังสือโบราณ ว่ากันว่าผู้ฝึกฝนก่อนประวัติศาสตร์ ยิ่งพลังยุทธ์มากเท่าไหร่ ร่างกายก็จะใหญ่ขึ้นเท่านั้น เซียนสวรรค์ในตอนนั้น ร่างกายใหญ่เท่าภูเขา สูงและตระหง่านตา”

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ อู๋เป่ยเกิดความคิดทันที พูด : “ร่างกายของเซียนสวรรค์ใหญ่มากจริงๆ ถ้าหากพวกเขาไม่มีการหดร่างกายล่ะก็ ร่างกายจะสามารถยาวถึงร้อยกิโลเมตรได้!”

ในเวลานี้ เขาเปิดใช้งานตาเทพ มองทะลุประตูทองสัมฤทธิ์ เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน เขาพบว่า หลังประตูทองสัมฤทธิ์นี้มีห้วงเวลาสามระดับ ห้วงเวลาระดับแรกนั้นเป็นอาณาจักรผีที่น่ากลัวจริงๆ โดยมีผีที่ทรงพลังมากมายอยู่ข้างใน ห้วงเวลาระดับที่สองพร่ามัวเล็กน้อย ดูเหมือนว่างเปล่ามาก ไม่มีผีอยู่ข้างใน

เขายังพบว่า ถ้าหากใช้วิธีที่ถูกต้อง เขาสามารถผ่านประตูทองสัมฤทธิ์นี้ เข้าสู่ห้วงเวลาระดับที่สองได้โดยตรง

สำหรบห้วงเวลาระดับที่สาม เขามองไม่เห็นสถานการณ์ข้างในโดยสิ้นเชิง แน่นอนว่าไม่กล้าบุกเข้าไปอย่างหุนหันพลันแล่น

ครุ่นคิดสักพักหนึ่ง เขามาถึงหน้าประตูทองสัมฤทธิ์ โบกมือไปมากลางอากาศสองสามที พลังต้าหลัวเทียนค่อยๆลอยอยู่กลางอากาศ สิ่งที่เขาวาด เป็นยันต์ที่สามารถดำรงอยู่ในอากาศได้ชั่วครู่

หลังจากนั้น ยันต์ที่เขาวาดชัดเจนมากขึ้น ข้างในประตูทองสัมฤทธิ์มีสีม่วงเปล่งประกาย เหมือนม่านพลัง

อู๋เป่ยยิ้มเล็กน้อย เขารู้ว่าสำเร็จแล้ว เพียงแค่เดินผ่านม่านพลังนี้ ก็สามารถเข้าสู่ห้วงเวลาที่สองของประตูนรก

เตรียมจะเข้าไป ก็มีคนสี่คนเดินออกมา ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูทองสัมฤทธิ์ พวกเขาจ้องม่านพลังสีม่วง ตกใจอย่างมาก

“นี่คืออะไร” มีคนหนึ่งถาม

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แอบโบกมือข้างขวาหนึ่งที แสงยันต์กลางอากาศกะพริบเล็กน้อยหนึ่งที มันไม่ง่ายเลยที่เขาจะประตูเข้าสู่ห้วงเวลาระดับที่สองได้ แน่นอนไม่ต้องการให้คนอื่นได้ใช้ง่ายๆ ยิ่งกว่านั้น คนที่มาเป็นศัตรูหรือเป็นมิตร ไม่มีใครรู้

ผู้ที่มา พูดกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง : “ผมเคยได้ยินอาจารย์พูดถึง ประตูนรกแห่งนี้มีโอกาสที่ดีซ่อนอยู่ เฉพาะผู้ที่มีโอกาสที่ดีเท่านั้น ถึงจะสามารถทะลุผ่านมันไปได้ ตอนนี้ดูเหมือนว่า พวกเราหลายคนน่าจะเป็นคนที่โชคดี!”

คนอื่นอีกสามคนพยักหน้าเบาๆ คนที่เปิดปากเป็นคนแรกในที่สุดก็มองมาทางอู๋เป่ย ถามด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยองมาก : “ตอนที่แกมา ประตูก็เป็นแบบนี้แล้วเหรอ”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ใช่แล้ว ก็เพราะเห็นประตูนรกมีการเปลี่ยนแปลง ผมก็เลยแวะเข้ามาดู”

“ตอนนี้ แกไสหัวไปได้แล้ว” คนผู้นั้นพูดอย่างไม่เกรงใจ

อู๋เป่ยไม่พูดอะไร เฉินจ้าวกลับเต็มไปด้วยความโกรธ เขาพูดอย่างเยือกเย็น : “พวกเด็กเหลือของ ผู้ใหญ่ที่บ้านไม่เคยสั่งสอนมารยาทพวกแกเหรอ”

คนผู้นั้นจ้องเฉินจ้าวอย่างเย็นชา : “ฉันรู้ว่าแกเป็นตี้เซียน แล้วจะทำไม แกรู้ไมว่าฉันเป็นใคร”

เฉินจ้าวพูดเสียงลึก : “พวกแกเป็นใคร”

คนผู้นี้ฮึหนึ่งที : “พรรคฉู่ซานจิ้น แกน่าจะรู้จักใช่ไหม”

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง : “พวกแกเป็นคนของพรรคฉู่ซานจิ้นเหรอ”

“ไม่ผิด!” คนผู้นั้นพูด : “ฉันก็คือจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โอวหยาง! ติดหนึ่งในสิบอันดับของคนเซียน!”

อู๋เป่ยประหลาดใจอย่างมาก เขามาในครั้งนี้ ก็คือมุ่งเป้ามาที่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โอวหยาง เขาอยู่อีกพื้นที่หนึ่งไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงวิ่งมาที่นี่ได้

เขาพูดอย่างเหยียดหยาม : “ติดอันดับหนึ่งในสิบคนเซียนแล้วมีอะไรน่าอวด อยู่ต่อหน้าฉัน แกเทียบกับหมาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โอวหยางโกรธอย่างมาก มือจับไปที่เอว พูดอย่างเย็นชา : “คุกเข่าลง! ไม่อย่างนั้นฉันจะให้แกได้เห็น พลังของดาบเทียนกัง!”

เฉินจ้าวตะลึง แอบพูดกับอู๋เป่ย : “นายท่าน ดาบเทียนกังเป็นหนึ่งในสิบดาบที่มีชื่อเสียงของพรรคฉู่ซานจิ้น พลังของดาบเพียงอย่างเดียวก็สามารถฆ่ากษัตริย์เที่ยงแท้ได้!”

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา : “ใช่ไม แกลองดูสิ!”

หัวใจของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โอวหยางจมลง เดิมทีคิดว่าสามารถทำให้อู๋เป่ยตกใจได้ง่ายๆ ใครจะไปคิดอีกฝ่ายกลับไม่กลัว! ที่เอวของเขา มีดาบเทียนกังอยู่จริงๆ แต่ดาบนี้เขาแอบขโมยออกมา กลับไม่รู้วิธีใช้งาน! สิบดาบที่มีชื่อเสียงของพรรคฉู่ซานจิ้น ล้วนแล้วมีวิชาดาบหนึ่งชุดที่ใช้งานเป็นพิเศษ ไม่มีวิชาดาบ มากสุดก็เป็นได้แค่ดาบที่คมกริบเท่านั้น

อู๋เป่ยมองออกทันที พลังของดาบนั้นน่าทึ่งจริงๆ เพียงแต่ระหว่างมันและจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โอวหยางไร้การเชื่อมต่อใดๆ เขาไม่สามารถสั่งดาบเล่มนี้ได้เลยด้วยซ้ำ!

คนที่อยู่ในสถานที่ทั้งสี่คน ก่อนหน้านี้หยิ่งผยองอย่างมาก ตอนนี้สีหน้ากลับดูแย่อย่างมาก อันที่จริง พวกเขาเสียมารยาทตั้งแต่แรก จุดประสงค์เพื่อต้องการทำให้อู๋เป่ยและคนอื่นๆกลัว เป็นการดีที่จะใช้ประโยชน์จากสถานที่แห่งนี้